Η κοπέλα μου είχε έναν μικρό τραυματισμό και για μερικές μέρες δεν μπορούσε να κάνει κάποια βασικά πράγματα μόνη της. Τίποτα δραματικό, αλλά αρκετό για να χρειάζεται βοήθεια σε πρακτικά θέματα. Μια μέρα μου ζήτησε να τη βοηθήσω να ξυριστεί, γιατί δεν μπορούσε να σκύψει καλά και ένιωθε άβολα να το κάνει μόνη της. Ήταν κάτι τελείως πρακτικό, χωρίς καμία ερωτική πρόθεση από κανέναν μας εκείνη τη στιγμή.
Στην αρχή το αντιμετώπισα απλά σαν βοήθεια. Αλλά όσο ήμουν εκεί, η κατάσταση είχε μια περίεργη ένταση που δεν είχα υπολογίσει. Το ότι ήταν κάτι τόσο προσωπικό, το ότι με εμπιστευόταν σε κάτι τόσο εκτεθειμένο, και το ότι εγώ είχα τον πλήρη έλεγχο της στιγμής, δημιούργησε ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι άρχισα να αντιδρώ διαφορετικά απ’ όσο περίμενα. Όχι επειδή “έγινε κάτι”, αλλά επειδή το πλαίσιο με έβαλε σε μια κατάσταση οικειότητας και ευθύνης που δεν είχα ξανασκεφτεί έτσι.
Όταν τελείωσε, δεν έγινε τίποτα παραπάνω. Αλλά εγώ έμεινα λίγο… αλλού. Δεν το είπα εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα καν πώς να το διαχειριστώ. Αυτό που κατάλαβα μετά είναι ότι δεν ήταν η πράξη που με επηρέασε, αλλά η δυναμική: εμπιστοσύνη, έκθεση, φροντίδα και έλεγχος μέσα στην ίδια στιγμή. Και κάπως έτσι έμαθα κάτι για μένα που δεν είχα σκεφτεί ποτέ πριν ότι μερικές φορές η έλξη δεν έρχεται από το “τι γίνεται”, αλλά από το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται.
