Μην ξεγελαστείς από τον κόσμο γύρω σου.
Η παρουσία δεν είναι πάντοτε συντροφιά.
Μιλάς, γελάς, απαντάς.
Όλα γίνονται σωστά.
Κανείς δε θα πει
πως λείπεις.
Κι όμως, υπάρχει εκείνη η απόσταση
όχι μεγάλη,
αλλά αρκετή
για να μη φτάνει κανείς.
Σε ακούν,
μα δε σε αγγίζουν.
Σε βλέπουν,
μα δε σε συναντούν.
Δεν είναι αδιαφορία.
Είναι κάτι πιο ήσυχο
η αδυναμία των ανθρώπων
να δουν πέρα από το προφανές.
Κι εσύ δεν εξηγείς.
Όχι γιατί δεν μπορείς
αλλά γιατί ξέρεις
πως ό,τι λείπει
δε λέγεται εύκολα.
Έτσι μαθαίνεις να υπάρχεις
μέσα σε πλήθος,
κρατώντας έναν χώρο
που δε μοιράζεται.
Η μοναξιά αυτή
δε ζητά λύση.
Ζητά αναγνώριση.
Και ίσως, κάποτε,
έναν άνθρωπο
που δε θα χρειαστείς
να του εξηγήσεις.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
