Το θέατρο είναι ένας κόσμος μαγικός. Αν βουτήξεις μια φορά σε αυτο το σύμπαν, εθίζεσαι και μετά δε θες να ξαναβγείς. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στο θέατρο. Μέσα από τη δραματοποίηση των κειμένων, τα σκηνικά, τα φώτα, τις άμεσες, ζωντανές εκφράσεις των ηθοποιών, νιώθεις να χάνεσαι και εσύ σε αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο της τέχνης και φυσικά σου ξυπνούν μνήμες, πάθη, λάθη, σωστά, τραύματα, με το πιο σημαντικό όλων, τα μηνύματα που παίρνεις.
Αυτός ο κόσμος έχει την ιδιαιτερότητα να επιδρά μέσα σου με έναν τρόπο άλλοτε γλυκό, άλλοτε πιο πικρό, άλλοτε πιο λυτρωτικό. Όμως, στο τέλος, ένα είναι το αποτέλεσμα: ότι έχει γίνει ένα δικό σου κομμάτι, το οποίο δε θέλεις να αποχωριστείς. Πάμε, λοιπόν, να μπούμε μαζί στα βαθιά αυτού του κόσμου και να μοιραστούμε τέσσερις παραστάσεις, φυσικά και τα μηνύματα που αυτές κουβαλούν.
Ο θάνατος του εμποράκου
Πρόκειται για ένα έργο του Arthur Miller, το οποίο εστιάζει στις τελευταίες ημέρες της ζωής του Γουίλι Λόμαν, ενός 63χρονου περιοδεύοντος πωλητή στη Νέα Υόρκη, ο οποίος προσπαθούσε απεγνωσμένα να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο και να ανέλθει επαγγελματικά. Η πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε σύγκρουση με τις δικές του επιθυμίες και ψευδαισθήσεις, καθώς βλέπει τις πωλήσεις του να πέφτουν και τελικά να απολύεται, με αποτέλεσμα να βιώνει μία έντονη εσωτερική ένταση, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί, σκηνοθετώντας τον θάνατό του, ούτως ώστε να μπορέσει η οικογένειά του να λάβει την αποζημίωση από την ασφάλεια ζωής. Μέσα από όλη αυτή την πάλη του ήρωα, σε συνδυασμό και με τις ανισόρροπες σχέσεις που διατηρούσε με την οικογένειά του και κυρίως με τους δύο γιους του, αυτό το οποίο συνειδητοποιείς βλέποντας αυτή την παράσταση, είναι πως ο διαρκής αγώνας για καταξίωση ενός ανθρώπου, σε σημείο που γίνεται εμμονή, μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική κατάρρευση.
Φυσικά και είναι σημαντικό ο κάθε άνθρωπος να αναζητά το καλύτερο για τον εαυτό του, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η επιρροή από το λεγόμενο «Αμερικάνικο Όνειρο» και η αγωνιώδης προσπάθεια για υλική επιτυχία και για προσαρμογή στα επιβεβλημένα κοινωνικά πρότυπα, όπως είναι η κοινωνική αναγνώριση με βάση την επαγγελματική επιτυχία, μπορούν να οδηγήσουν στην απόλυτη πτώση, καθώς αλλοιώνεται ο χαρακτήρας, κλονίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις και χάνεται το ουσιαστικό νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι επιλογές των ανθρώπων είναι καθαρά προσωπικές και διαφορετικές, με σεβασμό πάντοτε στην ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες
Πρόκειται για έναν σύγχρονο θεατρικό μονόλογο που έγραψε και ερμήνευσε η Μαργαρίτα Παπαγιάννη. Το εν λόγω έργο πραγματεύεται τη μεγάλη πληγή του ghosting έπειτα από μία σχέση, αναδεικνύοντας σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι το τραύμα που μπορεί να αφήσει μία τέτοια συμπεριφορά στον αποδέκτη της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αποδέκτης ήταν η γυναίκα, η οποία μας παρουσίασε την εμπειρία της. Σίγουρα η διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης είναι αρκετά σύνθετη. Μπορεί να το έχεις ζήσει και εσύ ή, αν δεν το έχεις ζήσει, σίγουρα θα έχεις ακούσει ή διαβάσει σχετικές ιστορίες. Εναλλαγές στη διάθεση, προσπάθεια κατανόησης και ερμηνείας της συμπεριφοράς του άλλου, πόλεμος με τις αναμνήσεις και τις κοινές εμπειρίες. Όμως το αποτέλεσμα είναι ένα: στο τέλος αυτή η γυναίκα καταφέρνει να σώσει τον εαυτό της και να επικεντρωθεί σε αυτόν, καταφέρνοντας να αφήσει πίσω της αυτή την πληγή, ενώ αναγνωρίζει την πραγματική της αξία.
Ένα από τα πιο σημαντικά μηνύματα αυτού του έργου είναι ότι, τελικά, κάθε άνθρωπος μπορεί, αν θέλει, να καταφέρει να περάσει αυτή την τραυματική εμπειρία της μη εξήγησης και της μη απάντησης, αφού πρώτα αντιληφθεί ότι αυτό που πρέπει να κρατήσει στο τέλος είναι η εμπλοκή σε υγιείς συναισθηματικά καταστάσεις και ο απεγκλωβισμός από συναισθήματα που δεν ταυτίζονται με τις αξίες του, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Μα αυτό που μένει στο τέλος τι είναι; Προφανώς κανένας άνθρωπος δε μένει και δεν πρέπει να μένει σε μία σχέση που δεν επιθυμεί πλέον.
Όμως, καλό θα ήταν, σεβόμενος το ταίρι του, να μιλήσει για αυτό, να το συζητήσει και στο τέλος να λήξει όλο αυτό. Είναι πολύ διαφορετική η επιλογή της εξαφάνισης από τη διαδικασία και τα στάδια του χωρισμού. Παρά το γεγονός ότι και τα δύο πονάνε βαθιά, ο από κοινού χωρισμός με σεβασμό και κατανόηση είναι η πιο σωστή συμπεριφορά. Ωστόσο, επειδή κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πώς θα συμπεριφερθεί ο άλλος, αυτό που μένει στο τέλος είναι το πώς εσύ θα διαχειριστείς την εκάστοτε συνθήκη.
Ένα κάποιο κενό
Πρόκειται για μία θεατρική παράσταση σε κείμενο, σκηνοθεσία και μουσική της Βαλέρια Δημητριάδου και πραγματεύεται επτά παράλληλες ιστορίες απλών, καθημερινών ανθρώπων, αναδεικνύοντας μέσα από αυτές τα τραύματα του κάθε ήρωα και το πώς η χαρά ενός ανθρώπου μπορεί να είναι απλά φαινομενική, απλώς για να παρουσιαστεί στις καθημερινές του δραστηριότητες και στην κοινωνικοποίηση με άλλους ανθρώπους. Όλα αυτά, ενώ τελικά αισθάνεται δυστυχισμένος και κενός, επειδή πιθανώς αναγκάστηκε να χωρέσει σε μία ζωή που τελικά δεν ήθελε ή δεν ήταν δική του επιλογή, αναζητώντας διαφυγές.
Η άμεση επαφή κάθε ανθρώπου με το υπαρξιακό του κενό είναι η μόνη επιλογή για να το αντιμετωπίσει και να το λύσει, ενώ φυσικά το έργο αναφέρεται με μεγάλη ένταση στη σημασία, τελικά, της αληθινής ανθρώπινης σύνδεσης, η οποία αποτελεί μία διαχρονική, ουσιαστική, βαθύτερη ή και όχι ανάγκη των ανθρώπων.
Πουπουλένιος
Πρόκειται για ένα έργο του Martin McDonagh, το οποίο ουσιαστικά αναφέρεται σε έναν νεαρό συγγραφέα, ο οποίος γράφει νοσηρές και ακυκλοφόρητες ιστορίες, ενώ συλλαμβάνεται στα γραφεία της αστυνομίας ενός ολοκληρωτικού, αυταρχικού κράτους, με δύο αστυνομικούς να τον ανακρίνουν σχετικά με φρικιαστικές δολοφονίες παιδιών, την ώρα που ο αδερφός του βασανίζεται στο διπλανό δωμάτιο. Το έργο εστιάζει στο πώς τα τραύματα των παιδιών, μέσα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, τα διαμορφώνουν, ενώ μπορούν να οδηγήσουν σε μελλοντικές προβληματικές συμπεριφορές.
Παράλληλα, καταδεικνύει και τη σημαντική σχέση θυσίας του συγγραφέα όσον αφορά τα έργα του, καθώς και την αδελφική αγάπη, ενώ παρουσιάζει τους αστυνομικούς σαν ανθρώπους που, κατά βάθος, κουβαλούν και εκείνοι τις πληγές και τα τραύματά τους.
Ακόμα να σε βυθίσουμε στον κόσμο μας;
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
