Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: εκείνοι που αφήνουν την καρέκλα τους να περιπλανιέται σαν χαμένος τουρίστας στου Ψυρρή και εκείνοι που την ευθυγραμμίζουν με χειρουργική ακρίβεια, σα να λένε στον κόσμο: «Ναι, ξέρω ότι όλα γύρω μου είναι χάος… αλλά όχι εδώ. Not today».
Φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι. Κάθε μισοτραβηγμένη καρέκλα μοιάζει να σκέφτεται: «Ωχ όχι… πάλι αυτός που τα αφήνει όλα μισοτελειωμένα!». Σαν να έχει δική της συνείδηση, σαν να σφύζει από ανυπομονησία και ένα τσικ (επίσημη μονάδα μέτρησης) εκνευρισμό. Κάθε φορά που περνάς δίπλα της, νιώθεις την αόρατη ματιά της, σαν να καταγράφει τις αποτυχίες του κόσμου και να σε κατηγορεί σιωπηλά για την ανικανότητά σου. Είναι σαν να αναστενάζει και να γκρινιάζει για όλα όσα μένουν μισοτελειωμένα γύρω της, προσπαθώντας ταυτόχρονα να σου υπενθυμίσει ότι η τελειότητα απαιτεί προσοχή, υπομονή… και λίγο σεβασμό.
Η καρέκλα ως σαρκαστικός παρατηρητής και θύμα συνάμα
Η καρέκλα παρατηρεί τα πάντα, με μάτια που κανείς δεν βλέπει και αυτιά που ακούνε ακόμα και τον πιο σιγανό ψίθυρο. Αν μπορούσε να μιλήσει, κάθε στραβό ή πεσμένο αντικείμενο, κάθε αταξία στο χώρο θα γινόταν θέμα σχολιασμού: «Μισοτραβηγμένη πάλι; Σοβαρά, κανείς δεν με φροντίζει σωστά…».
«Σταθερή όσο και η προσοχή αυτού του ανθρώπου. Σχεδόν αστείο».
«Ω, ένα στραβό ποτήρι… υπέροχα, η ώρα της δίκαιης κρίσης μου έφτασε».
«Η στοίβα βιβλίων αποφάσισε να γείρει. Τι θα ακολουθήσει; Ας ελπίσουμε ότι δεν θα καταρρεύσει η αυτοεκτίμησή μου μαζί της».
«Αχ, το μαξιλάρι στον καναπέ κόλλησε ίλιγγο απ’ τα βιβλία και γέρνει και αυτό! Αν δεν ισορροπήσει σωστά, νομίζω θα χρειαστώ ψυχολογική υποστήριξη».
«Το φωτιστικό σα να κουνιέται λίγο. Καλά, ας είμαι έτοιμη για δράμα».
«Αυτό το χαρτί στο πάτωμα… ναι, το βλέπω. Και δεν μου αρέσει».
Η καρέκλα δεν είναι απλώς ένα έπιπλο· είναι κριτικός του χώρου, που σχολιάζει με ειρωνεία κάθε αταξία και διασκεδάζει με την τάξη ή το χάος γύρω της. Κάθε αντικείμενο που παραμένει στραβό είναι μια προσωπική πρόκληση, και κάθε ευθυγράμμιση που ολοκληρώνεται είναι νίκη – όχι μόνο για τον άνθρωπο, αλλά και για την αξιοπρέπειά της.
Όπου καρέκλα ίσως θα μπορούσες να βάλεις οτιδήποτε μπορεί να είναι στραβό στη ζωή σου, αλλά είναι στο χέρι σου να ελέγξεις – not today ομως. Σήμερα όντως μιλάμε για καρέκλες. Plot twist, το.
Ο Ήρωας της Τάξης: manifest
Σπρώχνω πίσω την καρέκλα.
Κάθε αντικείμενο που ευθυγραμμίζεται είναι μια νίκη. Κάθε στραβό ποτήρι, μια πρόκληση.
Το χάος υπάρχει, αλλά όχι σήμερα. Not on my shift.
Η τάξη δεν είναι επιλογή. Είναι στάση ζωής.
Προσοχή στις λεπτομέρειες; Check.
Σεβασμός στους άλλους; Check.
Αίσθηση υπεροχής απέναντι στο χάος; Check.
Χιούμορ; Double check.
Κάθε μαξιλάρι, κάθε βιβλίο, κάθε στυλό που επιστρέφει στη θέση του είναι μια μικρή γιορτή και ένα μυστικό χαμόγελο.
Και η καρέκλα; Αθόρυβη συνεργάτης, κριτής αλλά και μάρτυρας των νικών μου.
Ο χαρακτήρας φαίνεται στα μικρά πράγματα.
Και αν κανείς δεν είναι εκεί να παρατηρεί…υπάρχει πάντα η καρέκλα.
Σπρώξε την καρέκλα σου πίσω λοιπόν. Σώσε τον κόσμο ή τουλάχιστον την τραπεζαρία σου.
Η Ψυχολογία Πίσω Από την Καρέκλα
Το σπρώξιμο της καρέκλας πίσω στη θέση της δεν είναι απλώς ευγένεια ψυχής ή νοοτροπία νοικοκύρη. Είναι πράξη χαρακτήρα και μάλιστα αρκετά αποκαλυπτική. Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία συγκεντρώνουν τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Σεβασμό στους κοινόχρηστους χώρους – γιατί ακόμα και το σύμπαν χρειάζεται τάξη.
Προσοχή στις λεπτομέρειες – το στραβό ποτήρι δεν θα τους ξεφύγει.
Προνοητικότητα – ο επόμενος που θα καθίσει θα τους ευγνωμονεί… ή τουλάχιστον η καρέκλα θα το εκτιμήσει.
Διατηρούν υψηλότερα πρότυπα για τον εαυτό τους – κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για τεμπελιά, ούτε καν η καρέκλα.
Αίσθηση ευθύνης και σεβασμού προς τους άλλους – ακόμα κι αν κανείς δεν το παρατηρήσει, η τάξη υπάρχει.
Ανάγκη για τάξη και έλεγχο – γιατί η ζωή χωρίς τάξη είναι απλώς χάος… ίσως και κλάματα καρέκλας.
Αυτοέλεγχος και προσοχή στη λεπτομέρεια – αυτή άλλωστε κάνει τη διαφορά.
Λιγότερο παρορμητικοί – δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη, ούτε καν τη σκιά τους.
Καταλαβαίνουν ότι ο χαρακτήρας φαίνεται στα μικρά πράγματα – η καρέκλα δεν ξεγελιέται, ούτε ο κόσμος γύρω.
Μικρές Πράξεις Μεγάλες Αλήθειες και Άπειρο Χιούμορ
Όταν η καρέκλα ξαναβρίσκει τη θέση της, ο χώρος ανασαίνει και η τάξη επανέρχεται. Ο ήρωας νιώθει σαν να έχει σώσει κάτι σημαντικό – τον κόσμο ή τουλάχιστον την αξιοπρέπεια της τραπεζαρίας του.
Και η καρέκλα; Σιωπηλά, με διακριτική ειρωνεία, σκέφτεται: «Εντάξει, σήμερα δεν ήταν πλήρες χάος. Αλλά αύριο; Αχ, αύριο θα είμαι και πάλι στο πόδι». Μην υποτιμάς τη δύναμη των μικρών πραγμάτων: κάθε ποτήρι ισορροπημένο, κάθε μαξιλάρι ισιωμένο και κάθε καρέκλα που επιστρέφει στη θέση της είναι μια μικρή νίκη με αρκετό χιούμορ, χαρακτήρα και προσωπική ικανοποίηση. Με μόνη φωτεινή εξαίρεση τα ριχτάρια, αυτά ποτέ δεν είναι αρκετά σωστά. Για αυτό άλλωστε πολλοί εξ ημών τα λέμε και πρηχταρια (κλεμμένο και δε θυμάμαι από που).
Στην πραγματικότητα, ίσως αυτές οι μικρές νίκες είναι οι μόνες που αξίζουν σε έναν κόσμο γεμάτο χάος. Και αν δεν πιστεύεις τη δύναμη μιας καρέκλας… κάθισε και κοίτα μία στραβή. Θα καταλάβεις.
Από δω και στο εξής να θυμάσαι: η καρέκλα ξέρει. Το νου σου στην καρέκλα λοιπόν.
Συντάκτης: Σοφία Τρέπα
