Στην αρχή δεν ξέρεις πού να σταθείς.
Τα χέρια διστάζουν λίγο,
σαν να ζητούν άδεια.
Έχεις μάθει αλλιώς
να κρατιέσαι,
να μην ακουμπάς πολύ,
να μη συνηθίζεις.
Κι όμως, όταν βρεθείς εκεί,
μένεις λίγο παραπάνω.
Όχι για τον άλλον,
για να προλάβεις εσύ.
Να νιώσεις το βάρος που σε χωρά,
τη ζεστασιά που δε ζητά εξήγηση,
εκείνη τη μικρή ηρεμία
που δεν εμφανίζεται συχνά.
Δε λες τίποτα.
Αν μιλήσεις, θα χαθεί.
Μόνο προσέχεις,
την ανάσα,
τη σιωπή,
το πώς για λίγο
δε χρειάζεται να είσαι δυνατός.
Και όταν τελειώσει
γιατί πάντα τελειώνει
δε βιάζεσαι να φύγεις εντελώς.
Παίρνεις μαζί σου
κάτι από εκείνη τη στιγμή,
σαν απόδειξη
πως υπήρξε.
Γιατί για κάποιους ανθρώπους,
μια αγκαλιά
δεν είναι απλώς κίνηση.
Είναι τόπος
που επισκέπτονται σπάνια.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
