Είναι αυτός ο καιρός που όλα για τους γύρω σου πάνε ομαλά, όμορφα. Όλοι έχουν τις επιτυχίες τους και έχουν βρει την ευτυχία. Όμως εσύ είσαι ένα βήμα πίσω. Παρακολουθείς τις φανταστικές τους εξελίξεις με έναν βαρύ βράχο στο στήθος.
Δεν είναι ακριβώς ζήλια αυτό που νιώθεις, μάλλον μοιάζει περισσότερο με μοναξιά. Διότι μπορεί να έχεις άτομα γύρω σου, αλλά μέσα σου να πιστεύεις ότι αυτό το περνάς μόνος. Δεν φθονείς τους υπόλοιπους, αλλά είναι αυτό το βαρίδι στο πόδι που σε κρατάει στον πάτο, ενώ παρακολουθείς τους υπόλοιπους να ανεβαίνουν στην επιφάνεια, να παίρνουν αυτήν την πολυπόθητη πνοή ελευθερίας των θέλω τους.
Και εσύ τη θες τόσο πολύ αυτήν την ανάσα, αλλιώς νομίζεις πως θα σε φάει το σκοτάδι. Και παλεύεις, όμως στην αρχή όχι με το ίδιο το βάρος αλλά με τον ίδιο σου τον εαυτό. Διότι αυτόν θεωρείς υπεύθυνο για την κατάστασή σου. Ίσως πιστεύεις ότι δεν είναι αρκετά δυνατός ή ικανός.
Τα βάζεις με τις επιλογές σου. Μπαίνεις στη διαδικασία να σκέφτεσαι γιατί μόνο εκείνοι και όχι και εγώ; Ίσως νιώθεις ότι είσαι ο μόνος που κουβαλά αυτή τη σιωπηλή δυσκολία. Ότι όλοι οι άλλοι έχουν βρει τον δρόμο τους και εσύ ακόμα ψάχνεις τον δικό σου. Και τότε αρχίζουν οι σκέψεις. Αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος, γιατί σε σένα τα πράγματα φαίνονται πιο βαριά, γιατί δεν μπορείς απλά να αισθανθείς όπως οι άλλοι. Μερικές φορές προσπαθείς να το κρύψεις. Φοράς ένα χαμόγελο, μιλάς κανονικά, συμμετέχεις στις συζητήσεις.
Από έξω ίσως κανείς να μην καταλαβαίνει ότι μέσα σου υπάρχει ένα μικρό βάρος. Ένα συναίσθημα που δεν φεύγει εύκολα. Νιώθεις πως ο δικός σου δρόμος είναι αποτυχημένος. Και προσπαθείς να το κρύψεις καλά. Ο χρόνος για τον δρόμο που χρειάζεσαι για να φτάσεις εκεί που θες έχει τα αγκάθια του. Πιστεύεις πως δεν σου αξίζουν και έχεις δίκιο πιθανόν. Όμως είναι ο δικός σου δρόμος και θα τον διασχίσεις όταν εσύ μπορείς. Από ένα σημείο και μετά η μοναξιά γίνεται επιλογή. Όχι γιατί δεν χαίρεσαι μαζί τους. Όχι γιατί δεν τους θες κοντά σου. Όμως γιατί το ότι είναι καλά σου υπενθυμίζει ότι εσύ δεν είσαι.
Αλλά υπάρχει και μια αλήθεια που συχνά δεν φαίνεται. Οι ζωές των άλλων δεν είναι πάντα όπως δείχνουν. Πολλοί άνθρωποι περπατούν δίπλα σου κουβαλώντας τις δικές τους σιωπηλές δυσκολίες, απλώς δεν τις βλέπεις.Ο καθένας περνάει τις δικές του στιγμές αμφιβολίας, οναξιάς ή αναζήτησης. Το ότι αυτή τη στιγμή δεν είσαι καλά δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό, ούτε σημαίνει ότι έχεις μείνει πίσω. Σημαίνει απλώς ότι βρίσκεσαι σε μια περίοδο που προσπαθείς να καταλάβεις τον εαυτό σου. Να βρεις ξανά ισορροπία, να βρεις το δικό σου φως, τη δική σου πνοή. Και ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που χρειάζεται να θυμάσαι είναι αυτό: δεν χρειάζεται να τα περάσεις όλα μόνος σου.
Ακόμα κι όταν νιώθεις ότι είσαι ο μόνος που δυσκολεύεται, πάντα υπάρχει χώρος να μιλήσεις, να μοιραστείς, να αφήσεις κάποιον να σε ακούσει. Γιατί το να μην είσαι καλά, ενώ όλοι οι άλλοι είναι, κάποιες φορές είναι απλώς ένα κομμάτι του να είσαι άνθρωπος. Και δε σημαίνει ότι θα είναι έτσι για πάντα.
Συντάκτης: Βαλάντου Σαρρή
