Πού πήγε εκείνο το αόρατο timeline που είχαμε όλοι στα είκοσι; Ξέρετε, εκείνο το πλάνο που προέβλεπε καριέρα, σπίτι και οικογένεια πριν καν σβήσουμε τα τριάντα κεράκια. Γι’ αυτό λοιπόν, ερχόμαστε και πιάνουμε το νήμα της ενηλικίωσης από την αρχή και αναρωτιόμαστε πως οι προσδοκίες μας στα είκοσι κατέληξαν σε μια μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα στα τριάντα.
Αυτό το επεισόδιο είναι μια ωδή σε όλους εκείνους που το πλάνο της ζωής τους πήγε κουβά, αλλά βρήκαν τον εαυτό τους κάπου στη διαδρομή. Από το σοκ της οικονομικής ανεξαρτησίας και τους λογαριασμούς που δεν σταματούν να έρχονται, μέχρι τη συνειδητοποίηση ότι στις σχέσεις η ηρεμία είναι τελικά το πιο ελκυστικό στοιχείο.
Μια συζήτηση για το δικαίωμα στην αποτυχία, τη γκρίνια της μάνας που δεν τελειώνει ποτέ και την ομορφιά τού να παραδέχεσαι πως ακόμα δεν ξέρεις «τι σου γίνεται». Ήρθε η στιγμή να αποδομήσουμε το ψέμα της φυσικής εξέλιξης των πραγμάτων και να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν είναι ένα άκαμπτο πρόγραμμα, αλλά ένα σχέδιο που ξαναγράφεται σε κάθε ηλικία. Και μπορεί να μη έχουμε φτάσει ακόμη εκεί όπου νομίζαμε, αλλά τουλάχιστον πλέον ξέρουμε πως να απολαμβάνουμε τη βόλτα.
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
