Η Αγγελική Ηλιάδη, 20 χρόνια μετά τη δολοφονία του, μίλησε ανοιχτά για πρώτη φορά για τη σχέση της με τον Μπάμπη Λαζαρίδη, περιγράφοντας μια περίοδο που, όπως λέει, τη διέλυσε ψυχολογικά και τη μετέτρεψε σε «άβουλο πλάσμα».
Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στο podcast Unblock, μέρος της οποίας προβλήθηκε στην εκπομπή «Real View», η τραγουδίστρια μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με τον Μπάμπη Λαζαρίδη, περιγράφοντας μια περίοδο γεμάτη φόβο, απειλές και κακοποίηση — ψυχολογική και σωματική.
«Σου παίρνει κομμάτι-κομμάτι τον εαυτό σου»
Η ίδια περιέγραψε πέντε χρόνια βαθιάς ψυχολογικής πίεσης, κατά τα οποία απομακρύνθηκε από την οικογένειά της και βρέθηκε εγκλωβισμένη σε μια σχέση που, όπως λέει, την έκανε να χάσει τον εαυτό της.
Δεν ήταν κάτι που συνέβη από τη μια στιγμή στην άλλη. Αντίθετα, όπως εξηγεί, ήταν μια σταδιακή διαδικασία — αυτή που γνωρίζουν καλά πολλές γυναίκες που έχουν βιώσει κακοποίηση: λίγο έλεγχος, λίγο φόβος, λίγη απομόνωση… μέχρι που ξαφνικά δεν έχεις πια διέξοδο.
«Σου παίρνει ένα κομμάτι, μετά άλλο ένα, και ξαφνικά βρίσκεσαι φυλακισμένη», περιέγραψε.
Το πιο βαρύ κομμάτι της εξομολόγησης δεν είναι μόνο η βία, αλλά ο φόβος που τη συνόδευε. Φόβος για το παιδί της, φόβος για την οικογένειά της, φόβος για το τι μπορεί να συμβεί αν προσπαθήσει να φύγει. Η ίδια παραδέχεται πως σκέφτηκε πολλές φορές να απομακρυνθεί, όμως οι απειλές που δεχόταν την κρατούσαν εγκλωβισμένη. Εκεί καταλαβαίνεις και γιατί η ερώτηση «γιατί δεν έφυγες;» είναι τόσο απλοϊκή για μια τόσο σύνθετη κατάσταση.
«Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει και να μην πω κάτι όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήταν μικρό. Επειδή έχει μεγαλώσει τώρα και γνωρίζει πλέον πράγματα που έχω περάσει τότε, γι’ αυτό ίσως τώρα να μου είναι και λίγο πιο εύκολο να μοιραστώ πράγματα. Ήταν πέντε χρόνια πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά για μένα, κατά τα οποία είχα απομακρυνθεί από την οικογένειά μου. Στην αρχή από επιλογή, στη συνέχεια ήθελα να είμαι μαζί τους αλλά δεν μπορούσα. Υπήρχε μια απαγόρευση σε όλα. Υπήρξε πάρα πολύ άσχημη κακοποίηση, πολύ. Ήμουν ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουνε πώς γίνεται αυτό… Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν ήταν μόνο ψυχολογική η κακοποίηση ήταν και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά»
Μίλησε επίσης για τον γνωστό κύκλο της κακοποίησης, εκεί όπου η βία εναλλάσσεται με τη μετάνοια. «Σε χτυπούν και μετά πέφτουν στα γόνατα και ζητούν συγγνώμη», είπε, περιγράφοντας πώς γεννιέται η ελπίδα ότι «ίσως δεν ξαναγίνει». Μια ελπίδα που, όπως αποδείχθηκε, επαναλαμβανόταν και την κρατούσε μέσα στη σχέση.
Η δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη το 2008 πρόσθεσε ένα ακόμη πιο περίπλοκο συναισθηματικό επίπεδο. Η ίδια εξήγησε πως για καιρό δεν μπορούσε καν να σκεφτεί αρνητικά για εκείνον, λόγω του βίαιου τρόπου που έφυγε από τη ζωή. Μόνο αργότερα, όταν άρχισε να επεξεργάζεται όσα είχε ζήσει, κατάφερε να δει πιο καθαρά την πραγματικότητα εκείνης της περιόδου.
Σήμερα, ο γιος τους έχει μεγαλώσει και γνωρίζει όσα συνέβησαν. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως δεν ένιωσε την απουσία της πατρικής φιγούρας, καθώς μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με στήριξη, με τη μητέρα του, τους παππούδες και τον θείο του. Μιλά με σεβασμό για τη μητέρα του, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια και τη δύναμή της, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να χαράξει τη δική του πορεία, χωρίς να περιορίζεται στην ταυτότητα του «γιου της Ηλιάδη».
«Δεν μου έλειψε η πατρική φιγούρα. Μεγάλωσα πάρα πολύ σωστά με τη γιαγιά, τον παππού, τον θείο και τη μητέρα μου. Έχω ψάξει πράγματα για τον πατέρα μου, αλλά μου τα έχει πει ήδη όλα η μητέρα μου και έχω μάθει να ζω με αυτό».
