Υπάρχουν μέρη με αρνητική ενέργεια; Για μένα η απάντηση είναι ναι, αλλά όχι όπως το παρουσιάζουν οι ταινίες τρόμου με φαντάσματα που τριγυρνούν γύρω γύρω και στοιχειώνουν το μέρος με κραυγές μέσα στη νύχτα. Η αρνητική ενέργεια είναι κάτι πιο ύπουλο, πιο λεπτό και πιο αληθινό. Σε πιάνει μια αίσθηση χωρίς προειδοποίηση, ενώ δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Σε όλους μας έχει τύχει να μπαίνουμε σε έναν χώρο και ξαφνικά να αισθανόμαστε ένα βάρος, σαν να μας πλακώνει κάτι. Νιώθουμε περίεργα, σαν ή ψυχή μας να προσπαθεί να μας πει κάτι, χωρίς όμως να βρίσκουμε τα κατάλληλα λόγια να το εξηγήσουμε.
Αυτό συμβαίνει πλασματάκια γιατί όλοι οι χώροι κουβαλούν ενεργειακή μνήμη, η οποία μένει σαν αποτύπωμα. Ο,τι έχει βιωθεί σε έναν χώρο/τόπο «ποτίζει» τους τοίχους, τα αντικείμενα που βρίσκονται σε αυτόν και την ίδια την ατμόσφαιρα ακόμα και το έδαφος. Μπορεί κάποιοι να το πουν σύμπτωση ή φαντασία, αλλά όσοι έχουν ευαισθησία, ξέρουν ότι δεν μπορούμε ολα να τα εξηγούμε ψυχολογικά. Κάποιες φορές το σώμα και η διαίσθηση γνωρίζουν περισσότερα από το ίδιο μας το μυαλό.
Ένα από τα πιο γνωστά μέρη που αναφέρεται ότι έχει βαριά ενέργεια είναι το νησί Poveglia στην Ιταλία. Πρόκειται για ένα μικρό νησί κοντά στη Βενετία, που κουβαλάει ιστορίες θανάτου, αρρώστιας και εγκατάλειψης. Λένε ότι εκεί οδηγούσαν τους ανθρώπους που έπασχαν από πανώλη. Έτσι έγινε ένας τόπος απομόνωσης και πιστεύουν πως οι ψυχές δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά. Ακόμα κι αν κάποιος δεν πιστεύει στο μεταφυσικό, δεν μπορεί να αρνηθεί πως ένα μέρος που έχει φιλοξενήσει τόσο πόνο, δύσκολα γίνεται «ελαφρύ». Εκεί έχει παγιδευτεί μια θλίψη και μια σιωπή που δεν ηρέμησε ποτέ.
Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι το δάσος Aokigahara στην Ιαπωνία, γνωστό και ως “Sea of Trees”. Εκεί η ατμόσφαιρα δεν είναι απλά σκοτεινή, είναι σαν να έχει μια απορρόφηση. Όσοι το έχουν επισκεφτεί λένε πως νιώθεις ότι χάνεις τον προσανατολισμό σου, όχι μόνο όσον αφορά τον χώρο, αλλά και μέσα σου. Σαν να σε τραβάει προς τα μέσα και να σε κάνει να σκέφτεσαι πράγματα που δεν σκεφτόσουν πριν. Αυτό ακριβώς είναι το τρομακτικό κομμάτι της αρνητικής ενέργειας. Δεν είναι ότι βλέπεις κάτι αλλά ότι αρχίζεις να νιώθεις διαφορετικός άνθρωπος. Αρχίζεις να πιάνεις τον εαυτό σου πιο βαρύ, πιο μελαγχολικό και πιο αδύναμο. Έτσι καταλαβαίνεις ότι κάποια μέρη δεν είναι για να μένεις πολλή ώρα.
Ένα ακόμα παράδειγμα είναι το Chernobyl στην Ουκρανία, όπου δεν πρόκειται απλά για μια ιστορία θανάτου, αλλά για μια ιστορία εγκατάλειψης. Είναι ένας τόπος που πάγωσε στον χρόνο, όπου όλα ξαφνικά χάθηκαν και έμειναν πίσω τα πάντα. Παιδικά παιχνίδια, σπίτια, σχολεία, κτίρια και αντικείμενα. Όταν βλέπεις εικόνες από εκεί ακόμα κι από οθόνη, νιώθεις ένα παράξενο ρίγος.Το Chernobyl είναι ένα τραύμα και η απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει καταστροφή που να μένει σαν ενεργειακό σημάδι για δεκαετίες. Η ενέργεια αυτού του μέρους είναι βαριά, επειδή είναι γεμάτη φόβο και απώλεια.
Όμως εδώ θέλω να πω κάτι πολύ σημαντικό. Δεν πιστεύω ότι τα μέρη είναι «καταραμένα» όπως λένε. Πιστεύω ότι τα μέρη κουβαλάνε μνήμες από αυτό που συνέβη και όταν εμείς βρισκόμαστε σε αυτά το αισθανόμαστε. Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο μετά από έναν άγριο καβγά. Μπορεί αυτός ο καβγάς να μην έγινε μπροστά σου, αλλά το νιώθεις στον αέρα σαν να υπάρχουν ακόμα λέξεις στους τοίχους. Αυτό ακριβώς είναι και η αρνητική ενέργεια.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται να πας σε διάσημα σκοτεινά μέρη για να τη συναντήσεις. Μπορεί να τη νιώσεις σε ένα σπίτι που κάποτε είχε βία ή σε ένα γραφείο όπου όλοι είναι τοξικοί. Ακόμα και σε ένα σπίτι το οποίο είναι γεμάτο μιζέρια και παράπονο. Υπάρχουν χώροι που σε στραγγίζουν και δεν ξέρεις γιατί και υπάρχουν άλλοι που σε γεμίζουν ανάσα, σαν να σου λένε «ηρέμησε, είσαι ασφαλής εδώ».
Η αρνητική ενέργεια είναι κυρίως χαμηλή δόνηση και η ψυχή εκεί δεν ξεκουράζεται. Είναι εκεί που η καρδιά κλείνει και σφίγγει και κάποιες φορές το σύμπαν σε προειδοποιεί μέσω του σώματός σου. Σου δίνει σημάδια όπως πονοκέφαλο χωρίς λόγο. Ίσως νιώσεις εκνευρισμό και μια ξαφνική ταχυπαλμία. Σε περιτριγυρίζει μια αίσθηση να θέλεις να φύγεις άμεσα από εκεί…
Το καλό όμως ειναι πως τίποτα δεν είναι μόνιμο. Η ενέργεια αλλάζει και ένας χώρος μπορεί να καθαρίσει, να φωτιστεί και να ξαναγεννηθεί! Με αερισμό, με φως, με μουσική, με λιβάνι ή φασκόμηλο, με προσευχή, αλλά πάνω απ’ όλα με αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι η πιο δυνατή συχνότητα και το μόνο πράγμα που δεν αντέχει το σκοτάδι.
Τα μέρη με αρνητική ενέργεια υπάρχουν, όμως δεν χρειάζεται να τα φοβόμαστε. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα καταλαβαίνουμε και να μαθαίνουμε να ακούμε το ένστικτό μας. Πρέπει να εμπιστευόμαστε την ψυχή μας και να θυμόμαστε κάτι απλό και αλλά αληθινό, ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Αν ένα μέρος σε βαραίνει τότε αυτό από μόνο του είναι αρκετό και το σώμα στο αποδεικνύει με τα ανάλογα σημάδια. Το σύμπαν μας μιλάει σε μια δική του γλώσσα και η ενέργεια πάντα λέει την αλήθεια. Γι αυτό ας μάθουμε να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής!
Συντάκτης: Ασημίνα Μαραγκού
