Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η παρθενία στην ενήλικη ζωή αντιμετωπιζόταν είτε σαν προσωπικό μυστικό είτε σαν κοινωνικό «λάθος». Σήμερα, δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι στατιστική. Είναι τάση. Και πλέον είναι και τηλεοπτικό concept. Τα δεδομένα δείχνουν ότι ένα αυξανόμενο ποσοστό ενηλίκων της Gen Z φτάνει στα 20s και τα πρώτα 30s χωρίς σ3ξουαλική εμπειρία. Όχι απαραίτητα από επιλογή, ούτε από ιδεολογία. Αλλά από ένα σύμπλεγμα παραγόντων που κάνουν την εγγύτητα να μοιάζει πιο δύσκολη από ποτέ.
Ο πρώτος και πιο βασικός λόγος είναι η μετατροπή του σ3ξ σε performance.
Η Gen Z μεγάλωσε με συνεχή έκθεση σε εικόνες «τέλειου» σώματος, τέλειας επιθυμίας, τέλειας ανταπόκρισης. Το σ3ξ δεν παρουσιάζεται ως αλληλεπίδραση, αλλά ως κάτι που πρέπει να πετύχεις. Και όταν κάτι μοιάζει με εξετάσεις, η φυσική αντίδραση είναι η αποφυγή.
Ο δεύτερος λόγος είναι η έκρηξη της ψηφιακής εγγύτητας.
OnlyFans, sexting, AI companions, curated flirt χωρίς ρίσκο. Όλα προσφέρουν κάτι κρίσιμο: έλεγχο. Δεν χρειάζεται να εκτεθείς, να απορριφθείς, να παρεξηγηθείς ή να διαχειριστείς τη σιωπή. Η διέγερση γίνεται χωρίς να χρειαστεί να μπεις σε σχέση με έναν πραγματικό, απρόβλεπτο άνθρωπο.
Δεν πρόκειται για «τεμπελιά» ή αντικοινωνικότητα. Πρόκειται για ασφαλείς εναλλακτικές σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο απαιτητικός συναισθηματικά.
Ένας τρίτος παράγοντας είναι το γενικευμένο άγχος.
Οικονομική ανασφάλεια, burnout από μικρή ηλικία, κοινωνική σύγκριση, έλλειψη ιδιωτικότητας. Όλα αυτά δεν σκοτώνουν τη λίμπιντο απαραίτητα, αλλά κάνουν το άνοιγμα προς τον άλλον να μοιάζει πολυτέλεια. Όταν η καθημερινότητα είναι ήδη φορτωμένη, η σ3ξουαλική σύνδεση μοιάζει με κάτι «extra» που θα γίνει αργότερα.
Και τέλος, υπάρχει κάτι πιο υπόγειο:
η αλλαγή στο νόημα της παρθενίας.
Για πολλές προηγούμενες γενιές, το πρώτο σ3ξ λειτουργούσε σαν πέρασμα στην ενηλικίωση. Σήμερα, η ενηλικίωση δεν έχει σαφή ορόσημα. Δεν έρχεται με ένα γεγονός, αλλά με μια αργή, συχνά χαοτική διαδικασία. Έτσι, το σ3ξ παύει να είναι υποχρεωτικό κεφάλαιο και γίνεται επιλογή. Ή και κάτι που αναβάλλεται επ’ αόριστον.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «γιατί δεν κάνουν σ3ξ».
Είναι πώς το σ3ξ μετατράπηκε από ανθρώπινη εμπειρία σε ψυχολογικό ρίσκο.
Και ίσως η απάντηση δεν βρίσκεται στην τηλεόραση, ούτε στα formats που υπόσχονται καθοδήγηση, θεραπεία ή «εκπαίδευση». Βρίσκεται στο να ξαναγίνει το σ3ξ αυτό που πάντα ήταν πριν το φορτώσουμε με συγκρίσεις και προσδοκίες: αδέξιο, ατελές, ανθρώπινο.
Όχι κάτι που πρέπει να αποδείξεις ότι ξέρεις.
Αλλά κάτι που μαθαίνεις μαζί με κάποιον άλλον.
