Πόσες φορές σκεφτόμαστε στη ζωή να κάνουμε μια αλλαγή για τον εαυτό μας, αλλά κάτι μας κρατάει πίσω; Φοβόμαστε να τολμήσουμε τη νέα αρχή, γιατί μας τρομάζει το άγνωστο, και έτσι καταλήγουμε να παραμένουμε δεμένοι στο παρόν ή και πολλές φορές στο παρελθόν, αδυνατώντας να προχωρήσουμε μπροστά. Σαν να είμαστε δέντρα με ρίζες ή σκιές που ακολουθούν πάντα το ασφαλές και το σίγουρο.
Έτσι μένουμε δίπλα σε ανθρώπους ή, γενικώς, καταστάσεις που μπορεί και να μην έχουν πλέον κάτι να μας προσφέρουν. Κι όμως, επιμένουμε μέχρι που αρχίζουμε να φθείρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Μέχρι που ξαφνικά έρχεται εκείνος ο χωρισμός, εκείνη η στιγμή, που γκρεμίζεται όλος ο κόσμος που είχαμε χτίσει μέσα μας.
Και εκεί που πονάμε και νιώθουμε όλο αυτό το βάρος της συνείδησης και της θλίψης να μας κατακλύζει, γεννιέται μια ανάγκη και μαζί ένα ερώτημα: Τι θα συνέβαινε αν αυτόν τον πόνο τον κάναμε δύναμη; Αν τελικά βλέπαμε το παρόν και το μέλλον που μέσα μας επιθυμούμε και αφήναμε το παρελθόν να υπάρχει σαν μια ιστορία που θα διηγούμαστε και θα μας θυμίζει το πώς φτάσαμε στον μελλοντικό μας εαυτό;
Πολλές φορές πρέπει κάποιος να βιώσει την απόλυτη στεναχώρια, να πέσει στο κενό των συναισθημάτων του, για να μπορέσει να σταθεί και πάλι στα πόδια του, να μεταμορφωθεί και να ξεκινήσει ξανά από την αρχή. Το να φτάνεις στο σημείο να πληγώνεις τον ίδιο σου τον εαυτό για να κρατήσεις στη ζωή σου μια τελειωμένη κατάσταση είναι η μεγαλύτερη αδικία που μπορείς να σε κεράσεις.
Το να επιμένεις, από την άλλη, σε σχέσεις που ξέρεις ότι δεν έχουν κάτι να σου προσφέρουν και που σε φτάνουν στο σημείο να αυτοτιμωρείσαι, είναι κάτι που πληγώνει και εξαιρέσεις δεν υπάρχουν. Οι άνθρωποι φεύγουν όταν συνήθως έχουν δώσει το καλύτερο που έχουν, σε ανθρώπους που τελικά δεν μπόρεσαν ποτέ να τους δώσουν την ανταπόκριση που άξιζαν.
Η ζωή είναι γεμάτη από δύσκολες συνθήκες και απρόσμενες καταστάσεις. Όσο υπάρχει αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους, τόσο θα υπάρχει και η πιθανότητα να πληγωθούμε. Και αυτό είναι και κάτι το οποίο κανένας μας δεν μπορεί να το αποφύγει και, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δε θα έπρεπε να το αποφύγει. Η μοναξιά, η λύπη, ο θυμός είναι συναισθήματα που είναι αναγκαία για την προσωπική μας εξέλιξη. Αυτό που έχει σημασία είναι να δείξουμε πείσμα, να μην τα παρατάμε, αλλά και να προσπαθούμε καθημερινά για τον εαυτό μας. Να μπορούμε να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματά μας, να ανοίγουμε σαν άνθρωποι και να μην κλεινόμαστε στη δυστυχία και στον μικρόκοσμό μας.
Αν παρατηρήσεις τη ζωή, θα δεις κάτι απλό αλλά αληθινό: Η δυστυχία υπάρχει για να υπάρχει και η ευτυχία, όπως και οι δύσκολες μέρες υπάρχουν για να υπάρχουν και οι εύκολες. Βλέποντας τον κύκλο της ζωής, αυτό που μπορείς πολύ εύκολα να διακρίνεις είναι ότι μετά από μια κακοκαιρία πάντα έρχεται και η καλοκαιρία. Μόνο έτσι κρατάει ο κόσμος αυτός την ισορροπία — μια ισορροπία αναγκαία για την ύπαρξή μας.
Οι σχέσεις, οι δουλειές, η ψυχολογία μας και οι διαθέσεις μας, όλα ακολουθούν αυτή την απλή διαδικασία. Μια διαδικασία που σε προτρέπει κάποιες φορές να αφήσεις τα πράγματα να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο, με σκοπό στο τέλος να επέλθει η ισορροπία. Η αισιοδοξία είναι αυτή που μας κάνει να μην τα παρατάμε και είναι αυτή που απαλύνει τις πληγές μας. Αυτή που, όταν πέφτουμε, μας ανεβάζει· μας σκουντάει όταν τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται δύσκολα και κάπως απάλευτα.
Εκεί μας υπενθυμίζει ότι η ζωή έχει κι άλλες μορφές, κι άλλα πράγματα να διδάξει. Και κάπου εκεί ξυπνάει μέσα μας η δίψα για ζωή. Ακόμη και στις πιο μουντές μέρες, ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή, πάντα κάτι υπάρχει που μπορεί να φέρει γαλήνη μέσα μας και να μας βοηθήσει να πατήσουμε ξανά στα πόδια μας. Εκεί γεννιέται η ελπίδα και μια μικρή υπόσχεση ότι το αύριο θα είναι πιο όμορφο, πιο ευνοϊκό αλλά και πιο αισιόδοξο.
Σοφό, λοιπόν, είναι να φερθούμε με εκτίμηση και σεβασμό σε ό,τι αφήσαμε πίσω μας ή έμεινε πίσω μας, για να κάνει χώρο σε όλα αυτά που είναι μπροστά μας — και που μπορεί να είναι πραγματικά η ευκαιρία μας για την προσωπική μας μεταμόρφωση.
Συντάκτης: Αντιγόνη Μαραβελάκη
