Κερδίζεις Ολυμπιακό μετάλλιο. Βγαίνεις ζωντανά στην τηλεόραση. Όλος ο κόσμος σε βλέπει. Και αντί να μιλήσεις για την προπόνηση, την πειθαρχία, τη δικαίωση, βάζεις τα κλάματα από το βάρος που έχεις μέσα σου και λες: «Απάτησα τη σύντροφό μου».
Αυτό ακριβώς έκανε ο Sturla Holm Laegreid, αθλητής του βιάθλου, μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στον ατομικό αγώνα 20 χιλιομέτρων στους Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες. Μιλώντας στο νορβηγικό δίκτυο NRK, συγκρατώντας τα δάκρυά του, αποκάλυψε ότι πριν από έξι μήνες γνώρισε «τον έρωτα της ζωής του» και τρεις μήνες μετά «έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του» και την απάτησε.
Ήταν μια συνειδητή επιλογή.
«Ενημέρωσα τη σύντροφό μου πριν από μια εβδομάδα», είπε. «Πολλοί ίσως με βλέπουν τώρα διαφορετικά, αλλά εγώ έχω μάτια μόνο για εκείνη». Και μετά ήρθε η πιο ειλικρινής φράση της βραδιάς: «Δεν είμαι σίγουρος τι προσπαθώ να πω λέγοντας το τώρα».
Ακριβώς. Γιατί το είπε;
Αυτοτιμωρία σε λάιβ μετάδοση
Η πρώτη ανάγνωση είναι απλή: ενοχή. Βαριά, ακατέργαστη, σχεδόν σωματική. Η στιγμή της μεγαλύτερης επιτυχίας του – το πρώτο ατομικό Ολυμπιακό μετάλλιο – δεν τον βρήκε να πανηγυρίζει, αλλά να κλαίει, να αγκαλιάζει φίλους, να δείχνει ψυχολογικά διαλυμένος. Στη συνέντευξη Τύπου παραδέχτηκε: «Στην πραγματικότητα δεν είμαι εδώ, ψυχολογικά». Υπάρχει μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, όταν νιώθουμε ότι έχουμε προδώσει κάποιον που αγαπάμε, να “πληρώσουμε” με κάποιον τρόπο. Να εκτεθούμε. Να χάσουμε κάτι. Η δημόσια αυτοταπείνωση λειτουργεί σαν συμβολικό τίμημα. Αν ο κόσμος με δει να πέφτω, ίσως ισορροπήσει μέσα μου η αδικία.
Σε αυτή την περίπτωση, ο Laegreid δεν έχασε το μετάλλιο. Αλλά έβαλε μόνος του μια σκιά πάνω του.
Η ανάγκη να ελέγξεις το αφήγημα
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση. Στην εποχή της απόλυτης διαφάνειας, των social media και της διαρροής, το «θα το πω εγώ πριν το πει κάποιος άλλος» είναι στρατηγική. Παίρνεις τον έλεγχο της ιστορίας σου. Εκείνος είπε: «Σήμερα αποφάσισα να πω στον κόσμο τι έκανα, ώστε ίσως να υπάρχει μια πιθανότητα να δει τι πραγματικά σημαίνει για μένα. Ίσως όχι».
Το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν η αποκάλυψη. Ήταν ότι την έκανε την ημέρα που θα έπρεπε να είναι αποκλειστικά δική του. Το πρώτο του ατομικό Ολυμπιακό μετάλλιο. Μια στιγμή που για πολλούς είναι το απόλυτο όνειρο ζωής. Κι όμως, είπε: «Ο αθλητισμός έρχεται σε δεύτερη μοίρα τις τελευταίες μέρες». Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Ότι η εσωτερική σύγκρουση ήταν μεγαλύτερη από τη χαρά της νίκης. Ότι η προσωπική του κρίση υπερίσχυσε της αθλητικής του ταυτότητας.
Εγωισμός ή απελπισία;
Ο ίδιος αναρωτήθηκε αν ήταν εγωιστικό που επισκίασε την ημέρα του συμπαίκτη του Johan. Στην πραγματικότητα κάθε δημόσια εξομολόγηση έχει διπλή όψη. Από τη μία, μοιάζει με θάρρος. Από την άλλη, μεταφέρει το βάρος της προσωπικής σου ενοχής σε μια συλλογική στιγμή. Η αυτοταπείνωση δεν είναι πάντα αλτρουιστική. Μπορεί να είναι και μια προσπάθεια να ανακουφιστείς, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μετακινείς το επίκεντρο από το «εμείς» στο «εγώ».
Tι απάντησε η πρώην
Σε συνέντευξή της στη νορβηγική εφημερίδα VG, αρχικά συνεχάρη τον συμπαίκτη του Laegreid, Johan-Olav Botn, για το χρυσό μετάλλιο, πριν μιλήσει για την εξομολόγηση του πρώην συντρόφου της.
«Είναι δύσκολο να συγχωρήσεις. Ακόμα και μετά από μια δήλωση αγάπης μπροστά σε όλο τον κόσμο».
Στη συνέχεια, η πρώην του δήλωσε ότι «δεν επέλεξε να βρεθεί σε αυτή τη θέση», προσθέτοντας: «Πονάει να βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση. Έχουμε επικοινωνήσει και εκείνος γνωρίζει τις απόψεις μου γι’ αυτό».
Τελικά, τι σημαίνει αυτή η κίνηση;
Ίσως τίποτα περισσότερο από το ότι οι αθλητές δεν είναι μόνο μετάλλια και ρεκόρ. Είναι άνθρωποι με λάθη, παρορμήσεις, ενοχές και ανάγκη για συγχώρεση. Ίσως ήταν μια πράξη απελπισμένης ειλικρίνειας. Ίσως μια μορφή δημόσιας μετάνοιας. Ίσως και μια αδέξια προσπάθεια να δείξει στη σύντροφό του ότι δεν κρύβεται πια.
Το σίγουρο είναι ότι εκείνο το βράδυ, το χάλκινο μετάλλιο δεν ήταν το πιο βαρύ πράγμα που κουβαλούσε.
