Η στιγμή που νιώθεις ότι δεν σε καλύπτει τίποτα από την προηγούμενη ζωή σου

Υπάρχει το πριν υπάρχει και το μετά. Υπάρχει αυτή η μεταμορφωτική στιγμή που μπορεί να αισθανθείς ότι δεν σε καλύπτει τίποτα ή σχεδόν τίποτα από την προηγούμενη ζωή σου. Είναι εντυπωσιακό και τρομακτικό, ταυτόχρονα θα έλεγε κανείς. Ξαφνικά, όμως εντελώς ξαφνικά, αρχίζεις να νιώθεις ότι θες να κάνεις μία καινούργια αρχή, χωρίς να μπορείς απόλυτα να προσδιορίσεις ποια είναι αυτή η αρχή, το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλεις διακαώς να βάλεις μια τελεία στα παλιά και να αρχίζεις να τρέχεις για νέες εμπειρίες. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το ξαφνικά δεν είναι εντελώς ξαφνικά, γιατί μπορεί να το επεξεργαζόσουν καιρό, αλλά να μην το είχες καταλάβει, να, όμως, που έρχεται η στιγμή που δεν κρατιέται άλλο.

Αρχικά, καλό θα είναι να αποδεχτείς αυτό που βιώνεις. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου βέβαια να συνειδητοποιείς ότι κάνεις μία δουλειά η οποία δεν σε καλύπτει και δεν σε γεμίζει καθόλου, μία δουλειά γραφείου, για παράδειγμα, πιο ρομποτική, επαναλαμβανόμενη και ρουτίνας, ενώ εσύ είσαι ένα πλάσμα δημιουργικό, το οποίο δεν μπορεί να περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου. Που, δεν είναι καθόλου κακό το γραφείο, το θέμα είναι εσένα να σου αρέσει και να σε καλύπτει. Προσπαθείς να το δεις πιο ψυχρά, πιο αποστασιοποιημένα, τα ψιλο-καταφέρνεις, αλλά όχι απόλυτα, οπότε συνεχίζεις κανονικά την καθημερινότητά σου μέχρι να δεις τι θα κάνεις ή να αφήσεις την ζωή να σε οδηγήσει εκεί που πρέπει να σε οδηγήσει. Πρέπει να ζήσεις μέσα στο χάος για κάποιο διάστημα και λογικά δεν μπορείς να το αποφύγεις. Σε τρώει μέσα σου να κάνεις την πολυπόθητη αλλαγή, αλλά κάτι σε μπλοκάρει, κάτι σε φρενάρει ακόμα, όμως ξέρεις ότι κάπου θα οδηγήσει αυτό το ατίθασο παιδί που είσαι καταβάθος.

Το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου δεν είναι επίσης το να συνειδητοποιείς ότι δεν σε καλύπτει πλέον καμία μα καμία επιλογή από όσες έχεις κάνει παλαιότερα στα αισθηματικά, σε σημείο να αναρωτιέσαι τι σου είχε συμβεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όχι ότι μετανιώνεις, αλλά ξυπνάς μια μέρα και λες όχι, δεν είναι δυνατόν, να είχα αυτά τα μυαλά.

Εγώ θέλω έναν άνθρωπο που να με σέβεται, να με αγαπά, να έχει χιούμορ, να είναι δημιουργικός, να θέλει να εξελίσσεται, να μοιάζουμε αλλά και να διαφέρουμε ταυτόχρονα, να είμαστε μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα, να ζήσουμε όμορφες εμπειρίες, γιατί χαράμισα τόσα χρόνια με όλες τις άκυρες περιπτώσεις; Και να που βαράς μία ακόμα φρίκη, όμως αυτή η φρίκη είναι που θα σε οδηγήσει στο να κάνεις καλύτερες και σωστότερες επιλογές από εδώ και πέρα, αλλά μέχρι να παρουσιαστούν αυτές οι επιλογές, δέχεσαι να τα βρεις και με την μοναξιά σου, γιατί ο χρόνος και η ενέργειά σου είναι πολύτιμα και έχεις αποφασίσει ότι δεν θα τα σπαταλήσεις ποτέ ξανά για κανέναν που δεν αξίζει.

Βέβαια, σε τρομάζει αρκετά η ιδέα της μοναξιάς για πολύ καιρό και όντως, δεν ξέρεις πότε θα γνωρίσεις το άλλο σου μισό, αν υπάρχει αυτό, αλλά αποδέχεσαι και αυτή την πραγματικότητα, αφήνοντας την ζωή να σε οδηγήσει, κατά κάποιο τρόπο, αφού δεν γίνεται να πατήσεις εδώ και τώρα ένα μαγικό κουμπάκι και να βρεις τον άντρα και την γυναίκα της ζωής σου. Καθόλου εύκολο δεν είναι και το να συνειδητοποιείς ότι ορισμένες από τις παρέες ή τους ανθρώπους που θεωρούσες φίλους σου, δεν είναι πραγματικοί φίλοι σου, ή ήταν απλώς περαστικοί άνθρωποι, με πολλούς από τους οποίους απλώς γέμιζες τον χρόνο σου, χωρίς να έχεις ουσιαστική σύνδεση μεταξύ τους. Δεν είναι καθόλου κακές οι παρέες, δεν είναι καθόλου κακή η κοινωνικοποίηση, κακά είναι όταν γίνονται για να γίνουν, γιατί θέλεις να καλύψεις την μοναξιά σου, με αποτέλεσμα να καταλήγεις να είσαι πιο μόνος τελικά. Οπότε αρχίζεις και διαγράφεις και από το μυαλό σου και από τα social media αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων και αποφασίζεις οριστικά και αμετάκλητα ότι πλέον θα αφιερώνεις τις ώρες σου μόνο σε ανθρώπους που είναι της ποιότητάς σου, με βάθος, που ταιριάζετε, που δεν καταπιέζεσαι να είσαι κάποιος άλλος απλά για να χωρέσεις στην παρέα τους, κοινώς με ανθρώπους που η παρέα προκύπτει μαζί τους αβίαστα, από το πουθενά και είναι από τα πιο όμορφα πράγματα του κόσμου αυτό, είστε σαν ψυχές που γνωριζόσαστε από κάποια άλλη ζωή.

Όλα όσα προαναφέρθηκαν και πολλά ακόμη από αυτά ίσως, ή λιγότερα από αυτά, μπορεί να σε διαπεράσουν σαν ηλεκτρικά κύματα και να μην ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Θα λες, μα εγώ, δεν ήμουν έτσι, τί μου συμβαίνει ξαφνικά, είναι λες και υπάρχει μία γραμμή που με χωρίζει, εντελώς αιφνίδια. Πήγαινε, λοιπόν, προς την γραμμή που δεν ξέρεις, μην γυρίσεις στην παλιά και θα δεις που θα σε περιμένουν τόσο όμορφα πράγματα, που δεν μπορείς καν να τα φανταστείς. Σίγουρα θα γυρίζεις και στην γνώριμη γραμμή, όμως η άλλη, η αβέβαιη, όσο και αν σε τρομάζει, στο τέλος θα σου δώσει όσα πραγματικά είναι για εσένα.