Σανίδωσες το γκάζι και έλιωσες όλους όσους αγαπούσες μέσα σε ένα λεπτό

Ετοιμάζεσαι, θα βγεις; Πολύ καλά θα κάνεις. Το περίμενες αυτό το διάλειμμα από την εξεταστική που κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο πιεστική αλλά είσαι για τα δύσκολα και το έχεις αποδείξει. Τελευταίο εξάμηνο για το πτυχίο, δύο μαθήματα έχουν ξεμείνει και δεν θα σου αντισταθούν, είσαι σίγουρος. Έχεις μιλήσει ήδη και με τον Παρασκευόπουλο για να ξεκινήσεις άσκηση μόλις πάρεις το πτυχίο. Εσύ στο δικαστήριο, για φαντάσου! Τρέμε κόσμε! Ο μπαμπάς δήθεν διακριτικά προσπαθεί να σε πείσει να σκεφτείς για ένα μεταπτυχιακό στα χρηματοοικονομικά αλλά δεν του έχεις πει ότι έχεις αποφασίσει ήδη να φύγεις Λονδίνο για ναυτιλιακά. Τι να του πεις, ότι το έχετε ήδη συζητήσει με την Κατερίνα και θέλετε να φύγετε μαζί για Λονδίνο; Οι δύο σας στο Λονδίνο!

«Μετά θα στείλουμε αιτήσεις για δουλειά» έχει πει η Κατερίνα. Θέλει βασικά δικηγορικό γραφείο για να γίνει Άγγλος δικηγόρος. Δεν συμφωνείς, θέλεις να ψάξεις για ναυτιλιακή εταιρεία. Θα δείξει. Προς το παρόν πτυχιακές εξετάσεις και μετά σαββατοκύριακο στα Ιωάννινα, δεν το ξέρει η Κατερίνα, το έκλεισες μόνος σου, θα της το πεις την μέρα που θα δώσετε το τελευταίο μάθημα. Για σήμερα το βράδυ όμως απλά ένα ποτό με τα παιδιά, η Κατερίνα θέλει να διαβάσει και δεν ακολουθεί, δεν θα αργήσεις, απλά ένα ποτό. Μόνο μην ξεχαστείς και δε γυρίσεις, όπως είχε γράψει το 2000 ο Τσικληρόπουλος. Εννοείται ότι υπάρχει και αυτή η πιθανότητα, να μη γυρίσεις, δεν το είχες σκεφτεί ποτέ; Τι εννοείς γιατί; Πολύ απλά. Φεύγεις από το σπίτι, κλείνεις την πόρτα, κάτι ρωτάει η μαμά από μέσα, δε δίνεις σημασία, πετάς ένα απλό «δε θα αργήσω», παίρνεις το αυτοκίνητο, πας για ποτό, ξαναμπαίνεις στο αυτοκίνητο, πατάς το λατρεμένο σου γκάζι, χάνεις τον έλεγχο και φεύγεις δια παντός από αυτή τη γη.

Πού πας δε γνωρίζω, οι γνώμες διίστανται, μπορεί να πηγαίνεις στην αιωνιότητα, μπορεί να μην πηγαίνεις και πουθενά. Αυτό που γνωρίζω είναι τι γίνεται αφού εσύ φύγεις. Κάποτε ήμουν η Κατερίνα σου βλέπεις, οπότε ξέρω, πίστεψέ με. Μια μέρα εσύ επιτάχυνες και η ζωή μου ακινητοποιήθηκε. Πίστευες πάντα ότι είσαι πολύ ξεχωριστός, πολύ ικανός, πολύ αναντικατάστατος φίλος, σύντροφος, γιός.  Ψέματα. Μάλλον αυτό που πίστευες ήταν ότι είσαι τόσο μικρός και ασήμαντος ώστε οι άλλοι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ζουν χωρίς εσένα. Έτσι έκοψες τη ζωή σου σε μικρά κομματάκια και τα σκόρπισες στον αέρα σα να ήταν φυλλάδιο διαφήμισης πιτσαρίας που δεν είχε καμία αξία. Σε περιμέναμε. Δεν ήρθες. Έχασες τον έλεγχο, μας είπαν και κατέληξες σε μια κολόνα. «Που τον έχουν;» ρώτησα για να έρθω. «Έλα από το σπίτι» μου είπε η αδελφή σου. «Τι να κάνω από το σπίτι, σε ποιο νοσοκομείο τον έχουν;» επέμεινα.  Δεν σε είχαν πουθενά. Ξέρεις πως είναι να ψάχνεις κάποιον που δεν είναι πουθενά;

Μαζευτήκαμε στο σαλόνι της μητέρας σου, ναι όλοι όσοι ήμασταν πέρσι στη γιορτή σου σε αυτό το ίδιο σαλόνι και κοιταζόμασταν. Η μητέρα σου και ο πατέρας σου χωρίς εσένα, το φαντάζεσαι; Εγώ χωρίς εσένα, το φαντάζεσαι;  Είχες καταλάβει ποτέ ότι όταν σου λέγαμε «σ‘ αγαπάω» εννοούσαμε «τρέμω μην πάθεις κάτι και εγώ μετά πως θα ζήσω». Είχες καταλάβει ποτέ πόσο πολύτιμος ήσουν για μας; Είχες καταλάβει ποτέ πόσοι άνθρωποι βρίσκονταν κάτω από το γκάζι σου; Το σανίδωσες και έλιωσες όλους όσους αγαπούσες μέσα σε ένα λεπτό, άφησες ζωές σακατεμένες, ψυχές που αιμορραγούν και καλούνται να ζήσουν ενώ αιμορραγούν, να ξυπνήσουν ξανά χωρίς εσένα, να πάνε διακοπές χωρίς εσένα, να περάσουν γιορτές χωρίς εσένα, μέλλον χωρίς εσένα. Πάει το πτυχίο, πάει το Λονδίνο, πάει η ναυτιλιακή, χαμένα όλα τα ξενύχτια για να φτάσεις μέχρι εδώ.

Πάνω σε ένα δρόμο έκανες μια απότομη στροφή και άφησες όλη σου τη ζωή να αιωρείται στο κενό. Δεν πάτησες το γκάζι, πάτησες το stop και σταμάτησες το έργο στην μέση χωρίς καμία δυνατότητα να ξαναπατήσεις ,το start και να συνεχίσεις από εκεί που το άφησες. Τέλος, τελεσίδικο τέλος. Νιάτα μέσα σε ένα κουτί, όνειρα στο χώμα και η ζωή που ονειρεύτηκες πήλινο δισκάκι που πυροβόλησες στον αέρα κι έγινε κομμάτια. Δεν το περίμενες ε; Κανείς δεν το περιμένει. Πίστεψες ότι εσύ είσαι πολύ πιο έξυπνος από τους 665 Έλληνες που σκοτώθηκαν σε τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα το 2024. Α σου έχω και νέα. Αυτός είναι προσωρινός αριθμός διότι ο τελικός θα ανακοινωθεί σε ένα χρόνο περίπου όταν θα γίνει γνωστό εάν κάποιοι από αυτούς που αυτή την στιγμή αναφέρονται ως τραυματίες θα καταλήξουν τελικά μέσα στο 2025. Ε λοιπόν δεν είσαι.

Κάθε ένας από αυτούς τους 665 πίστευε το ίδιο πράγμα, ότι ήταν πολύ ικανός οδηγός για να του τύχει ένα σοβαρό τροχαίο που θα του στερούσε το ζωή. Να που έτυχε. Το ρισκάρεις; Κάποιοι χάνουν τη ζωή τους καθημερινά από κάποια ασθένεια που τους έσκασε από το πουθενά κι εσύ πήγες μόνος σου και σε πυροβόλησες; Γιατί; Μπορούσες να γίνεις και να κάνεις τόσα πολλά, έγινες όμως μόνο μια μυρωδιά πάνω σε ένα πουκάμισο. Άξιζε; Αν το ξανάπιανες από την αρχή θα ξαναπάταγες το γκάζι, θα ξαναέπινες;