5 προορισμοί του ονείρου, για solo female traveling που θα μαλακώσουν το μέσα σου

Υπάρχει μια στιγμή λίγο πριν κλείσεις το εισιτήριο. Δεν είναι ενθουσιασμός, δεν είναι φόβος. Είναι εκείνο το μικρό, ήσυχο «δεν αντέχω άλλο να μένω εδώ όπως είμαι». Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες αποφάσεις και δραματικά σχέδια, ξεκινάς να ταξιδεύεις μόνη. Όχι για να βρεις τον εαυτό σου, αυτό είναι κλισέ. Αλλά για να του δώσεις λίγο χώρο να αναπνεύσει, να τον μάθεις λίγο καλύτερα και ίσως να τον ξαναγαπήσεις!

Το solo female travel δεν είναι τάση. Είναι μια μορφή φροντίδας. Είναι να κάθεσαι σε ένα καφέ σε μια άγνωστη πόλη και να συνειδητοποιείς ότι για πρώτη φορά εδώ και καιρό, δε χρειάζεται να είσαι τίποτα και για κανέναν. Μόνο εσύ, οι σκέψεις σου και ένας δρόμος που δεν σε ξέρει, άρα δεν σε κρίνει. Πάμε όμως να εξερευνήσουμε μαζί κάποιους προορισμούς που σου φωνάζουν από μακριά – και κάποιοι ίσως από πολύ μακριά.

Ubud, Μπαλί – Εκεί που η σιωπή γίνεται φίλη

Πηγή εικόνας: Yaba travellers

Το Ubud δεν σε υποδέχεται με φασαρία. Σε παίρνει απαλά από το χέρι. Ζούγκλα, ρύζια, ήχοι από νερό και καμπανάκια σε μικρούς ναούς. Είναι το μέρος που ξυπνάς νωρίς χωρίς ξυπνητήρι, απλώς γιατί το φως μπαίνει στο δωμάτιο αλλιώς. Ψυχολογικά, είναι ιδανικό για όσες νιώθουν mental overload. Yoga, journaling, τελετουργικά καφέ, και εκείνη η αίσθηση ότι επιτρέπεται να μην έχεις σχέδιο για τη μέρα. Το Ubud σου μαθαίνει να κάθεσαι με τον εαυτό σου χωρίς να τον «διορθώνεις». Και αυτό, από μόνο του, είναι θεραπεία.

Λισαβόνα, Πορτογαλία – Για τις μέρες που θέλεις να νιώσεις ξανά ρομαντική με τη ζωή

Η Λισαβόνα είναι σαν άνθρωπος που έχει περάσει πολλά, αλλά εξακολουθεί να χαμογελά. Ανέβασμα σε λόφους, τραμ που τρίζουν, θέα στο ποτάμι, μουσική που βγαίνει από τα μπαλκόνια. Είναι πόλη για περπάτημα χωρίς να έχεις συγκεκριμένο προορισμό. Εδώ η «θεραπεία» έρχεται μέσα από τη νοσταλγία. Σε βοηθά να επεξεργαστείς πράγματα που άφησες πίσω. Ένα breakup, μια φάση ζωής, μια εκδοχή σου που δεν υπάρχει πια. Καθισμένη σε ένα miradouro με καφέ στο χέρι, νιώθεις ότι μπορείς να πενθήσεις, αλλά και να ερωτευτείς ξανά, αυτή τη φορά, τη δική σου καθημερινότητα.

Κιότο, Ιαπωνία – Το μάθημα της αργής ζωής

Πηγή εικόνας: Yaba travellers

Στο Κιότο, όλα κινούνται πιο αργά. Οι άνθρωποι, τα βήματα, τα βλέμματα. Οι ναοί, οι κήποι, οι τελετές τσαγιού, όλα σε βάζουν σε μια διαδικασία παρατήρησης. Όχι του κόσμου, του εαυτού σου μέσα στον κόσμο. Για γυναίκες που ζουν σε μόνιμο «πρέπει», το Κιότο λειτουργεί σαν reset. Σε μαθαίνει να σέβεσαι τον χρόνο σου, τη σιωπή σου, ακόμα και την αμηχανία σου. Εκεί καταλαβαίνεις ότι δε χρειάζεται να γεμίζεις κάθε κενό με λέξεις, μηνύματα ή ειδοποιήσεις. Μερικά κενά είναι εκεί για να σε χωρέσουν καλύτερα μέσα τους.

Ρέικιαβικ, Ισλανδία – Για όταν θέλεις να νιώσεις μικρή και αυτό να σε ανακουφίσει

Η Ισλανδία δεν σου χαρίζεται. Σε βάζει μπροστά σε τοπία που σε κάνουν να καταλάβεις πόσο μικρή είσαι — με τον πιο όμορφο τρόπο. Καταρράκτες, μαύρες παραλίες, ατμός που βγαίνει από το έδαφος, ουρανός που αλλάζει χρώματα χωρίς προειδοποίηση. Είναι ο προορισμός για τις γυναίκες που κουβαλάνε πολλά. Ευθύνες, σκέψεις, άγχη, «τι θα γίνει μετά». Εκεί, όλα αυτά μοιάζουν λιγότερο βαριά. Όχι γιατί λύνονται, αλλά γιατί συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από τους φόβους σου. Και αυτή η συνειδητοποίηση, από μόνη της, σε ελαφραίνει.

Chefchaouen, Μαρόκο – Η πόλη που σε μαθαίνει να βλέπεις το ωραίο ξανά

Μπλε παντού. Στους τοίχους, στα σκαλιά, στα παράθυρα. Το Chefchaouen είναι σαν να περπατάς μέσα σε μια ζωγραφιά. Είναι ήσυχο, μαλακό, σχεδόν ονειρικό θα έλεγε κανείς. Είναι ιδανικό για όσες έχουν χάσει την επαφή τους με τη χαρά των μικρών πραγμάτων. Εδώ, τη θεραπεία την βλέπεις! Φωτογραφίες, χρώματα, φως, μικρά χαμόγελα από ανθρώπους στον δρόμο. Σου θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι μόνο επιβίωση. Είναι και αισθητική. Και δικαιούσαι να την απολαμβάνεις, ακόμα και τις μέρες που δεν το πολυνιώθεις!

Το solo ταξίδι δεν σε αλλάζει μαγικά. Δεν επιστρέφεις άλλος άνθρωπος. Επιστρέφεις όμως λίγο πιο κοντά σε εκείνη την εκδοχή σου, που ήσουν πριν αρχίσεις να προσπαθείς να τα κάνεις όλα σωστά. Και κάπου ανάμεσα σε αεροδρόμια, καφέδες μόνη, βόλτες χωρίς πρόγραμμα και δωμάτια ξενοδοχείων που δεν σε ξέρουν, συμβαίνει κάτι απλό αλλά βαθύ: σταματάς να αποδεικνύεις, τα πάντα, στους πάντες. Αρχίζεις απλώς να υπάρχεις! Και αυτό, ίσως, είναι το πιο θεραπευτικό ταξίδι από όλα!