8 psychosocial λόγοι που ενώ λέμε ότι θέλουμε σχέση, τελικά παθαίνουμε αμόκ

Πόσες φορές έχεις ακούσει κάποιον να λέει “θέλω σχέση” και μόλις κάτι πάει να σοβαρέψει, εξαφανίζεται σαν φάντασμα; Ή μήπως το έχεις κάνει κι εσύ; Δεν είναι τόσο περίεργο όσο ακούγεται. Οι περισσότεροι θέλουν την ιδέα της σχέσης – την ωραία εικόνα, τις αγκαλιές, το “καλημέρα μωρό μου” – αλλά όταν έρθει η ώρα να βάλουν δουλειά και να αναλάβουν ευθύνες, το βάζουν στα πόδια. Ας το ξετινάξουμε λίγο παραπάνω.

1. Ρομαντικοποίηση των σχέσεων: Μας έχουν φλομώσει στο ψέμα

Έχουμε φάει στη μάπα τόσες ταινίες, σειρές και Instagram love stories που έχουμε χτίσει μια ψεύτικη εικόνα του τι σημαίνει σχέση. Κάπου μέσα μας πιστεύουμε πως η τέλεια σχέση θα έρθει χωρίς προσπάθεια, ότι θα “κουμπώσουμε” ιδανικά με κάποιον και όλα θα κυλήσουν μαγικά. Κι όταν αυτό δεν συμβαίνει, βαριόμαστε, απογοητευόμαστε και πάμε για άλλα.

2. Φόβος δέσμευσης: Θέλουμε κάποιον, αλλά όχι να επενδύσουμε

Θέλουμε έναν άνθρωπο δίπλα μας, αλλά μέχρι εκεί. Η δέσμευση σημαίνει ευθύνη, σημαίνει να νοιάζεσαι για τον άλλο και να είσαι εκεί ακόμα και όταν δεν είναι βολικό. Κι αυτό τρομάζει. Ξαφνικά, η ανεξαρτησία μας γίνεται πιο σημαντική από τον άλλον και βγάζουμε την κλασική καραμέλα: “δεν είμαι έτοιμος/η”, “δεν θέλω να πληγωθώ”. Στην πραγματικότητα, απλά δεν θέλουμε να καταβάλουμε προσπάθεια.

3. Εσωτερικές ανασφάλειες: Περιμένουμε να μας σώσει η σχέση

Κάποιοι μπαίνουν σε σχέσεις για να καλύψουν κενά. Θέλουν κάποιον να τους επιβεβαιώνει, να τους κάνει να νιώθουν άξιοι αγάπης, να τους γεμίσει μια ζωή που δεν τους ικανοποιεί. Αλλά όταν συνειδητοποιούν πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τους γιατρέψει, τότε βαριούνται, εκνευρίζονται, και φεύγουν. Οι σχέσεις δεν είναι τσιρότα για τις ανασφάλειές μας.

4. Έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας: Δεν έχουμε μάθει να αγαπάμε

Δεν έχουμε μάθει να επικοινωνούμε, να ακούμε τον άλλον, να διαχειριζόμαστε συγκρούσεις. Θέλουμε κάποιον να μας αγαπάει, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να αγαπήσουμε πραγματικά. Το εύκολο είναι να το ρίξουμε στο “δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος” ή στο “κακό timing”. Το δύσκολο είναι να παραδεχτούμε πως το πρόβλημα είναι δικό μας.

5. Κοινωνικές πιέσεις: Θέλουμε σχέση επειδή “πρέπει”

Η κοινωνία έχει αποφασίσει ότι η σχέση είναι ένα απαραίτητο βήμα στη ζωή. Οι φίλοι ρωτάνε “ακόμα μόνος/η;”, οι γονείς πιέζουν, όλοι γύρω μας φαίνεται να “προχωράνε”. Έτσι, μπαίνουμε σε σχέσεις για να μη φαινόμαστε outsiders, αλλά όχι γιατί πραγματικά το θέλουμε. Και κάπως έτσι, αυτές οι σχέσεις καταλήγουν να είναι κενές, επιφανειακές και καταδικασμένες από την αρχή.

6. Ανάγκη για επιβεβαίωση: Θέλουμε να μας θέλουν, όχι να θέλουμε

Υπάρχουν αυτοί που λατρεύουν το παιχνίδι της αποδοχής. Το φλερτ, τα ραντεβού, τα γλυκά μηνύματα – όλα αυτά τους κάνουν να νιώθουν σημαντικοί. Όταν όμως η κατάσταση σοβαρεύει και απαιτεί συναισθηματική επένδυση, χάνουν κάθε ενδιαφέρον. Δεν τους ένοιαζε ποτέ η σχέση, τους ένοιαζε η επιβεβαίωση ότι κάποιος τους θέλει.

7. Trends και social media: Οι σχέσεις είναι πλέον ένα παιχνίδι επιλογών

Τα social media και το online dating έχουν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει πάντα κάτι καλύτερο εκεί έξω. Κανείς δεν θέλει να “κλειδώσει” σε μια επιλογή γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα ότι κάτι πιο “ιδανικό” μπορεί να εμφανιστεί με ένα απλό swipe. Αυτό δημιουργεί σχέσεις αναμονής, όπου κανείς δεν επενδύει πραγματικά.

8. Bad timing: Η πιο κομψή δικαιολογία για να φύγουμε

Ας το πούμε ξεκάθαρα: το “bad timing” είναι απλά μια πιο ευγενική εκδοχή του “δεν σε θέλω αρκετά”. Αν κάποιος μας ενδιαφέρει πραγματικά, θα βρούμε τον τρόπο να είμαστε μαζί του, όποιο κι αν είναι το timing. Αλλά αντί να το παραδεχτούμε, πετάμε το “δεν είναι η σωστή στιγμή” για να μην φανούμε οι κακοί της υπόθεσης.

Συμπέρασμα: Θέλουμε σχέση ή κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;

Οι σχέσεις είναι ωραίες στη θεωρία, αλλά η πράξη απαιτεί δέσμευση, προσπάθεια και αυτογνωσία. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε πάνω σε αυτά, τότε καλύτερα να σταματήσουμε να παριστάνουμε πως “ψάχνουμε κάτι σοβαρό”. Η αλήθεια είναι πως αν δεν μπορούμε να διαχειριστούμε μια σχέση, δεν μας φταίνε ούτε οι άλλοι, ούτε το σύμπαν, ούτε το κακό timing. Μας φταίει ο εαυτός μας. Και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί.