Γιατί ερωτευόμαστε εύκολα όσους δεν είναι διαθέσιμοι;

Υπάρχει μια εμπειρία που λίγο ή πολύ έχουν ζήσει όλοι οι άνθρωποι. Γνωρίζεις κάποιον που σε τραβάει έντονα, αισθάνεσαι χημεία, σκέφτεσαι ότι “κάτι έχει”, όμως εκείνη την στιγμή καταλαβαίνεις πως στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο διαθέσιμος όσο θα ήθελες. Παρατηρείς ότι σε συζήτηση δεν ανοίγεται, δεν δεσμεύεται, δεν είναι ξεκάθαρος. Κι όμως, αντί να απομακρυνθείς, ερωτεύεσαι πιο εύκολα, πιο βαθιά, πιο έντονα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ας το πάρουμε από την αρχή.  Βασικά ας μην το πάρουμε εγωιστικά βρε αδελφάκι μου, δεν σημαίνει ότι “κάτι πάει λάθος με εμάς”. Ούτε ότι έχουμε κακή κρίση ή ότι προτιμάς το δράμα. Συνήθως πρόκειται για συνδυασμό μεταξύ βιολογικών και ψυχολογικών μηχανισμών, μοτίβων και εμπειριών που κουβαλάμε από παλιά, χωρίς να το συνειδητοποιούμαι πάντα.

Πιο αναλυτικά σε βιολογικό επίπεδο το απρόβλεπτο είναι e,mθιστικό. Όταν δεν ξέρεις αν ο άλλος θα σου απαντήσει, αν θα δείξει ενδιαφέρον ή αν θα απομακρυνθεί. Τότε ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση εγρήγορσης. Η ντοπαμίνη  θεωρείται ορμόνη της προσμονής και της επιθυμίας η οποία ανεβαίνει την συγκεκριμένη στιγμή. Δεν ερωτεύεσαι μόνο τον άνθρωπο αλλά και την πιθανότητα. Κάθε μικρό σημάδι ενδιαφέροντος λειτουργεί σαν ανταμοιβή. Και κάπως έτσι, η ένταση μπερδεύεται μαζί με το συναίσθημα.

Ο προβληματισμός είναι ότι η αγάπη δεν βασίζεται στην ντοπαμίνη . Χτίζεται με τουβλάκια από ασφάλεια , σταθερότητα και συνέπεια, δηλαδή  στοιχεία που σχετίζονται περισσότερο με την οξυτοκίνη. Όμως αυτά δεν είναι πάντα τόσο “εκρηκτικά”. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα μπορεί να μοιάζει κάπως ήσυχη ή οριακά βαρετή, διότι συχνά  συνδέουμε την αγάπη με την ένταση.

Κάπου εδώ εισέρχεται στο παιχνίδι το προσωπικό μας μοτίβο. Αν μεγαλώσαμε σε περιβάλλον που η συναισθηματική φροντίδα δεν είναι σταθερή, το οικείο για εμάς μπορεί να είναι το “λίγο”. Δηλαδή, το έρχομαι και φέυγω συχνά είτε το δεν ξέρω αν με θέλει. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, έλκουμε ανθρώπους που μας θυμίζουν αυτό το συναίσθημα, όχι επειδή είναι καλό αλλά επειδή είναι οικείο λόγω των προσωπικών μας εμπειριών.

Ένας συναισθηματικά μη διαθέσιμος άνθρωπος αφήνει πολλά κενά, τα  κενά έχουν ένα περίεργο ταλέντο σαν να  γεμίζουν εύκολα με φαντασία, όπως το μπαλόνι με αέρα. Προβάλλουμε πάνω του ιδιότητες, προθέσεις και συναισθήματα που δεν έχουν εκφραστεί ποτέ ξεκάθαρα. Δεν ερωτευόμαστε πάντα αυτό που είναι, αλλά αυτό που θα μπορούσε να γίνει αν ανοιγόταν , αν άλλαζε, αν μας διάλεγε αν ήταν διαθέσιμος συναισθηματικά.