Η σιωπή μου είναι η πιο δυνατή απάντηση που θα πάρεις από εμένα

Υπάρχουν κάποια μηνύματα που δεν είναι απλώς λέξεις σε μια οθόνη. Είναι πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα που νόμιζες ότι είχες αφήσει πίσω σου. Μόλις εμφανιστούν, για μια στιγμή ο χρόνος μοιάζει να γυρίζει πίσω. Θυμάσαι πώς ένιωσες, τι έδωσες, πόσο προσπάθησες, πόσο πίστεψες σε κάτι που κάποτε σου φαινόταν σημαντικό. Και μαζί με αυτές τις σκέψεις επιστρέφουν και όλα εκείνα που σε πλήγωσαν. Και τότε μένεις για λίγο να κοιτάς την οθόνη. Όχι επειδή δεν ξέρεις τι να πεις, αλλά επειδή μέσα σου περνάνε χιλιάδες σκέψεις ταυτόχρονα.

Θυμάσαι όλες εκείνες τις φορές που περίμενες ένα μήνυμα και δεν ερχόταν. Θυμάσαι τις στιγμές που προσπάθησες να εξηγήσεις πώς νιώθεις, να κρατήσεις μια σχέση, να δείξεις κατανόηση, να δώσεις ευκαιρίες. Θυμάσαι πόσες φορές έβαλες τα συναισθήματά σου στην άκρη για να μη χαλάσει κάτι που πίστευες ότι είχε αξία. Θυμάσαι εκείνες τις στιγμές που αγνόησες τα σημάδια, επειδή ήθελες να πιστέψεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ότι ίσως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Κάθε μήνυμα από κάποιον που σε έχει πληγώσει κουβαλάει μαζί του κάτι πολύ περισσότερο από λέξεις. Κουβαλάει το παρελθόν, τις προσδοκίες που είχες, τις απογοητεύσεις που ακολούθησαν, τις στιγμές που ένιωσες ότι δεν σε άκουσαν, ότι δεν σε κατάλαβαν ή ότι δεν σε σεβάστηκαν όσο άξιζες. Και εκείνη τη στιγμή έρχεται η σύγκρουση μέσα σου.

Ένα κομμάτι σου ίσως θέλει να απαντήσει, ίσως από συνήθεια, ίσως από περιέργεια, ίσως γιατί μέσα σου υπάρχει ακόμη ένα μικρό κομμάτι που θυμάται τις καλές στιγμές. Θυμάται τα γέλια, τις συζητήσεις, τις μικρές στιγμές που σε έκαναν να πιστέψεις ότι υπήρχε κάτι αληθινό. Αλλά υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι, πιο ήσυχο αλλά πιο δυνατό, που θυμάται ξεκάθαρα πόσο πόνεσες. Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μαζέψεις τον εαυτό σου, να ξαναβρείς την ηρεμία σου, να σταματήσεις να αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος, τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, γιατί κάποια πράγματα δεν έγιναν όπως τα περίμενες. Θυμάται τις νύχτες που έμεινες με τις σκέψεις σου, τις στιγμές που ένιωσες ότι έδωσες περισσότερα από όσα πήρες, τις φορές που προσπάθησες να κρατηθείς από κάτι που ήδη είχε αρχίσει να χάνεται.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είναι όλα τα μηνύματα για απάντηση. Μερικές φορές το να μη μιλήσεις είναι ο μόνος τρόπος να μη χαθείς ξανά σε κάτι που ήδη σε πλήγωσε. Γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν να φτάσεις στο σημείο που βρίσκεσαι τώρα. Ξέρεις πόση δύναμη χρειάστηκε για να αφήσεις πίσω σου ανθρώπους, συνήθειες και καταστάσεις που δεν σου έκαναν καλό. Ξέρεις πόσος χρόνος πέρασε μέχρι να μπορέσεις να κοιτάξεις μπροστά χωρίς να βαραίνει τόσο πολύ το παρελθόν. Ξέρεις πόσο κόπο έκανες για να ξαναβρείς την ισορροπία σου, για να μάθεις να ακούς περισσότερο τον εαυτό σου και λιγότερο ό,τι σε τραβάει πίσω. Και έτσι επιλέγεις τη σιωπή. Όχι γιατί δεν ένιωσες τίποτα, αλλά γιατί ένιωσες πάρα πολλά. Γιατί έμαθες μέσα από τον πόνο ότι δεν χρειάζεται να δίνεις πάντα μια απάντηση για να αποδείξεις κάτι.

Μερικές φορές η πιο δυνατή στάση είναι να μείνεις σιωπηλός και να συνεχίσεις τον δρόμο σου. Η σιωπή σου δεν είναι αδιαφορία. Δεν είναι εγωισμός. Είναι ένας τρόπος να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Είναι μια μικρή, αλλά πολύ γενναία απόφαση να κρατήσεις την ηρεμία που έχτισες μετά από τόσο θόρυβο μέσα σου. Γιατί καμιά φορά το να μην απαντάς είναι η πιο δύσκολη απάντηση που μπορείς να δώσεις. Σημαίνει ότι θυμάσαι πώς ένιωσες. Σημαίνει ότι σέβεσαι τις πληγές σου και δεν θέλεις να τις ανοίξεις ξανά. Σημαίνει ότι, ακόμα κι αν μέσα σου υπάρχει νοσταλγία ή απορίες, επιλέγεις να προστατεύσεις αυτό που με τόσο κόπο ξαναέφτιαξες. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό: ότι αυτή τη φορά, πριν απ’ όλους τους άλλους, διάλεξες εσένα.