Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια έκφραση αγάπης μοιάζει αυτονόητη μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν είναι. Πριν λίγες μέρες, ένας Γερμανός ερασιτέχνης διαιτητής, ο Πασκάλ Κάιζερ, έκανε κάτι που θα έπρεπε να είναι απλώς όμορφο: γονάτισε μέσα στο γήπεδο της Κολωνίας, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές πριν από αγώνα Bundesliga, και έκανε πρόταση γάμου στον σύντροφό του. Μια πράξη τρυφερότητας, δημόσια, θαρραλέα, ανθρώπινη. Μια στιγμή αγάπης που σε έναν κανονικό κόσμο θα τελείωνε με χειροκρότημα και πολλά χαμόγελα. Δεν τελείωσε έτσι.
Λίγες ημέρες αργότερα, όπως έγινε γνωστό, δέχθηκε απειλές. Μέχρι και η διεύθυνση του σπιτιού του δημοσιοποιήθηκε. Ενημέρωσε την αστυνομία. Του είπαν ότι δεν υπήρχε άμεσος κίνδυνος. Και μέσα σε περίπου είκοσι λεπτά, τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή, τρεις άνδρες τον περίμεναν στον κήπο του όταν εκείνος βγήκε για να καπνίσει, και τον ξυλοκόπησαν. Ο ίδιος θεωρεί ότι η επίθεση συνδέεται άμεσα με τη δημόσια πρόταση γάμου. Κι αυτό δυστυχώς δεν απέχει από την αλήθεια.
View this post on Instagram
Ας μιλήσουμε όμως καθαρά. Η αγάπη δεν είναι πρόκληση. Η τρυφερότητα δεν είναι θέμα προς επίθεση.Και η δημόσια έκφραση των συναισθημάτων μας δεν είναι αφορμή για μίσος. Η βία, και ειδικά η βία που γεννιέται από ομοφοβία, δεν είναι «άποψη». Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε δύναμη. Είναι μια πράξη που επιχειρεί να πει σε ανθρώπους ότι δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν ορατά, χαρούμενα, ελεύθερα. Και αυτό δεν μπορεί να είναι ανεκτό.
German soccer referee Pascal Kaiser proposed to his boyfriend during a break at an FC Koln match in Cologne.
🎥: fckoeln/Instagram pic.twitter.com/0mIshmNmCj
— Buzzing Pop (@BuzzingPop) January 31, 2026
Η αγάπη, από όποιον και προς όποιον εκφράζεται, δε χρειάζεται άδεια. Δε χρειάζεται έγκριση. Δε χρειάζεται να χωρέσει σε κοινωνικά φίλτρα για να θεωρηθεί αποδεκτή. Η αγάπη όταν είναι ειλικρινής είναι από τις λίγες πράξεις που μας θυμίζουν ότι είμαστε άνθρωποι πριν από οτιδήποτε άλλο! Το να επιτίθεσαι σε κάποιον επειδή τόλμησε να αγαπήσει δημόσια δεν είναι απλώς καταδικαστέο. Είναι ντροπή. Είναι αποτυχία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι υπενθύμιση ότι ο δρόμος προς τον σεβασμό για τις επιλογές μας αλλά και του ενός για τον άλλο μοιάζει με βουνό αδιαπέραστο. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να γίνει δημόσιο, δεν είναι το μίσος. Είναι η αγάπη. Και όσο κάποιοι προσπαθούν να τη φοβίσουν, τόσο πιο δυνατά πρέπει να λέμε ομόφωνα: Δε θα ζητήσει συγγνώμη η αγάπη για το ότι υπάρχει.
Συντάκτης: Σταματούλα Ψυχιά
