Δεν έρχεται πάντα με φασαρία. Δεν έχει μουσική υπόκρουση ούτε μεγάλες αποκαλύψεις. Η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ο άνθρωπος δίπλα σου ίσως δεν είναι για σένα, συχνά έρχεται αθόρυβα. Σαν σκέψη που περνάει φευγαλέα και προσπαθείς να διώξεις. Σαν κάτι που δεν μπορείς εύκολα να εξηγήσεις, αλλά επιμένει.
Και το πιο δύσκολο κομμάτι είναι ότι αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να έρθει τη στιγμή που όλα φαίνονται σωστά. Έχετε ημερομηνία γάμου. Έχετε σχέδια, προσκλητήρια, κουβέντες για το μέλλον. Έχετε ανθρώπους γύρω σας που χαίρονται, που λένε «μπράβο», που θεωρούν ότι έχετε φτάσει στο επόμενο φυσιολογικό βήμα. Κι εσύ βρίσκεσαι εκεί, να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς χάθηκε η σιγουριά.
Σπάνια είναι ένα μεγάλο γεγονός που σου ανοίγει τα μάτια. Δεν είναι πάντα καυγάς, είναι τα μικρά. Συνήθως δεν είναι ένα μεγάλο γεγονός που σε ταρακουνά. Οι συζητήσεις που δε γίνονται πια. Η σιωπή που δεν είναι άνετη, αλλά βαριά. Το ότι νιώθεις πιο μόνος ενώ είσαι μαζί του. Το ότι σταματάς να μοιράζεσαι σκέψεις γιατί «δεν έχει νόημα» ή «δε θα καταλάβει».
Αρχίζεις να παρατηρείς ότι νιώθεις μόνος, ενώ είσαι σε σχέση. Ότι κάποιες στιγμές θα προτιμούσες τη σιωπή από την επικοινωνία. Ότι δεν ανυπομονείς πια να μιλήσετε στο τέλος της ημέρας. Και τότε έρχεται εκείνη η σκέψη που σε τρομάζει περισσότερο απ’ όλες: «Κι αν αυτό είναι όλο;»
Κάπου εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η αγάπη από μόνη της δεν αρκεί. Ότι το «ταιριάζουμε» δεν είναι το ίδιο με το «με καταλαβαίνει». Και ότι το να προχωράς προς τον γάμο δε σημαίνει απαραίτητα ότι προχωράς προς τη σωστή κατεύθυνση. Και ότι το «είμαστε μαζί τόσα χρόνια» δεν είναι απαραίτητα λόγος για να συνεχίσεις, αν μέσα σου κάτι αντιστέκεται.
Και τότε αρχίζει το παζάρι με τον εαυτό σου. «Κανείς δεν είναι τέλειος». «Όλες οι σχέσεις έχουν δυσκολίες». «Ίσως φοβάμαι τη δέσμευση». Προσπαθείς να λογικεύσεις κάτι που είναι καθαρά συναισθηματικό. Να πείσεις την καρδιά σου με επιχειρήματα, να λες «έχω κλείσει νυφικό», «έχω χαλάσει χρήματα για τη δεξίωση και δε θα τα πάρω πίσω αν το ακυρώσω»… κι όμως, υπάρχουν γυναίκες που λένε «εμένα με ενδιαφέρει να φορέσω το νυφικό, να γίνει ο γάμος γιατί είναι όλα κανονισμένα και μετά το πολύ πολύ να χωρίσω». Ποιος είπε ότι είναι εύκολο να χωρίζεις, μόνο και μόνο για να κάνεις το ψώνιο σου; Γιατί οι γονείς σου δεν αντιδρούν και δε βάζουν όρια στις επιλογές σου. Ότι θα λουστείς εσύ τις συνέπειες σου για ό,τι επακολουθήσει από αυτήν την επιλογή. Δεν είναι πάντα κακό να υπάρχει κι αυτή η φωνή… μπορεί να μας αποτρέψει από ένα τεράστιο πρόβλημα στη μελλοντική μας ζωή.
Υπάρχει και ο φόβος του «μετά». Τι γίνεται αν κάνεις λάθος; Αν φύγεις και το μετανιώσεις; Αν αυτός ήταν τελικά «ο σωστός» και εσύ απλώς φοβήθηκες; Αυτές οι σκέψεις μπορούν να σε κρατήσουν εγκλωβισμένο, όχι επειδή είσαι σίγουρος, αλλά επειδή φοβάσαι την αλλαγή. Πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν προς τον γάμο όχι επειδή νιώθουν έτοιμοι, αλλά επειδή νιώθουν υποχρεωμένοι. Έχουν επενδύσει χρόνο, συναίσθημα, όνειρα. Έχουν δεθεί με οικογένειες, με κοινές συνήθειες, με μια εικόνα του μέλλοντος. Και το να τα αφήσουν όλα αυτά μοιάζει πιο τρομακτικό από το να αγνοήσουν τη φωνή μέσα τους.
Όμως η αλήθεια είναι απλή και δύσκολη: ο γάμος δε διορθώνει όσα ήδη δε λειτουργούν. Δε δημιουργεί σύνδεση εκεί που λείπει. Δε γεμίζει συναισθηματικά κενά. Αν κάτι σε βαραίνει πριν, συνήθως γίνεται πιο βαρύ μετά — γιατί πλέον δεν μπορείς να φύγεις εύκολα. Και κάπως έτσι, πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν. Όχι επειδή είναι σίγουροι, αλλά επειδή είναι κουρασμένοι να αμφιβάλλουν. Επειδή έχουν επενδύσει χρόνο, συναίσθημα, προσδοκίες. Επειδή φοβούνται ότι το να φύγουν θα πονέσει περισσότερους από το να μείνουν.
Η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι κάποιος δεν είναι για σένα δε σε κάνει κακό άνθρωπο. Δε σε κάνει αχάριστο. Σε κάνει ειλικρινή. Και η ειλικρίνεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, είναι πάντα πιο γενναία από τη σιωπή.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν παντρεύεσαι μια ιδέα. Παντρεύεσαι έναν άνθρωπο. Και αξίζεις να είσαι με κάποιον που σε βλέπει, σε ακούει και σε χωράει όπως είσαι. Όχι με κάποιον που απλώς «ταιριάζει στο πλάνο». Μερικές φορές, το πιο δύσκολο «όχι» είναι αυτό που λες λίγο πριν το «ναι». Αλλά είναι και το πιο σημαντικό. Γιατί μπορεί να σου κοστίσει μια σχέση, αλλά μπορεί να σου σώσει μια ζωή. Κι αν αυτή η στιγμή σε βρει — εκείνη η ήσυχη, τρομακτική συνειδητοποίηση — να θυμάσαι: δεν είναι αργά να διαλέξεις τον εαυτό σου. Ποτέ δεν είναι.
Συντάκτης: Ελένη Σπανοπούλου
