Υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν βλέπουμε ανταποκρίσεις από πολεμικά μέτωπα. Ότι ο άνθρωπος που μιλά μπροστά στην κάμερα δε βρίσκεται σε κάποιο «σκηνικό ειδήσεων». Βρίσκεται στο ίδιο μέρος όπου πέφτουν οι βόμβες. Το απόγευμα της Τετάρτης 4 Μαρτίου, αυτό έγινε πολύ ξεκάθαρο σε μια ζωντανή σύνδεση της ΕΡΤ από τα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου.
Ο απεσταλμένος της δημόσιας τηλεόρασης, Γιώργος Σιδέρης, μετέδιδε τις εξελίξεις σε live σύνδεση. Μέχρι που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η κατάσταση άλλαξε. Στο βάθος ακούστηκαν εκρήξεις και πυρά. Και τότε ακούστηκε η φράση επιτακτικά, με την κάμερα να τρέμει και το συνεργεία να τρέπεται σε φυγή:
«Πρέπει να φύγουμε».
Αμέσως μετά, ο Σιδέρης καλούσε τον εικονολήπτη Φώτη Πάντο και την ηχολήπτρια Παναγιώτα Δερβιτσιώτη να σκύψουν και να καλυφθούν. Η κάμερα συνέχισε να γράφει, ενώ στο μικρόφωνο ακουγόταν η ένταση της στιγμής. Κι αυτή, ήταν απλώς η πραγματικότητα μιας εμπόλεμης ζώνης που μπήκε για λίγα δευτερόλεπτα μέσα στο live.
Η πιο περίεργη δουλειά στη δημοσιογραφία
Ο πολεμικός ανταποκριτής είναι ίσως ο πιο παράδοξος ρόλος στη δημοσιογραφία. Η δουλειά του είναι να πάει ακριβώς εκεί όπου όλοι οι άλλοι προσπαθούν να φύγουν. Να βρεθεί σε πόλεις που βομβαρδίζονται, σε σύνορα που μπορεί να ανάψουν από στιγμή σε στιγμή, σε δρόμους όπου κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό. Και μέσα σε όλα αυτά, να κάνει κάτι που φαίνεται απλό: να εξηγήσει στον υπόλοιπο κόσμο τι συμβαίνει.
Οι πολεμικοί ανταποκριτές δουλεύουν με κράνη, αλεξίσφαιρα γιλέκα και κάμερες στους ώμους. Περνούν εκπαίδευση για να μπορούν να αντιδράσουν σε βομβαρδισμούς, πυρά ή επιθέσεις. Αλλά ακόμα κι έτσι, τίποτα δεν μπορεί να κάνει ένα πολεμικό μέτωπο προβλέψιμο. Γιατί θα έρθει η στιγμή που η είδηση σταματά να είναι απλώς ρεπορτάζ και γίνεται ζήτημα επιβίωσης. Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς: να βρίσκεσαι στο κέντρο μιας σύγκρουσης και ταυτόχρονα να προσπαθείς να παραμείνεις δημοσιογράφος. Γι’ αυτό κι ας μην ξεχνάμε, πως πίσω από κάθε εικόνα από το μέτωπο, υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που βρίσκεται εκεί για έναν λόγο:
να μας δείξει τι συμβαίνει, μερικές φορές με όποιο κόστος.
