Τα υπέρ και τα κατά μιας σχέσης L.A.T. ή αλλιώς «είμαστε μαζί, αλλά ζούμε χώρια»

Αυτό το βλέμμα αμφιβολίας, απορίας και αμφισβήτησης το έχεις νιώσεις πάνω σου, το νιώθεις κάθε φορά που μια επιθυμία σου και επιλογή σου δεν χωράει στα κουτάκια που έχουν φτιάξει όλοι οι υπόλοιποι για να οργανώσουν τη δική τους ζωή και για τα οποία είναι τόσο σίγουροι που δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι απλά η δική τους επιλογή. Όχι το «κανονικό» ούτε το «φυσιολογικό», διότι τέτοιες λέξεις δεν υπάρχουν στις επιλογές ζωής.

«Γιατί δεν μένετε μαζί;» ρωτάνε και βαρέθηκες τόσο πολύ να απαντήσεις που άλλαξες συζήτηση, ούτως ή άλλως όσες εξηγήσεις και να δώσεις εκείνοι που αποφάσισαν να συγκατοικήσουν από τον πρώτο μήνα της σχέσης τους θα βάλουν το χέρι τους στη φωτιά ότι ο λόγος της μη συγκατοίκησης είναι η επιθυμία μη δέσμευσης. Να όμως που σκάει μύτη κάποια στιγμή δημοσίευμα στο διαδίκτυο για ένα νέο trend στις σχέσεις, το living apart together (LAT) ή άλλως «ζούμε μαζί χώρια». Τι λες τώρα… ολοκαίνουργια τάση, νεογέννητη θα έλεγα, για κάτσε να διαβάσουμε για ποιο λόγο το επιλέγουν οι άνθρωποι και για ποιο λόγο μας κάνει καλό διότι δεν το είχαμε σκεφτεί ποτέ πριν!

Η ιδέα ή επιλογή του «ζούμε μαζί χωριστά» δεν είναι καινούργια όπως χιλιάδες άλλα μοτίβα σχέσεων που απλά απέκτησαν όνομα τα τελευταία χρόνια. Η σκέψη είναι απλή, είμαστε μαζί, είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί, νιώθουμε ότι ο σύντροφός μας είναι αυτό που γενικά αποκαλείται ο «άνθρωπός μου», δεν έχουμε καμία επιθυμία και διάθεση να ανοίξουμε την σχέση μας και να προσκαλέσουμε σε αυτή και τρίτα πρόσωπα αλλά ο ταχυδρομικός μας κώδικας είναι διαφορετικός. Δεν είναι αναγκαιότητα, δεν επιβάλλεται από τις συνθήκες, δε δουλεύουμε σε διαφορετικές πόλεις ούτε υπάρχει κάτι που μας εμποδίζει να μετακομίσουμε στο ίδιο σπίτι, κανείς από τους δύο δεν μένει ακόμη με τους γονείς του αλλά έχει δικό του σπίτι.

Είναι επιλογή, απόλυτα συνειδητή επιλογή και από κοινού ληφθείσα απόφαση. Όταν δύο άτομα που βρίσκονται σε σχέση ταυτίζονται στον τρόπο με τον οποίο θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους είναι τόσο απλό που δεν χρειάζεται καν απόφαση. Βρίσκονται σε εκείνο το στάδιο της σχέσης τους που καταλήγουν να περνούν το μεγαλύτερο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους μαζί, συναντιούνται σχεδόν καθημερινά, μιλούν τηλεφωνικά κατά τη διάρκεια της ημέρας, περνούν μαζί τα σαββατοκύριακα τους, όλος ο επαγγελματικός, φιλικός και οικογενειακός τους κύκλος γνωρίζει ότι είναι ζευγάρι κι όμως δεν επιθυμούν να κάνουν αυτό που οι life style δημοσιογράφοι ονομάζουν «το επόμενο βήμα στη σχέση τους» διότι γι αυτούς τα βήματα είναι στην καρδιά και στο μυαλό τους κι όχι στον χάρτη. Οι λόγοι για αυτή την επιθυμία πολλοί και βασικοί

• Εκτιμούν μια ανάσα ανεξαρτησίας όταν νιώσουν ότι την έχουν ανάγκη. Κανείς δεν σε εμποδίζει να φύγεις από το γραφείο και να πας κατευθείαν στο σπίτι του συντρόφου σου αν νιώθεις ότι αυτό έχεις ανάγκη. Αυτό όμως δεν είναι η μόνη σου επιλογή. «Πάω σπίτι» δεν σημαίνει «πάω στο σπίτι που θα βρίσκεται και ο σύντροφός μου». «Πάω σπίτι» μπορεί να σημαίνει επιστρέφω στην ηρεμία του δικού μου σπιτιού, μένω στην επανορθωτική σιωπή που έχω ανάγκη μετά από μια αγχωτική μέρα, ασχολούμαι με τον εαυτό μου για όσο διάστημα χρειάζομαι και μετά αναζητώ και τρέχω προς τον σύντροφό μου.
• Θέλουν να αφήσουν την σχέση τους ανέπαφη από πρακτικά και οικονομικά ζητήματα. Συντροφικότητα σημαίνει γι αυτούς υποστήριξη, επικοινωνία, τρυφερότητα κι όχι κοινοί λογαριασμοί ρεύματος, συζητήσεις για τον σπασμένο θερμοσίφωνα και την αντικατάστασή του, διαφωνίες για το αν θα έπρεπε να αλλάξουν τα λάστιχα του αυτοκινήτου ή να αλλάξουν κουρτίνες. Ο «άνθρωπός μου» δεν σημαίνει απαραίτητα και ο συνιδιοκτήτης του ταμείου.
• Επιθυμούν να διατηρήσουν την σπίθα στην σχέση τους. Κοινό σπίτι και κοινό κρεββάτι σημαίνει αναγκαστική συγκατοίκηση χωρίς άλλη επιλογή. Όταν το σπίτι είναι κοινό δεν επιλέγεις να είσαι με τον σύντροφο σου, θα είσαι ούτως ή άλλως μαζί του από την στιγμή που θέλεις να επιστρέψεις στο σπίτι ή να μείνεις στο σπίτι. Εκείνο το μεταμεσονύχτιο βλέμμα «μείνε να κοιμηθείς εδώ» θα εξαφανιστεί για πάντα κι εσύ θα κοιμηθείς εκεί γιατί εκεί είναι το σπίτι σου κι ο άλλος δεν θα έχει πια λόγο να σου εκφράσει την ανάγκη του να μείνεις γιατί αποκλείεται να φύγεις.

Όπως όλες οι επιλογές έχει σαφώς και τα μειονεκτήματα της και το “ζούμε μαζί χώρια” συνεπάγεται διπλά έξοδα, μπερδεμένες ντουλάπες και αντικείμενα που ψάχνεις και δε βρίσκεις και βέβαια κάνει σχεδόν αδύνατη την επέκταση του ζευγαριού με ένα παιδί. Αυτό όμως που μετράει τελικά είναι πόσο άνετα εσύ χωράς μέσα στις επιλογές σου και πόσο σε γεμίζουν. Αυτό που μετράει είναι να νιώθεις με όλες σου τις αισθήσεις ότι ο σύντροφός σου είναι ο συνοδηγός σου στο ταξίδι σου όποια κι αν είναι η διεύθυνσή του.