Κι αν νομίζεις πως μόνος σου απέμεινες
πάνω σε τούτη την πλάση την παράλογα
φτιαγμένη από χέρια ανθρώπινα,
δεν έχεις δίκιο που συννεφιάζεις.
Ποτέ μοναξιά δε γνώρισες,
κι ας καταράστηκες στιγμές βουβές,
κλεισμένες πίσω από ατάραχες κουρτίνες
κι ένα ηλιόλουστο νεκρό δωμάτιο.
Κλαίς;
Μα, γιατί κλαις με δάκρυα;
Παράξενο.
Δες, όλα εκείνα
που ήδη σε κοιτούν και σε προσμένουν.
Αλήθεια…
Λες τις νύχτες πολεμάς το τέρας,
μα κάθε αυγή γλυτώνεις έναν θάνατο.
Κι αυτό είναι τύχη.
Μην ζεις με πλάνες,
άλλαξε τα λάθος μάτια.
Σήμερα απέκτησες παιδί, όπως και χθες και αύριο.
Σύντομα θα μεγαλώσει,
κι ίσως μαλώσει με το επόμενο.
Δεν έχεις δίκιο, λοιπόν, που συννεφιάζεις.
Αγάπα το να θεριέψει.
Μην πληγώνεις το όνειρο.
Συντάκτης: Αθηνά Τσάνταλη
