Ο δεύτερος ημιτελικός της Eurovision ήταν από εκείνες τις βραδιές που λες «κάτι πάει λάθος», αλλά δεν είσαι σίγουρος τι είναι. Η εικόνα, για να τα λέμε όλα, ήταν αισθητά καλύτερη. Ο φωτισμός ήταν σαφώς σε καλύτερο επίπεδο, τα πλάνα στο κοινό έδιναν παλμό, υπήρχε μια πιο “ζωντανή” αίσθηση. Έβλεπες σκηνή, έβλεπες κόσμο, ένιωθες ότι είσαι σε event.
Και μετά ερχόταν ο ήχος… και σε προσγείωνε.
Στην τηλεοπτική μετάδοση υπήρχε μια περίεργη επίπεδη αίσθηση, σαν να μην άνοιγαν οι φωνές, σαν να μην έβγαινε η ένταση όπως έπρεπε. Στα social έγινε χαμός. Ανάμεσα στα παράπονα για τον ήχο, και αυτό του Χάρη Βαρθακούρη, που σχολίασε ότι η εμπειρία θύμιζε ακρόαση από κινητό.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, το κομμάτι της παρουσίασης λειτούργησε σαν μικρή όαση. Ο Γιώργος Καπουτζίδης απέδειξε για άλλη μια φορά ότι όταν έχεις ρυθμό και έξυπνο λόγο, δεν χρειάζεσαι υπερπαραγωγή για να σταθείς. Η Μπέττυ Μαγγίρα ήταν χαλαρή, με αυτοπεποίθηση, σαν να το απολάμβανε πραγματικά. Και η Κατερίνα Βρανά; Εκείνη έδωσε το πιο ανθρώπινο στοιχείο της βραδιάς και ήταν κυριολεκτικά στα καλύτερά της. Με αυτοσαρκασμό, μικρούς αυθορμητισμούς και εκείνο το “δε φοβάμαι να γελάσω με μένα”, κατάφερε να σπάσει τη φόρμα και να φέρει μια ζεστασιά που έλειπε από αλλού.
Οι ατάκες τους δεν έμοιαζαν διαβασμένες. Έμοιαζαν σαν κουβέντα μεταξύ φίλων:
Μ.Μ.: «Καλά, να σου πω κάτι; Δεν ντρέπεσαι; Ξεχνάς ότι προχθές ήμουν εγώ η κεντρική;»
Γ.Κ.: «Έτσι είναι η τηλεόραση, Μπέττυ μου. Προχθές είσαι, σήμερα δεν είσαι!»
Μ.Μ.: «Σε μένα θα τα πεις, Γιώργο μου; Σε μένα;»
Το χιούμορ λειτούργησε φυσικά, όχι καταναγκαστικά.
Στο καθαρά διαγωνιστικό κομμάτι, όμως, τα πράγματα ήταν πιο… ήπια. Δεν υπήρξε εκείνη η εμφάνιση που θα σε κάνει να στείλεις μήνυμα σε φίλο “μπες τώρα, το χάνεις”. Οι περισσότερες συμμετοχές επιβεβαίωσαν αυτό που ήδη είχαμε δει και ακούσει τις προηγούμενες ημέρες. Σωστές, προσεγμένες, αλλά χωρίς το “κάτι” που σε σηκώνει από τον καναπέ.
Η μεγάλη στιγμή ήρθε με τη Μαρίκα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα η εμφάνισή της άρχισε να συζητιέται. Έγινε trend σχεδόν ακαριαία και τελικά πήρε το εισιτήριο για τον τελικό. Ήταν από τις λίγες φορές που ένιωσες ότι συμβαίνει κάτι απρόβλεπτο.
Ο Good Job Nicky προκάλεσε διχασμό, αν και η CEO μας είπε να μην πούμε κακή κουβέντα για το αγόρι της που έριξε κι ένα δεκράκι ψήφους εξ Ισπανίας παρακαλώ. Στο δια ταύτα όμως κι επειδή εμείς ψέματα δε λέμε, υπήρξαν εκείνοι που τον στήριξαν φανατικά και άλλοι που ένιωσαν πως η τεχνική εικόνα – ειδικά σε επίπεδο ήχου – δεν τον βοήθησε καθόλου. Οκ, ξέρουμε, αν μη τι άλλο ότι έχει φωνάρα. Όμως χθες, αυτό δε φάνηκε.
Ο ZAF στόναρε αρκετά προς το τέλος, όμως συνολικά έδωσε ψυχούλα και με την αξία του κατάφερε να περάσει στον τελικό, με ένα τραγούδι που ξεκίνησε να παίζει χαμηλή μπάλα και σταδιακά βρήκε τη θέση του και το κοινό του.
Και οι KOZA MOSTRA; Μπήκαν με ενέργεια, ρυθμό και αυτή τη σκηνική αυτοπεποίθηση που ξεσηκώνει. Εκεί φάνηκε καθαρά πόσο σημαντικό είναι το performance, πέρα από το ίδιο το τραγούδι.
Από τον δεύτερο ημιτελικό προκρίθηκαν:
Dark Side of the Moon – Good Job Nicky
Labyrinth – Mikay
Daughters of the Sun (A, E, I, O, U) – Μαρίκα
Mad About It – D3lta
SABOTAGE! – leroybroughtflowers
Bulletproof – KOZA MOSTRA
Αστείο – ZAF
Και ήδη στον τελικό βρίσκονται τα:
«Άλμα» – Rossana Mailan
«Europa» – STEFI
«Paréa» – Evangelia
«Χάνομαι» – Marseaux
«Ferto» – Akylas
«The Other Side» – Alexandra Sieti
«YOU & I» – STYLIANOS
Τώρα το βλέμμα στρέφεται στον τελικό. Κι είμαστε ήδη έτοιμοι.
