Εκατομμύρια άνθρωποι με όλων των ειδών τα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις, επιλέγουν το Παρίσι ως προορισμό για τις διακοπές τους. Είναι η πόλη που συνδυάζει μοναδικής ιστορικής αξίας μνημεία, εξαιρετικά εστιατόρια και μοναδικά καταστήματα για ό,τι επιθυμεί κανείς: ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα, βιβλία, γλυκά, κρουασάν, ψωμί, τυρί.
Ανάμεσα στα επιβλητικά κτήρια και τις γραφικές συνοικίες, ξεπροβάλλουν μοναδικά καφέ, κάποια εκ των οποίων έχουν ιστορία πέραν των 100 χρόνων. Τα πιο διάσημα Café de Flore, Les Deux Magots και Café de la Paix συγκεντρώνουν πλήθος τουριστών (πλέον υπάρχει ουρά αναμονής, ιδιαίτερα σε δημοφιλείς μέρες και ώρες) εξαργυρώνοντας στο έπακρο τους διάσημους θαμώνες του παρελθόντος. Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Χέμινγουέι,Πικάσο, Βολταίρος, Ουγκώ και Μπαλζάκ, λέγεται ότι περνούσαν πολλές ώρες φιλοσοφώντας και συζητώντας για οτιδήποτε τους απασχολούσε. Ίσως και να έψαχναν για έμπνευση για τον καινούργιο πίνακα ή το καινούργιο βιβλίο. Και, για να καταθέσω την αλήθεια μου, όταν έρχεται ο λογαριασμός και πληρώνεις το εσπρεσάκι 10 ευρώ, καθόλου δεν τα κλαις, καθότι κάθεσαι εκεί που καθότανε ο Πικάσο.
Κάπου εκεί, βρίσκεται ένα λιγότερο προβεβλημένο μέρος, που όμως έρχεται να προσφέρει κάτι το εντελώς διαφορετικό. Στην πόλη που παντρεύει μοναδικά τη λογοτεχνία με την καθημερινότητα, δύο άνθρωποι είχαν μια πρωτότυπη ιδέα. Το Café Pli, τοποθετημένο σε μια περιοχή όχι τόσο τουριστική ή πολυσύχναστη, κατάφερε να γίνει γνωστό μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα για την πρωτότυπη ιδέα που είχαν οι ιδιοκτήτες του.
Με κάθε ρόφημα που παραγγέλλει κάποιος, οι υπάλληλοι εκεί δίνουν και ένα λευκό χαρτί ή μια καρτ ποστάλ, με γραμματόσημα και φάκελο. Σκοπός είναι να γράψει ο πελάτης μια επιστολή με παραλήπτη τον μελλοντικό εαυτό του. Και μάλιστα θα το παραλάβει όποτε αυτός επιλέξει, τον επόμενο χρόνο, σε πέντε ή σε είκοσι χρόνια. Μέχρι τότε, το γράμμα παραμένει διπλωμένο (pli γαλλιστί) στο καφέ και αναλαμβάνουν να το στείλουν οι ιδιοκτήτες. Όπως εξηγούν οι ίδιοι, η ιδέα γεννήθηκε όταν είχαν ταξιδέψει στη Νότια Κορέα και είδαν ένα αντίστοιχο καφέ που τούς έκανε εντύπωση.
Η ιδέα είναι βαθιά συγκινητική. Ο επισκέπτης καλείται να καθίσει, να σκεφτεί και να αποτυπώσει σε μια λευκή κόλλα χαρτί σκέψεις, επιθυμίες, προσδοκίες, ελπίδες, απογοητεύσεις, φόβους, αναστολές. Με την εξωτερίκευση των συναισθημάτων και τη γραπτή αποτύπωση, ο επισκέπτης νιώθει ότι ξαλαφρώνει.
Το καφέ είναι αναμφίβολα ένας χώρος ελπίδας και περισυλλογής. Ένα μέρος όπου οι επισκέπτες αναμετρώνται και διαλέγονται με τον εαυτό τους, κλείνουν σε μια χρονοκάψουλα συναισθήματα και σκέψεις που τους απασχολούν και την παραλαμβάνουν χρόνια μετά, όταν ίσως έχουν ξεχάσει ακόμα και την ύπαρξή της.
Η επίσκεψη στο καφέ Pli είναι από μόνη της μια μοναδική εμπειρία. Ο επισκέπτης διαλέγει ακόμα και το χαρτί και τον φάκελο, για να αντανακλούν όσο γίνεται την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Και αυτό το χαρτί είναι η αντανάκλαση των πιο μύχιων σκέψεών του. Πριν καταθέσει σ’ ένα χαρτί ένα κομμάτι της ψυχής του, καλείται να αναρωτηθεί: «τι εύχομαι πιο πολύ;», «τι φοβάμαι;», «τι θέλω να θυμάμαι σε 20 χρόνια από αυτή εδώ τη στιγμή;».
Αν αναλογιστεί κανείς ότι ζούμε στην εποχή που όλα γίνονται γρήγορα και ξεχνιούνται ακόμα πιο γρήγορα, από τις εικόνες μέχρι τα τραγούδια και τα ρούχα, το καφέ Pli έρχεται να μάς μάθει μια εξαιρετικά σημαντική αρετή: την υπομονή και την αναμονή. Την προσδοκία να συναντήσουμε ένα κομμάτι του παρελθόντος στο μέλλον και ταυτόχρονα την ενδοσκόπηση για να μάθουμε τον εαυτό μας.
Κι όταν τελικά , μετά από πολλά χρόνια, αυτός ο φάκελος φτάσει στον παραλήπτη (και ταυτόχρονα αποστολέα), δε θα περιέχει απλώς και μόνο λέξεις. θα κουβαλά μια άλλη εκδοχή τους εαυτού του, ίσως πιο αθώα, πιο ονειροπόλα, πιο ταξιδιάρικη, πιο φοβισμένη.
Το καφέ Pli είναι μια όμορφη υπενθύμιση σε μας ότι δεν περνά απλώς ο χρόνος, αλλά μπορούμε να τον αγγίξουμε, μπορούμε να τον καταγράψουμε και να μάς μιλήσει.
Και, ίσως, το πιο όμορφο δώρο που έχει να μάς κάνει το καφέ Pli είναι η ερώτηση που θα κάνουμε στον εαυτό μας: όταν θα ανοίξω το γράμμα, θα αναγνωρίσω εκείνον τον άνθρωπο που το έγραψε ή θα μού είναι ένας ξένος; Θα θυμηθώ όσα έζησε και σκέφτηκε ή θα μού είναι μακρινά και ξένα;
Και γι’ αυτές και μόνο τις σκέψεις, αξίζει μια επίσκεψη την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στην πόλη του φωτός.
Συντάκτης: Χριστιάνα Δεμέναγα
