Κάπου ανάμεσα στα βαρελότα, τα ξύλα που καίγονται χάριν εθίμων και τη γνωστή φάση με τις λαμπρατζιές, φέτος στην Κύπρο συνέβη κάτι που δεν περνάει εύκολα στο «έλα μωρέ, έτσι κάνουν τα παιδιά». Γιατί αυτή τη φορά δεν κάηκε ένας «Ιούδας» αλλά αντί για αυτόν, σημαίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
Την καταγγελία έκανε η Accept – LGBTI Cyprus, η οποία δεν το άφησε να πέσει κάτω — και δικαίως. Στην ανάρτησή της, η οργάνωση ήταν ξεκάθαρη: αυτό που έγινε δεν είναι έθιμο, είναι εκπαίδευση στο μίσος. Και ναι, ακούγεται βαρύ, αλλά αν το σκεφτείς λίγο, δύσκολα το λες αλλιώς. Γιατί το να καίγεται ένα σύμβολο που εκπροσωπεί ανθρώπους, δεν είναι απλώς «πλάκα». Είναι ένα μήνυμα. Και κάποιος το έμαθε, κάπου.
Γιατί αυτά τα παιδιά δεν μεγάλωσαν μόνα τους. Κάποιος τα άφησε, κάποιος τα είδε και δεν αντέδρασε, κάποιος ίσως και να το βρήκε «αστείο» ή «υπερβολή, αλλά οκ». Η Accept – LGBTI Cyprus μιλάει ανοιχτά για τη σιωπή της Εκκλησίας, των κομμάτων, των σωματείων και της Πολιτείας. Και η αλήθεια είναι ότι αυτή η σιωπή λέει περισσότερα από μια ξεκάθαρη τοποθέτηση.
Γιατί όταν κάνεις ότι δε βλέπεις τι καίγεται στην κορυφή μιας φωτιάς, ξέρεις πολύ καλά ότι το αποδέχεσαι και οριακά ανακουφίζεσαι που το κάνει κάποιος άλλος αντί για εσένα. Όπως αντιλαμβάνεσαι και το ότι κάποιοι άνθρωποι, κάποιες ζωές, είναι λίγο πιο εύκολο να μπουν στο στόχαστρο.
Εκεί ακριβώς καταρρέει και το γνώριμο επιχείρημα ότι «παιδιά είναι, δεν ξέρουν». Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά δε γεννιούνται με τέτοιου είδους συμβολικές συμπεριφορές. Δεν ξυπνούν μια μέρα και αποφασίζουν μόνα τους ότι μια σημαία που συνδέεται με μια κοινωνική ομάδα πρέπει να καεί δημόσια. Κάπου το έχουν δει, κάπου το έχουν ακούσει, κάπου έχουν μάθει ότι αυτό όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά μπορεί και να χειροκροτηθεί. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό σημείο της καταγγελίας: ότι πίσω από την εικόνα κρύβεται μια ολόκληρη κουλτούρα ανοχής απέναντι στη στοχοποίηση ανθρώπων.
Η Accept το λέει πολύ καθαρά όταν σημειώνει ότι αυτά τα παιδιά δεν είναι απλώς «παιδιά που κάνουν χαζομάρες», αλλά οι αυριανοί ψηφοφόροι, γονείς, αστυνομικοί και δάσκαλοι. Δηλαδή οι αυριανοί ενήλικες που θα καθορίσουν με τη στάση τους τι θεωρείται φυσιολογικό, τι θεωρείται ανεκτό και τι θα συνεχίσει να αναπαράγεται.
Η οργάνωση ζητά και κάτι πολύ συγκεκριμένο από την Αστυνομία Κύπρου: να εφαρμοστεί ο νόμος για τη ρητορική μίσους και να υπάρξουν οδηγίες ώστε να σταματήσει αυτό το πράγμα πριν γίνει «κανονικότητα». Γιατί εκεί είναι το θέμα — όχι τι έγινε φέτος, αλλά τι θα θεωρούμε δεδομένο του χρόνου.
Και μέσα σε όλα, υπάρχει και μια φράση που μένει: «Αγάπη δεν είναι εικόνες και κεριά μέσα, και καψάλισμα σημαιών έξω». Δε χρειάζεται να συμφωνήσεις με όλα για να καταλάβεις ότι κάτι εδώ δεν κολλάει.
