Πέντε χρόνια μετά την ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, το όνομα του Ηλία Κασιδιάρη επιστρέφει ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας. Αυτή τη φορά, όχι μέσα από τα social media και ενός βίντεο που λειτουργεί ξεκάθαρα σαν προαναγγελία πολιτικής επιστροφής.

Ο καταδικασμένος πρώην βουλευτής, που εκτίει ποινή κάθειρξης 13 ετών και 6 μηνών για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα αμέσως μετά την αποφυλάκισή του. Χρησιμοποιώντας πλάνα από παρουσίαση του βιβλίου του και εικόνες υποστηρικτών του, επιχείρησε να περάσει το μήνυμα μιας «δυναμικής επανόδου» στον δημόσιο λόγο.

 

 

«Δεσμεύομαι ότι μόλις πατήσω, μόνο το ένα πόδι, έξω από τη φυλακή θα είναι να επανέρθω στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Ελλάδας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η αναφορά του αυτή έρχεται σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σύστημα προσπαθεί εδώ και χρόνια να μπλοκάρει την οργανωμένη επιστροφή μορφωμάτων που συνδέονται με τη Χρυσή Αυγή, μετά τη ιστορική απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης το 2020 που χαρακτήρισε την οργάνωση εγκληματική. Ωστόσο, η υπόθεση φαίνεται πως συνεχίζει να δοκιμάζει τα αντανακλαστικά των θεσμών, ειδικά όταν η πολιτική δραστηριότητα μεταφέρεται πλέον έντονα στα social media, όπου οι περιορισμοί είναι πιο θολοί και η απήχηση συχνά πιο εύκολη στις νεαρές ηλικίες.

Ο ίδιος ο Κασιδιάρης υποστήριξε πως η επιρροή του στους νέους ηλικίας 17 έως 35 ετών παραμένει ισχυρή -και δυστυχώς δεν έχει άδικο-, κάνοντας λόγο για «πρώτη δύναμη» στις συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Παράλληλα, ανέφερε ότι έλαβε το «πράσινο φως» από τους υποστηρικτές του για τη δημιουργία ενός «νέου ισχυρού κόμματος» με στόχο την είσοδο στη Βουλή.

Να πούμε βέβαια πως το γεγονός ότι ένας άνθρωπος καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης επιχειρεί να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο, δείχνει πως ο δημόσιος διάλογος γύρω από τον εξτρεμισμό, τη βία και τη ριζοσπαστικοποίηση όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά παραμένει εξαιρετικά επίκαιρος.

Το πιο ανησυχητικό κομμάτι της υπόθεσης να μην είναι καν η ανακοίνωση ενός νέου κόμματος, αλλά το γεγονός ότι τέτοιες φιγούρες εξακολουθούν να βρίσκουν απήχηση σε νεαρές ηλικίες. Σε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε οικονομική κρίση, ανασφάλεια, θυμό, αβεβαιότητα και συνεχή απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα, η ακροδεξιά συχνά καταφέρνει να εμφανίζεται σαν κάτι «αντισυστημικό», «ωμό» και «αυθεντικό» Ο θυμός γίνεται εύκολα περιεχόμενο και η επιθετικότητα βαφτίζεται “δύναμη”.

Το πρόβλημα όμως είναι πως πολλές φορές οι νεότεροι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με πρόσωπα και συνθήματα αποκομμένα από το πραγματικό ιστορικό και το πραγματικό κόστος που κουβαλούν. Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε καθεστώς διάδοσης μίσους μέσα σε βιντεάκια των σόσιαλ μίντια, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ξεχαστεί τι ακριβώς εκπροσωπούν κάποιες ιδέες στην πράξη.