Διαφορετικότητα. Μα τι ενδιαφέρουσα λέξη! Η διαφορετικότητα, πλασματάκια, αφορά κάθε άνθρωπο και είναι η απόδειξη πως η ζωή αυτή είναι υπέροχη. Υπάρχει κάτι μαγικό όταν δύο άνθρωποι στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλο και ανακαλύπτουν ότι δε μοιάζουν και, όμως, παρ’ όλα αυτά κάτι τους έλκει κοντά. Σε μια σχέση, η διαφορετικότητα δεν είναι εμπόδιο, είναι σαν δύο στοιχεία της φύσης, τα οποία δεν γεννήθηκαν για να είναι ίδια, αλλά για να δημιουργήσουν μαζί μια μοναδική κίνηση.
Στην αρχή μιας σχέσης, η διαφορά μοιάζει με σπίθα. Φανταστείτε ο ένας να είναι φωτιά και ο άλλος νερό. Ο ένας από τους δύο να θέλει να μιλά πολύ, ενώ ο άλλος να θέλει να παρατηρεί. Αυτή η αντίθεση μας δημιουργεί μια περιέργεια. Θέλεις να καταλάβεις τον κόσμο του άλλου και να τον ανακαλύψεις μέσα από τα δικά του μάτια. Σε αυτό το σημείο θα σας συμβούλευα να μην προσπαθήσετε να τον αλλάξετε, αλλά να προσπαθήσετε να τον δείτε με αυθεντικό τρόπο.
Πολλές σχέσεις κουράζονται γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η αγάπη σημαίνει συμφωνία. Σημαίνει όμως όντως αυτό; Θεωρώ πως το να αφήνεις τον άλλον να υπάρχει όπως είναι, χωρίς να νιώθει ότι πρέπει να μικρύνει για να χωρέσει, αυτό είναι πραγματική αγάπη. Φέρτε στο μυαλό σας δύο δέντρα. Κανένα από αυτά δεν ζητάει από το άλλο δέντρο να έχει το ίδιο ύψος με αυτό, απλώς μεγαλώνουν δίπλα δίπλα και μοιράζονται τον ίδιο ουρανό.
Φαντάσου εσύ να θέλεις να σχεδιάζεις τα πάντα, ενώ εκείνος είναι από τους ανθρώπους που λειτουργούν αυθόρμητα. Αν προσπαθήσεις να τον κάνεις ίδιο με εσένα, θα νιώσει περιορισμό. Αν αφήσεις όμως χώρο στο απρόβλεπτο, μπορεί να ανακαλύψεις στιγμές που δεν θα είχες σχεδιάσει ποτέ. Ίσως ένα βραδινό περπάτημα χωρίς σκοπό να γίνει μια όμορφη και ξεχωριστή ανάμνηση μεταξύ σας.
Αντί να φτάσεις στο σημείο που θα κρίνεις ότι δεν καταλαβαίνεις, προσπάθησε να το προσεγγίσεις με περιέργεια. Ρώτα τον, για παράδειγμα, γιατί σκέφτεται έτσι και τι τον κάνει να νιώθει ασφαλής. Όταν κάποιος νιώθει ότι τον βλέπουν, χαμηλώνει τα τείχη του, χαλαρώνει και ανοίγει. Η σχέση τότε μετατρέπεται σε έναν χώρο αναπνοής και όχι σε πεδίο μάχης.
Σαν συμπαντικά πλασματάκια που είμαστε όλοι, πρέπει να σκεφτούμε πως υπάρχει και μια μικρή πνευματική αλήθεια εδώ. Τους ανθρώπους που μας διαφέρουν δεν τους συναντάμε τυχαία στη ζωή μας. Αυτοί οι άνθρωποι καθρεφτίζουν πλευρές που δεν έχουμε αγγίξει. Αν είσαι πάντα δυνατή, ίσως εμφανιστεί κάποιος που σου μαθαίνει να παραδίδεσαι. Αν είσαι πάντα προσεκτικός, ίσως εμφανιστεί κάποιος που σου θυμίζει την ελευθερία. Έρχονται λοιπόν στη ζωή σου αυτές οι ψυχές για να σε επεκτείνουν.
Φυσικά, η διαφορετικότητα μπορεί να φέρει και ένταση. Εκεί εμφανίζεται ένα μυστικό: η επιλογή της ηρεμίας. Αντί να απαντήσεις αμέσως, κράτησε την ψυχραιμία σου, δεν χρειάζεται να κερδίσεις. Μερικές φορές, το πιο δυνατό πράγμα που μπορείς να πεις στον άλλον είναι «Σε ακούω!». Αυτή η φράση αλλάζει την ενέργεια της στιγμής και δημιουργεί μεταξύ σας μια γέφυρα. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως εσύ θέλεις να μείνεις μέσα και εκείνος θέλει να βγει. Αν και οι δύο επιμένετε στο δικό σας ξεχωριστό σκεπτικό, τότε θα υπάρξει απόσταση. Αν όμως πείτε «Ας βρούμε κάτι ενδιάμεσο», ίσως καθίσετε σε ένα ήσυχο μέρος έξω. Έτσι δεν χάνει κανείς σας και οι δύο μετακινηθήκατε λιγάκι και εκεί είναι που γεννάται η αρμονία.
Η διαφορετικότητα ήταν εκεί από την αρχή. Πρέπει λοιπόν να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου συχνά γιατί διάλεξες αυτόν τον άνθρωπο. Σίγουρα δεν ήταν οι ιδέες του, αλλά η ενέργεια και η αίσθηση που σου έβγαλε. Κάτι ένιωσες σαν αναγνώριση και η ψυχή σου είδε σε αυτόν κάτι πέρα από την ομοιότητα. Αντί λοιπόν να εστιάζεις σε ό,τι διαφορετικό σας χωρίζει, να θυμάσαι την ουσία του ανθρώπου που έχεις δίπλα σου.
Σκεφτείτε τη διαφορετικότητα σαν ένα είδος χορού. Όταν και οι δύο ακούτε την ίδια μουσική, δεν είναι απαραίτητο να κάνετε τα ίδια βήματα. Μερικές φορές θα πατήσεις το πόδι του και εκείνος παίζει να παραπατήσει, αλλά θα γελάσετε και θα συνεχίσετε και αυτό είναι μέρος της ομορφιάς μιας σχέσης. Δεν χρειάζεται να είστε τέλειοι, αλλά να είστε αυθεντικοί! Οι σχέσεις δεν λειτουργούν επειδή οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι μεταξύ μας. Το να επιλέγεις να μάθεις τον άλλον και να τον δεις ξανά και ξανά, σαν να τον γνωρίζεις πρώτη φορά, είναι ένα μονοπάτι εξέλιξης και αυτό από μόνο του είναι όμορφα διαφορετικό.
Τελικά, είναι τόσο σημαντικό ότι διαφέρετε; Δεν νομίζω… Σημαντικό θα έλεγα είναι το χιούμορ που μπορεί να σας ενώσει. Όταν γελάτε παρέα, θυμάστε πως είστε συμπαίκτες σε αυτό το όμορφο παιχνίδι και όχι αντίπαλοι. Μια διαφωνία μεταξύ σας μπορεί να εκμηδενιστεί όταν κάποιος από τους δύο πει κάτι τρυφερά αστείο. Μα το γέλιο στις σχέσεις ανοίγει παράθυρα εκεί που πριν υπήρχαν τοίχοι. Δεν συμφωνείς;
Μήπως λοιπόν θα πρέπει να επανεξετάσουμε τον όρο διαφορετικότητα και να τον δούμε με μια διαφορετική ματιά, πιο καθαρή; Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και κάθε σχέση είναι ένα μοναδικό σύμπαν. Αυτό είναι η απόδειξη πως η ζωή δεν επαναλαμβάνεται. Η ομοιότητα δεν κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, αυτό που τους κρατά είναι να αφήνει χώρο ο ένας στον άλλον να αλλάζει, να ανθίζει και να αναπνέει. Η πραγματική ένωση και αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων δεν φοβάται τις διαφορές, γιατί ξέρει πως μέσα τους κρύβεται η πιο ζωντανή μορφή σύνδεσης.
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
