Ο Μάιος είναι ένας μήνας-παγίδα. Από τη μία, έχεις την άνοιξη στην πλήρη δόξα της, τα λουλούδια που ανθίζουν, τις πρώτες ζέστες και μια γενική αίσθηση αναγέννησης. Η μέρα μεγαλώνει, οι ορμόνες χτυπάνε κόκκινο και η μυρωδιά του αντηλιακού αρχίζει να τρυπώνει στο μυαλό μας. Από την άλλη, αν παρατηρήσεις γύρω σου, θα δεις μια περίεργη τάση. Ζευγάρια που πέρασαν μαζί όλο τον βαρύ χειμώνα, ξαφνικά, λίγο πριν βγει το πρόγραμμα των διακοπών, αποφασίζουν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι η άνοιξη που μας φταίει ή μήπως ο φόβος του «δεσμευμένου» καλοκαιριού; Δεν είναι τυχαίο, ούτε είναι η «τρέλα της άνοιξης».
Το φαινόμενο του pre-summer breakup δεν είναι τυχαίο. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι ταυτισμένο με την απόλυτη ελευθερία, το ξενύχτι, το φλερτ και την ανεμελιά. Όταν μια σχέση «μπάζει» από τον χειμώνα, ο Μάιος λειτουργεί ως το τελευταίο καμπανάκι. Η σκέψη του να πας διακοπές με έναν άνθρωπο που ήδη σε κουράζει, να μοιραστείτε μια σκηνή ή ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και να πρέπει να συμβιβαστείς με τα «θέλω» του, μοιάζει με καταδίκη. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η προσμονή του καινούργιου. Ο Μάιος μας γεμίζει αυτοπεποίθηση. Βγάζουμε τα βαριά ρούχα, νιώθουμε πιο ελκυστικοί και ξαφνικά το Tinder αρχίζει να μοιάζει με παράδεισο επιλογών. Η «ελευθερία» που αναζητάμε δεν είναι πάντα η μοναξιά, αλλά η δυνατότητα να είμαστε ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες, χωρίς το βάρος μιας σχέσης που έχει ημερομηνία λήξης. Αν είναι να χωρίσεις, κάν’ το τώρα. Μην περιμένεις να φτάσεις στο λιμάνι με τα εισιτήρια στο χέρι. Η ελευθερία του καλοκαιριού ξεκινάει από την ειλικρίνεια του Μαΐου.
Τον χειμώνα, η σχέση λειτουργεί συχνά ως καταφύγιο. Είναι ο άνθρωπος που θα δεις Netflix κάτω από την κουβέρτα, αυτός με τον οποίο θα παραγγείλετε μαζί πίτσα, επειδή έξω βρέχει και βαριέστε να κουνηθείτε. Ο χειμώνας επιτρέπει στη στασιμότητα να βαφτιστεί «ασφάλεια». Όταν όμως ο καιρός ανοίγει, οι τοίχοι του σπιτιού αρχίζουν να στενεύουν. Συνειδητοποιείς ότι αυτό που είχες, ίσως ήταν απλώς ένας «σύντροφος για το κρύο». Μόλις βγει ο ήλιος, οι απαιτήσεις σου αλλάζουν. Θέλεις ενέργεια, θέλεις κίνηση και, αν ο άνθρωπος δίπλα σου δεν μπορεί να ακολουθήσει το νέο σου ρυθμό, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Με το που ξεκινάει λίγο η ζέστη τον Μάιο, ξεκινάμε γυμναστήριο, προσέχουμε τη διατροφή μας, βγάζουμε τα βαριά ρούχα και αρχίζουμε να νιώθουμε ξανά το σώμα μας. Αυτή η σωματική ανανέωση φέρνει μαζί της και μια έκρηξη αυτοπεποίθησης. Ξαφνικά, νιώθεις ελκυστικός, βλέπεις τα βλέμματα στον δρόμο να πληθαίνουν και σκέφτεσαι: «Γιατί να συμβιβάζομαι με κάτι μέτριο, ενώ ο κόσμος είναι γεμάτος πιθανότητες;». Η λίμπιντο ανεβαίνει μαζί με τη θερμοκρασία και η ιδέα της ελευθερίας αρχίζει να κερδίζει τη μάχη ενάντια στη βολή της συνήθειας.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι διακοπές είναι το απόλυτο crash test για κάθε σχέση. Το να κλείσεις εισιτήρια και ξενοδοχείο με κάποιον είναι μια δέσμευση που μοιάζει με συμβόλαιο. Αν η σχέση ήδη μπάζει νερά, η σκέψη ότι θα πρέπει να περάσεις λίγες ημέρες σε μια παραλία ή σε ένα δωμάτιο 15 τετραγωνικών με έναν άνθρωπο που σε εκνευρίζει φαντάζει εφιάλτης. Ο χωρισμός τον Μάιο λειτουργεί ως προληπτική κίνηση. Είναι η προσπάθεια να γλιτώσουμε από το «τοξικό» καλοκαίρι, προτιμώντας έναν μοναχικό (αλλά ήρεμο) Ιούλιο. Είναι η τελευταία ευκαιρία για να κάνεις restart πριν το τέλος της σεζόν. Είναι σαν το τέλος του σχολικού έτους. Θέλεις να κλείσεις τα παλιά κεφάλαια, να πετάξεις τα παλιά τετράδια και να πας στις διακοπές σου «ελαφρύς». Χωρίζοντας τώρα, δίνεις στον εαυτό σου τον χρόνο να πενθήσει τη σχέση τον Ιούνιο, ώστε τον Αύγουστο να είσαι πλέον έτοιμος – συναισθηματικά και πρακτικά – για το επόμενο βήμα.
Ο χωρισμός έναν τέτοιο μήνα μπορεί να μοιάζει σκληρός ή επιπόλαιος, αλλά συχνά είναι η πιο ειλικρινής πράξη που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου και τον σύντροφό σου. Αντί να σέρνεις μια νεκρή σχέση στις αμμουδιές της Πάρου, την αφήνεις να ξεψυχήσει κάτω από τον ήλιο της πόλης (ή μπορεί και όχι). Γιατί, κακά τα ψέματα, το καλοκαίρι θέλει χώρο για να αναπνεύσει – και, μερικές φορές, αυτός ο χώρος δημιουργείται μόνο όταν μένεις μόνος.
Συντάκτης: Ελένη Σπανοπούλου
