Πώς φεύγεις από ένα τοξικό περιβάλλον; Πώς φεύγεις από κάτι που σε καταστρέφει, αλλά έχεις μάθει να επιβιώνεις μέσα σε αυτό;
Κάπου στα 19 σου θα έρθει ένας άνθρωπος (μεγάλη τιμή να λέγεσαι έτσι) στη ζωή σου, όπου στην αρχή θα σου φέρεται ιδανικά, θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα, θα σε κάνει να πιστεύεις ότι υπάρχει αγάπη, καύλα και εμπιστοσύνη και εσύ θα αφεθείς, γιατί επέλεξες να πιστέψεις σε όλα αυτά. Ο καιρός, βέβαια, θα περνάει και η κατάσταση θα γίνεται παράξενη. Θα έχει μια ένταση που δεν έχεις συνηθίσει, θα έχει απαιτήσεις παράλογες που δεν έχεις συνηθίσει. Μην ανεβάσεις αυτό, μην φορέσεις εκείνο, ποιος είναι αυτός που μιλάς, γιατί πας πάλι στη φίλη σου, γιατί έχεις ένα τετράδιο γεμάτο κείμενα και δεν λες για εμένα μέσα σε αυτό; Πέταξε αυτό το ρούχο, μην βάφεσαι, μην σε προσέχεις, αφού έχεις εμένα δεν έχεις ανάγκη να φανείς αλλού.
Στην αρχή γοητεύεσαι, πιστεύεις πως έτσι είναι ο έρωτας, πως ο άλλος πρέπει να σου φοράει πανοπλία. Η κατάσταση, όμως, σύντομα αλλάζει, γιατί όταν εσύ έπεσες, όταν εσύ ήσουν στα χειρότερά σου, αυτός ο ένας που πίστευες ότι θα σου σταθεί σε έριξε ακόμα πιο κάτω. Σε πόνεσε και μεταφορικά και κυριολεκτικά, σε μείωσε, σε έκανε να ξεκόψεις από όλους και από όλα και να χάσεις τον εαυτό σου.
Φωνές, τσακωμοί, νεύρα, κλάματα, σπασμένα τα πάντα γύρω σου και εσύ πάντα να δέχεσαι πως φταις, να σε κάνει να πιστεύεις πως φταις. Και εκεί που τελειώνουν τα νεύρα, εκεί που φτάνει στο απροχώρητο η κατάσταση, εκεί που δέχεσαι κάτι που ο παλιός σου εαυτός καταδίκαζε και σίγουρα θα έτρεχε μακριά από αυτό, ο νέος σου εαυτός μένει και ψάχνει πού έχει λάθος, πού φταίει και αν οι εκρήξεις αυτές μήπως είναι δικαιολογημένες. Έτσι κι αλλιώς, την επόμενη μέρα εμφανιζόταν σαν να μην έγινε τίποτα και σε αγκάλιαζε σαν να ήταν όλα φυσιολογικά.
Τότε ξεκινά6 ο φόβος. Ο φόβος που δεν είχες νιώσει ποτέ ξανά και σε έχει παγώσει. Βέβαια, τα χρόνια συνεχίζουν να περνάνε και εσύ δεν έχεις πει τίποτα πουθενά, έτσι κι αλλιώς έδιωχνες όποιον προσπαθούσε να σε προστατέψει.
Έρχεται, όμως, η μέρα. Έρχεται αυτή η λυτρωτική μέρα που τα καταφέρνεις και φεύγεις. Η μέρα που νιώθεις την ελευθερία στον αέρα και στο μυαλό σου γυρνάει η ίδια ερώτηση. Φεύγει ποτέ ο φόβος μετά από μια τόσο τοξική σχέση; Σε ταλανίζει η ερώτηση ακόμα και τώρα, σε κρατάει κάποια βραδιά με ανοιχτά μάτια μετά από έναν εφιάλτη που κάποτε ήταν πραγματικότητα, η δική σου αβάσταχτη πραγματικότητα.
Σίγουρα ο φόβος κάποια στιγμή μετριάζεται, σίγουρα δεν τον έχεις κάθε μέρα, σίγουρα μετά από άπειρες ώρες θεραπείας και στήριξης ο φόβος μικραίνει, αλλά πάντα υπάρχει και σίγουρα θα υπάρχει. Ο φόβος αυτός δεν περνάει, μένει εκεί να σου θυμίζει όσα έγιναν, ακόμα και αν ο εγκέφαλός σου προσπαθεί να διαγράψει αυτά τα τραύματα. Η ανάγκη σου για ίαση, όμως, ευτυχώς, ήταν πιο δυνατή από τον φόβο, ήταν πιο δυνατή από κάποιον τοξικό μαλάκα που προσπάθησε να σβήσει το φως σου, γιατί δεν είχε ποτέ δικό του. Αλλά αυτό που είναι πιο δυνατό από τη θεραπεία και τον φόβο είσαι εσύ. Εσύ που βρήκες το φως σου ξανά και πλέον έχεις όλα τα χρώματα μέσα σου.
Αγκαλιά σε όσους έζησαν με τον φόβο της τοξικής τους σχέσης και τα κατάφεραν και τεράστια αγκαλιά και αγάπη σε όσους δεν τα κατάφεραν.
Συντάκτης: Δανάη Νέγκα
