Στη σύγχρονη εποχή, όπου τα τεχνολογικά μέσα μάς δίνουν τη δυνατότητα για επαφή σε πραγματικό χρόνο, η πίεση του καθημερινού προγραμματισμού παραμένει ασφυκτική. Αν και ο χρόνος είναι ό,τι πιο ακριβό διαθέτουμε, συχνά δείχνουμε να το ξεχνάμε όταν πρόκειται για τους γύρω μας. Το να είσαι συνεπής δεν είναι απλώς ευγένεια, είναι δείγμα αξιοπιστίας και ένας ξεκάθαρος τρόπος να πεις στον άλλο ότι τον υπολογίζεις. ακόμα και στον ψηφιακό κόσμο πρέπει να υπάρχει σεβασμός.
Στον ψηφιακό κόσμο, ο σεβασμός επεκτείνεται και στην άμεση ανταπόκριση. Το να μην αφήνουμε αναπάντητα μηνύματα ή να μην καθυστερούμε σε τηλεδιασκέψεις δείχνει επαγγελματισμό. Η συνέπεια στις ψηφιακές μας δεσμεύσεις προστατεύει τη ροή της εργασίας και την ηρεμία των συνεργατών μας
Η καθυστέρηση σε ένα ραντεβού, είτε επαγγελματικό είτε προσωπικό, συχνά υποβαθμίζεται με τη δικαιολογία της «κίνησης» ή του «φόρτου εργασίας». Στην πραγματικότητα, όμως, όταν κάποιος μας περιμένει, η αργοπορία μας στέλνει ένα σιωπηλό αλλά ηχηρό μήνυμα: «Ο δικός μου χρόνος είναι πιο σημαντικός από τον δικό σου». Όταν τηρούμε το ωράριό μας, δείχνουμε ότι αναγνωρίζουμε τις υποχρεώσεις του άλλου ατόμου. Η συνέπεια χτίζει ένα κλίμα ασφάλειας. Ο συνεργάτης ή ο φίλος που ξέρει ότι θα είστε εκεί στην ώρα σας, αισθάνεται ότι μπορεί να βασιστεί πάνω σας. Αντίθετα, οι επαναλαμβανόμενες καθυστερήσεις διαβρώνουν την εμπιστοσύνη και δημιουργούν εκνευρισμό, μετατρέποντας μια ισότιμη σχέση σε μια σχέση αναμονής και εξάρτησης.
Ο σεβασμός στον χρόνο δεν περιορίζεται μόνο στην ώρα προσέλευσης, αλλά επεκτείνεται και στις υποσχέσεις που δίνουμε. Στον επαγγελματικό στίβο, η τήρηση των προθεσμιών (deadlines) είναι το θεμέλιο της επαγγελματικής ακεραιότητας. Μια καθυστέρηση στην παράδοση ενός έργου δεν επηρεάζει μόνο τον άμεσο αποδέκτη, αλλά προκαλεί μια αλυσιδωτή αντίδραση καθυστερήσεων που μπορεί να ανατρέψει τον προγραμματισμό ολόκληρων ομάδων.
Το ίδιο ισχύει και στις προσωπικές σχέσεις. Η υπόσχεση «θα σε πάρω τηλέφωνο το απόγευμα» ή «θα κανονίσουμε την εκδρομή» δεσμεύει ένα κομμάτι του χρόνου του άλλου, ο οποίος μπαίνει σε κατάσταση αναμονής. Η αθέτηση αυτών των μικρών υποσχέσεων συσσωρεύεται, δημιουργώντας την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν σέβεται την πνευματική και χρονική επένδυση των φίλων του.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αργοπορία δεν είναι σκόπιμη προσβολή, αλλά αποτέλεσμα κακού υπολογισμού. Πολλοί από εμάς παγιδευόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να προλάβουμε περισσότερα σε λιγότερο χρόνο από όσο πραγματικά διαθέτουμε. Υποτιμούμε τον χρόνο που απαιτείται για μια εργασία ή μια διαδρομή. Ωστόσο, η κατανόηση των ορίων μας είναι μέρος της ωριμότητάς μας. Το να λέμε «όχι» σε προτάσεις που δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε χρονικά είναι πολύ πιο έντιμο από το να δίνουμε υποσχέσεις που θα καταλήξουν σε καθυστερήσεις.
Επομένως καλό είναι να είμαστε προνοητικοί και να υπολογίζουμε πάντα ένα «μαξιλάρι» 10-15 λεπτών για απρόοπτα. Αν καταλάβουμε ότι θα αργήσουμε, πρέπει να ενημερώσουμε το συντομότερο δυνατό και να μην περιμένουμε να περάσει η ώρα του ραντεβού για να στείλουμε μήνυμα. Καλό θα είναι επίσης, να μην δεσμευόμαστε για πράγματα που ξέρουμε ότι ο χρόνος μας δεν το επιτρέπει. Ο σεβασμός ξεκινά από την ειλικρίνεια σχετικά με τη διαθεσιμότητά μας και στον χρόνο σημαίνει επίσης να μην «κλέβουμε» χρόνο από την παρουσία μας με κάποιον, μένοντας προσκολλημένοι στο κινητό μας.
Ο σεβασμός στον χρόνο των άλλων είναι, σε τελευταία ανάλυση, μια μορφή ενσυναίσθησης. Σημαίνει να αντιλαμβανόμαστε ότι ο χρόνος που στερούμε από κάποιον δεν επιστρέφεται ποτέ. Είναι μια δέσμευση να μην καταχρώμαστε τα λεπτά και τις ώρες που μας εμπιστεύονται οι άλλοι. Καλλιεργώντας τη συνέπεια και την αξιοπιστία, δεν γινόμαστε απλώς πιο παραγωγικοί, αλλά γινόμαστε άνθρωποι που εκτιμούν και τιμούν τους γύρω τους. Εν τέλει, η διαχείριση του χρόνου μας αντανακλά τον χαρακτήρα μας. Ο σεβασμός στο πρόγραμμα του άλλου είναι η αόρατη βάση πάνω στην οποία χτίζεται κάθε υγιής σχέση. Είναι το “ευχαριστώ” που λέμε έμπρακτα σε όσους επιλέγουν να μοιραστούν τη ζωή τους μαζί μας. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, αυτό το “νόμισμα” να έχει πάντα την αξία που του αναλογεί.
Συντάκτης: Ελένη Σπανοπούλου
