Κάποια στιγμή στη ζωή σου θα πληγωθείς. Όχι από άγνωστους, αλλά από ανθρώπους που μπήκαν στο σπίτι σου χωρίς να χρειάζεται να χτυπήσουν κουδούνι. Από ανθρώπους που τους άνοιξες την καρδιά σου και τους έβαλες καφέ. Όταν πληγωθείς από αυτούς τους ανθρώπους και ο πόνος ξεχειλίσει, θα αντιδράσεις. Θα υψώσεις φωνή, θα κλάψεις, θα θυμώσεις, θα πεις πράγματα που κρατούσες μέσα σου καιρό και τότε ενδέχεται ο άνθρωπος που σε πλήγωσε να θυμάται μόνο αυτό. Την αντίδρασή σου. Δεν θα θυμάται τι έκανε. Δεν θα θυμάται τις λέξεις που σε έκοψαν σαν γυαλί και σε τραυμάτισαν. Δεν θα θυμάται τις απουσίες, την αδιαφορία, τα «δεν είναι τίποτα», τα «υπερβάλλεις». Θα θυμάται μόνο ότι εσύ κάποια στιγμή «ξέφυγες». Γιατί, βλέπεις, είναι πολύ πιο βολικό να θυμάσαι το αποτέλεσμα και όχι την αιτία.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου και να τον αμφισβητείς. Λες «μήπως όντως το παράκανα;», «μήπως αν μιλούσα πιο ήρεμα;», «μήπως φταίω κι εγώ;». Συγχαρητήρια! Μόλις έκανες το κλασικό λάθος του ανθρώπου που έχει ενσυναίσθηση. Ανέλαβες ευθύνη και για τον πόνο που σου προκάλεσαν οι άλλοι.
Η αλήθεια, όμως, είναι απλή και λίγο ενοχλητική, καθώς όποιος σε αγαπάει πραγματικά δεν κολλάει στην αντίδρασή σου. Κοιτάει πίσω από αυτήν όσα κρύβονται. Ρωτάει «τι σε έφτασε εδώ;». Δεν στέκεται στο ότι φώναξες, αλλά στο γιατί έφτασες να φωνάξεις. Δεν σε μειώνει επειδή λύγισες. Σε νοιάζεται επειδή πόνεσες.
Αν ο άλλος, μετά από όλα, σου πετάει κατάμουτρα το «εσύ φώναξες», «εσύ μίλησες άσχημα», «εσύ χάλασες το κλίμα», χωρίς να αναγνωρίζει το δικό του μερίδιο, τότε δεν μιλάμε για αγάπη, αλλά μιλάμε για άνεση. Για τον άνθρωπο που ήθελε να σε έχει ήσυχο, βολικό και ανθεκτικό, όχι αληθινό.
Και ναι, ας είμαστε ειλικρινείς! Κανείς δεν αντιδρά «από το πουθενά», ούτε τρελαίνεται ξαφνικά, ούτε αλλάζει χαρακτήρα σε μία μέρα. Οι αντιδράσεις είναι συσσωρευμένος πόνος. Είναι λέξεις που δεν ειπώθηκαν την ώρα που έπρεπε. Είναι όρια που πατήθηκαν τόσες φορές, που κάποια στιγμή διαλύθηκαν. Το αστείο, όμως, αν μπορείς να το πεις αστείο, ξέρεις ποιο είναι; Είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι συνήθως σοκάρονται! «Δεν σε αναγνωρίζω», θα σου πουν. Λες και εσύ γεννήθηκες για να είσαι πάντα γλυκός, υπομονετικός και αθόρυβος. Λες και δεν έχεις νεύρα, αντοχές, όρια. Λες και δεν είσαι άνθρωπος.
Αγάπη δεν είναι να σε θέλω μόνο όταν χαμογελάς. Αγάπη είναι να κάτσω δίπλα σου όταν καταρρέεις και να μην προσποιηθώ ότι δεν βλέπω τα ερείπια που έβαλα το χεράκι μου για να δημιουργηθούν. Αγάπη είναι να ζητήσω συγγνώμη χωρίς «αλλά», και αυτό, δυστυχώς, δεν το κάνουν όλοι.
Οπότε, αν βρεθείς μπροστά σε κάποιον που σε πλήγωσε και το μόνο που θυμάται είναι πώς αντέδρασες, μην τον πείσεις. Μην απολογηθείς για τον πόνο σου. Μην μικρύνεις την αλήθεια σου για να χωρέσει στη δική του άνεση. Πάρε αυτό σαν μάθημα. Όχι για να σκληρύνεις, αλλά για να ξεχωρίζεις. Για να μάθεις ποιος αξίζει να μένει όταν τα πράγματα δεν είναι ωραία και ποιος ήταν εκεί μόνο για τα εύκολα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι κακό να αντιδράς. Κακό είναι να σε πληγώνουν και να σου ζητούν και τα ρέστα κι από πάνω!
Και να θυμάσαι: όποιος σε αγάπησε αληθινά, δεν σε θυμάται για την αντίδρασή σου. Σε θυμάται για το συναίσθημα που προηγήθηκε.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
