Αν θες restart τον Γενάρη, ξεκίνα αφήνοντας πίσω τα ψυχικά σου βάρη

Ο Ιανουάριος έχει αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Αντιμετωπίζεται ως η αρχή των πάντων, το σημείο μηδέν όπου οφείλουμε να είμαστε αποφασιστικοί, οργανωμένοι και έτοιμοι να αλλάξουμε ζωή. Νέοι στόχοι, νέες συνήθειες, νέες εκδοχές του εαυτού μας. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται συχνά μια σιωπηλή αλήθεια: πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στη νέα χρονιά κουρασμένοι, συναισθηματικά φορτισμένοι και με ψυχικά βάρη που δεν τους αφήνουν χώρο να ξεκινήσουν πραγματικά από την αρχή. Ίσως, λοιπόν, το πιο ουσιαστικό restart να μην έχει να κάνει με το τι θα προσθέσουμε στη ζωή μας, αλλά με το τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω.

Ένα από τα πιο συνηθισμένα βάρη είναι οι ενοχές για το παρελθόν. Επιλογές που σήμερα μοιάζουν λανθασμένες, αποφάσεις που δεν απέδωσαν, στιγμές που θα θέλαμε να είχαμε χειριστεί αλλιώς. Συχνά ξεχνάμε ότι οι αποφάσεις αυτές πάρθηκαν με τα δεδομένα, τη δύναμη και την ψυχική αντοχή που είχαμε τότε. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τον παλιό μας εαυτό να ξέρει όσα ξέρουμε σήμερα. Το να κουβαλάς ενοχές για πράγματα που έκανες για να αντέξεις δεν σε εξελίσσει· απλώς σε κρατά εγκλωβισμένο.

Μαζί με τις ενοχές έρχεται και η σύγκριση. Ο Ιανουάριος, ειδικά στην εποχή των social media, γεμίζει εικόνες ανθρώπων που «ξεκινούν δυναμικά», πετυχαίνουν στόχους και φαίνονται ένα βήμα μπροστά. Η σύγκριση, όμως, βασίζεται σε αποσπασματικές στιγμές και όχι στη συνολική εικόνα. Δεν βλέπουμε τις δυσκολίες, τις αποτυχίες, την κούραση πίσω από τις επιτυχίες των άλλων. Κάθε άνθρωπος ξεκινά τη χρονιά από διαφορετικό σημείο και με διαφορετικά αποθέματα. Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας και σίγουρα δεν έχει κοινή αφετηρία για όλους.

Ένα ακόμη ψυχικό βάρος είναι οι προσδοκίες που δεν μας ανήκουν πραγματικά. Πολλοί στόχοι δεν προέρχονται από εσωτερική ανάγκη, αλλά από κοινωνική πίεση, οικογενειακά «πρέπει» ή τον φόβο της αποδοκιμασίας. Ζούμε συχνά κυνηγώντας μια εκδοχή επιτυχίας που δεν μας εκφράζει, απλώς επειδή τη θεωρούμε υποχρεωτική. Ο Ιανουάριος μπορεί να γίνει μια στιγμή ειλικρίνειας, να αναρωτηθούμε τι θέλουμε εμείς και τι συνεχίζουμε από συνήθεια ή φόβο.

Ιδιαίτερα βαρύ είναι και το αίσθημα ότι «έπρεπε να είμαι ήδη εκεί». Μια φράση που γεννά άγχος, απογοήτευση και μια μόνιμη αίσθηση καθυστέρησης. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει σωστό χρονοδιάγραμμα ζωής. Άλλοι βρίσκουν τον δρόμο τους νωρίς, άλλοι αργότερα, άλλοι τον αλλάζουν πολλές φορές. Το να βρίσκεσαι ακόμη σε αναζήτηση δεν σημαίνει αποτυχία· σημαίνει ότι συνεχίζεις να ψάχνεις τι σου ταιριάζει.

Ψυχικό βάρος αποτελούν και οι σχέσεις που μας εξαντλούν. Φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές ή οικογενειακές. Καταστάσεις που μας στερούν ενέργεια, μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για την αξία μας ή μας κρατούν στάσιμους. Δεν είναι υποχρεωτικό να παίρνουμε όλες τις σχέσεις μαζί μας στη νέα χρονιά. Η απομάκρυνση από ό,τι μας βαραίνει δεν είναι εγωισμός, αλλά πράξη αυτοσεβασμού.

Παράλληλα, δεν χρειάζεται να κουβαλήσουμε την ανάγκη να τα έχουμε όλα λυμένα από την πρώτη μέρα. Ο Ιανουάριος δεν απαιτεί πλήρες πλάνο ζωής ούτε τέλειες απαντήσεις. Αρκεί να γνωρίζουμε το επόμενο μικρό βήμα. Η πίεση για άμεση τελειότητα συχνά παραλύει αντί να κινητοποιεί.

Τέλος, αξίζει να αφήσουμε πίσω την υπερβολική αυτοκριτική και τον φόβο της επανεκκίνησης. Το να ξεκινάς ξανά δεν σημαίνει ότι απέτυχες· σημαίνει ότι δεν εγκατέλειψες. Η πρόοδος δεν χτίζεται με σκληρότητα, αλλά με κατανόηση και συνέπεια.

Ο Ιανουάριος δεν χρειάζεται να σε βρει έτοιμο, οργανωμένο ή «μπροστά».
Αρκεί να σε βρει λίγο πιο χαλαρο , χωρίς ψυχικά βάρη που δεν είναι πια δικά σου.