Υπάρχει ένα βίντεο που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο τικτοκ κι έχει γίνει viral για έναν σπαρακτικό λόγο. Μια νεαρή παιδίατρος μιλάει στην κάμερα και λυγίζει από την κούραση. Περιγράφει εφημερία της που ξεκίνησε την Τρίτη και φτάνει μέχρι Σάββατο χωρίς να έχει καν ακόμη τελειώσει, με ελάχιστα περιθώρια ξεκούρασης. Δεν προλαβαίνει να φάει κανονικά, δε βρίσκει χρόνο να κοιμηθεί, δεν καταφέρνει να κάνει ούτε τα βασικά για τον εαυτό της. Το τηλέφωνο δεν σταματά να χτυπά και εκείνη απαντά, γιατί νιώθει ότι οφείλει να είναι διαθέσιμη.
Η εικόνα αυτή δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά μια καθημερινότητα που πολλοί γιατροί στη χώρα μας, που παλεύουν να βγάλουν την ειδικότητά τους, γνωρίζουν καλά. Συνεχόμενες εφημερίες, ελλείψεις προσωπικού, πίεση που δε χαλαρώνει ποτέ. Η ευθύνη είναι τεράστια και η αντοχή δοκιμάζεται σε επίπεδα που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του επαγγελματικού καθήκοντος και ουσιαστικά βασίζονται στο φιλότιμο: «Αφού ήρθε παιδάκι στο νοσοκομείο, εγώ πώς θα φύγω;» ξεσπάει σε λυγμούε η νεαρή παιδίατρος και ουσιαστικά περιγράφει σ εμία φράση όλο το πρόβλημα. Η ένταση δεν είναι περιστασιακή, είναι μόνιμη.
@marina..almpani♬ πρωτότυπος ήχος – Μαρίνα Αλμπανη
Την ίδια περίοδο, δημόσιες τοποθετήσεις από τον Υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη παρουσιάζουν ένα σύστημα υγείας που λειτουργεί και ανταποκρίνεται καλύτερα από ποτέ. Η καθημερινότητα μέσα στα νοσοκομεία, όμως, όπως αποτυπώνεται σε τέτοιες μαρτυρίες, δείχνει μια πολύ πιο πιεσμένη πραγματικότητα. Οι βάρδιες συσσωρεύονται, οι ανάγκες αυξάνονται, οι άνθρωποι φτάνουν στα όριά τους.
Η εξάντληση επηρεάζει τα πάντα. Τη συγκέντρωση, την ταχύτητα αντίδρασης, την καθαρότητα σκέψης. Η ιατρική πράξη απαιτεί εγρήγορση και σταθερότητα, στοιχεία που φθείρονται όταν η ξεκούραση γίνεται πολυτέλεια. Η ευθύνη παραμένει η ίδια, ενώ οι συνθήκες γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές. Και το τίμημα είναι ορατό και σε βάθος χρόνου. Γιατροί που αποχωρούν, νέοι επιστήμονες που αναζητούν καλύτερες συνθήκες εκτός χώρας, τμήματα που λειτουργούν με λιγότερο προσωπικό από το αναγκαίο. Το βάρος μεταφέρεται στους λίγους που μένουν και η πίεση πολλαπλασιάζεται.
Το βίντεο της παιδιάτρου είναι μια άμεση καταγραφή αυτής της κατάστασης. Αρκεί να δεις έναν άνθρωπο που προσπαθεί να ανταποκριθεί σε όλα και φτάνει σε σημείο να μην αντέχει άλλο, κυριολεκτικά να σπάει από το βάρος της ίδιας της ανεπάρκειας του συστήματος. Εκεί αποτυπώνεται με ακρίβεια το κόστος που συσσωρεύεται πίσω από τις πόρτες των νοσοκομείων. Κι εμείς αναρωτιόμαστε, αυτό το βίντεο, θα το δει άραγε ο Υπουργός;
