Ο δημόσιος λόγος για το Pride στην Ελλάδα έχει ένα περίεργο pattern: κάθε χρόνο ξαναγίνεται η ίδια κουβέντα, σαν να ξεκινάμε -δυστυχώς- από το μηδέν. Και συνήθως όχι για τα δικαιώματα, αλλά για το “αν μας αρέσει” αυτό που βλέπουμε.
Αυτή τη φορά, η αφορμή ήρθε μέσα από την εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα, μετά από δηλώσεις του Στηβ Μιλάτου. Η συζήτηση γρήγορα πήγε -φυσικά- αλλού. Η Δέσποινα Καμπούρη, απαντώντας στον Πάνο Κατσαρίδη που μίλησε για το Pride ως γιορτή, το χαρακτήρισε «γιορτή ταχύτητας με τακούνια», «πανηγύρι» και «χαμηλής αισθητικής», προσθέτοντας ότι υπάρχουν και ομοφυλόφιλοι που δε συμφωνούν.
Αυτή η γραμμή σκέψης δεν είναι καινούργια. Είναι το γνωστό “δεν έχω θέμα με τους ανθρώπους, αλλά…”. Και αυτό το “αλλά” είναι πάντα το ίδιο: μετατρέπει κάτι που αφορά δικαιώματα σε θέμα προσωπικής προτίμησης. Σαν να μπορείς να ψηφίσεις αν σου αρέσει ή όχι το πώς υπάρχει ο άλλος.
Εδώ ακριβώς μπήκε η Καίτη Γαρμπή- και χαιρόμαστε τόσο πολύ γι’ αυτό.
«Ξέρεις τι δεν είναι της δικής μου αισθητικής; Οι άνθρωποι που η “αισθητική” τους δεν τους επιτρέπει να είναι άνθρωποι. Το Pride δεν είναι θέμα αισθητικής για να το εγκρίνεις ή να το απορρίπτεις. Είναι άνθρωποι που διεκδικούν να υπάρχουν. Και αυτό δεν είναι γούστο. Είναι δικαίωμα».
Ξέρεις τι δεν είναι της δικής
μου αισθητικής;
Οι άνθρωποι που η «αισθητική» τους δεν τους επιτρέπει να είναι άνθρωποι.
Το Pride δεν είναι θέμα αισθητικής για να το εγκρίνεις ή να το απορρίπτεις.
Είναι άνθρωποι που διεκδικούν να υπάρχουν. Και αυτό δεν είναι γούστο. Είναι δικαίωμα— Καίτη Γαρμπή (@KaitiGarbi) March 21, 2026
Σε σε αυτή τη φάση, το θέμα δεν είναι να πεις κάτι “σωστό”. Είναι να καταλάβεις τι συζητάς. Το Pride δεν είναι performance για να το βαθμολογήσεις. Είναι αποτέλεσμα μιας πολύ συγκεκριμένης ιστορίας αποκλεισμού. Και όταν το ρίχνεις στο “είναι κιτς”, “είναι υπερβολικό” ή “δε μου ταιριάζει αισθητικά”, στην ουσία λες κάτι άλλο: ότι η ορατότητα των άλλων πρέπει να περνάει πρώτα από το φίλτρο σου.
Αυτό, σε επίπεδο κοινωνικής ψυχολογίας, έχει όνομα. Είναι ένας τρόπος να κρατάς απόσταση χωρίς να λες ανοιχτά ότι σε ενοχλεί. Δεν επιτίθεσαι ευθέως — απλώς υποβαθμίζεις. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο: η άλλη πλευρά μαθαίνει ότι η ύπαρξή της είναι υπό κρίση.
Γι’ αυτο και η στάση της Καίτης σε τέτοια θέματα έχει τόσο μεγάλη αξία. Και η ίδια έχει τοποθετηθεί ξανά και ξανά σε θέματα που αφορούν τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, χωρίς να φοβάται το backlash ή το κόστος. Και σε άτομα με δημόσιο λόγο και δύναμη, αυτό δεν ειναι συχνά δεδομένο.
Τελικά, όλη αυτή η ιστορία δεν αφορά το αν κάποιος βρίσκει το Pride ωραίο ή όχι. Αυτό είναι το πιο αδιάφορο κομμάτι της κουβέντας. Το ουσιαστικό είναι άλλο και αφορά το αν θεωρείς ότι τα δικαιώματα των άλλων είναι κάτι που μπορείς να περάσεις από αισθητικό έλεγχο.
Δείτε και την απάντηση της Ναταλιας Γερμανού μέσα από την εκπομπή της:
