Έχεις νιώσει ποτέ αυτό το ξαφνικό σφίξιμο στο στομάχι, σαν να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, τη στιγμή εκείνη κατά την οποία συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος στον οποίο άνοιξες την ψυχή σου δεν είναι αυτός που νόμιζες; Αναμφίβολα πρόκειται για μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο. Κοιτάζεις την οθόνη του κινητού ή ακούς μια κουβέντα και ξαφνικά όλα όσα πίστευες για τη σχέση σας καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Η απογοήτευση από ανθρώπους που εμπιστεύτηκες δεν είναι απλώς ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Είναι κάτι σαν ένας μικρός θάνατος, μια απώλεια της εικόνας την οποία είχες για το μέλλον και, κυρίως, μια δοκιμασία για την ίδια σου την κρίση.
Το πρώτο πράγμα το οποίο ίσως θα κάνεις θα είναι να στραφείς εναντίον του εαυτού σου. Κάπου εδώ θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι πώς δεν είδες κάτι τέτοιο να έρχεται, πώς υπήρξες τόσο τυφλός ή αφελής. Καλό θα ήταν όμως να σταματήσεις εδώ, γιατί το γεγονός ότι εμπιστεύτηκες κάποιον δεν είναι δικό σου σφάλμα, αλλά παράσημο της ικανότητάς σου να συνδέεσαι βαθιά και ολοκληρωτικά και να αγαπάς αληθινά. Να θυμάσαι πως η εμπιστοσύνη είναι ένα ρίσκο, το οποίο παίρνεις ούτως ή άλλως κάθε φορά που επιλέγεις να μην ζεις σε μια γυάλινη γυάλα. Όταν κάποιος σε προδώσει, το σφάλμα του χαρακτήρα του ανήκει σε εκείνον, όχι σε σένα. Η εσωτερική σου σκέψη, μετά το πρώτο σοκ, θα πρέπει να ξεκινά από την αναγνώριση αυτού. Μην προσπαθήσεις να το προσπεράσεις γρήγορα, μην πιέσεις τον εαυτό σου. Αντίθετα, άφησέ τον να νιώσει τον θυμό, την πικρία, ακόμα και την απόγνωση. Είναι τα εργαλεία του ψυχισμού σου για να καθαρίσει το τοπίο από τις ψευδαισθήσεις.
Όσα θα περνάς, θα παρατηρήσεις ότι το μυαλό σου προσπαθεί να κάνει μια αναδρομή. Τότε θα αρχίσεις να αναλύεις ξανά και ξανά συζητήσεις, βλέμματα και συμπεριφορές, ψάχνοντας τα σημάδια. Αυτή η φάση είναι εξαντλητική, αλλά ταυτόχρονα θεωρείται και απαραίτητη, γιατί θα σε βοηθήσει να αποδεχτείς πιο εύκολα ότι η σχέση δεν εξελίχθηκε όπως περίμενες. Όχι γιατί δεν προσπάθησες αρκετά, αλλά γιατί οι άνθρωποι είναι συχνά εγκλωβισμένοι στις δικές τους ανασφάλειες και ελλείμματα και προτιμούν να πληγώνουν ακόμα και τους πιο δικούς τους ανθρώπους, άθελά τους ή και ηθελημένα. Ίσως αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος πρόδωσε την εμπιστοσύνη σου, όποιος και αν ήταν, να μην είχε ποτέ τα εφόδια να ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου. Ίσως πάλι εσύ να δέθηκες με μια εκδοχή του, η οποία δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα, αλλά ήταν μια προβολή την οποία επέλεξε να σου δείξει με βάση τις δικές σου ανάγκες.
Η αποδοχή δεν θα έρθει τόσο γρήγορα όσο πιστεύεις. Θα πάρει χρόνο, αλλά όταν έρθει, θα έρθει σαν μια σιωπηλή συμφιλίωση με την πραγματικότητα, την οποία θα πρέπει να βιώνεις από εδώ και πέρα χωρίς αυτό το άτομο στη ζωή σου. Και ναι, καλά κατάλαβες. Τώρα μόλις ήρθε η ώρα όπου πρέπει να σταματήσεις να παλεύεις με το «τι θα γινόταν αν» και να αρχίσεις να ζεις με το τι συμβαίνει πραγματικά αυτή τη στιγμή. Γιατί είναι η στιγμή στην οποία καταλαβαίνεις ότι το να κρατάς κακία είναι σαν να πίνεις εσύ ένα δηλητήριο, αλλά να περιμένεις να πάθει κακό ο άλλος. Να μην ξεχάσεις πως η εσωτερική σου γαλήνη αξίζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε εξήγηση ή συγγνώμη, η οποία μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Πρέπει να επιτρέψεις στον εαυτό σου να εξωτερικεύσει όλα τα συναισθήματα τα οποία νιώθεις για την απώλεια της σχέσης. Ακόμα κι αν ο άνθρωπος, ο οποίος πρόδωσε την εμπιστοσύνη σου, είναι ακόμα εδώ, η σχέση όπως την ήξερες δεν υπάρχει πλέον. Και αυτό, ας μην γελιόμαστε, θέλει χρόνο για να το συνηθίσεις.
Σε αυτόν τον χρόνο, ωστόσο, όσο και αν διαρκέσει, θα ανακαλύψεις κάτι μαγικό: την ανθεκτικότητά σου. Θα δεις ότι, παρόλο που η καρδιά σου ράγισε, συνεχίζει να αγαπά και να εμπιστεύεται. Θα μάθεις να θέτεις όρια πιο ξεκάθαρα στο μέλλον, όχι για να κλειστείς στον εαυτό σου υψώνοντας τείχη στους ανθρώπους σου, αλλά για να προστατέψεις την εμπιστοσύνη σου. Η απογοήτευση σίγουρα θα σου δείξει ποιος είσαι εσύ στις δύσκολες στιγμές και θα σε βοηθήσει ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσεις ποιοι άνθρωποι αξίζουν πραγματικά μια θέση στην πρώτη γραμμή της ζωής σου.
Κάποια στιγμή, θα κοιτάξεις πίσω και όλο αυτό δεν θα πονάει πια. Θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Θα είναι απλώς μια ανάμνηση, μια υπενθύμιση ότι επιβίωσες και βγήκες αλώβητος από άλλη μια σχέση η οποία αλλιώς φαινόταν και αλλιώς ήταν. Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι πως θα καταλάβεις ότι το να αποδέχεσαι πως μια σχέση δεν λειτούργησε δεν είναι αποτυχία, αλλά μια πράξη αυτοσεβασμού. Και αυτό γιατί εσύ επιλέγεις να μην επενδύεις πια σε κάτι κενό, το οποίο δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει. Επομένως, η κατανόηση ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τις πράξεις των άλλων, παρά μόνο τη δική σου αντίδραση σε αυτές, είναι η απόλυτη ελευθερία την οποία μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου.
Η ικανότητά σου να αγαπάς και να εμπιστεύεσαι, άλλωστε, παραμένει, γιατί έρχεται από μέσα σου και όχι από τη συμπεριφορά των άλλων. Για αυτό, μην αφήσεις μια κακή εμπειρία να σου κλέψει την πίστη στην καλοσύνη και στο ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θα τιμήσουν την εμπιστοσύνη σου. Αλλά για να τους βρεις, αρκεί να εμπιστευτείς ξανά τον εαυτό σου και τη διαίσθησή σου. Η απογοήτευση από τους αγαπημένους σου ανθρώπους, να θυμάσαι πως είναι απλώς ένας σταθμός στο ταξίδι σου αυτό και όχι ο τελικός σου προορισμός. Να θυμάσαι πάντα πως η πιο σημαντική σχέση, την οποία έχεις να φροντίσεις, είναι εκείνη την οποία έχεις με τον καθρέφτη σου. Άρα, όσο εσύ είσαι καλά με τις επιλογές και την ακεραιότητά σου, καμία προδοσία δεν μπορεί να σε λυγίσει οριστικά.
Συντάκτης: Μαριάννα Χατζή
