Μια προσωπική εμπειρία από τα χρόνια του νηπιαγωγείου μοιράστηκε η Γιούλη Τσαγκαράκη, ανοίγοντας μια συζήτηση γύρω από τις λιγότερο ορατές μορφές κακοποίησης και το αποτύπωμα που μπορούν να αφήσουν στην ψυχολογία ενός παιδιού. Η ηθοποιός, που έγινε ιδιαίτερα αγαπητή μέσα από τη συμμετοχή της στη σειρά «Σέρρες», βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» και μίλησε για το ευρύ φάσμα της κακοποιητικής συμπεριφοράς, τονίζοντας ότι δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική ή τη σ3ξουαλική βία.
«Η κακ0ποίηση έχει ένα μεγάλο φάσμα. Κακ0ποίηση μπορεί να είναι και το να σε κοιτάξω έτσι… Η κακ0ποίηση δεν είναι μόνο όλα αυτά τα άγρια πράγματα που ζούμε», ανέφερε χαρακτηριστικά. Στο πλαίσιο της συζήτησης, η Γιούλη Τσαγκαράκη θυμήθηκε ένα περιστατικό από την παιδική της ηλικία που, όπως παραδέχθηκε, παραμένει χαραγμένο στη μνήμη της μέχρι σήμερα. Όπως περιέγραψε, όταν φοιτούσε στο νηπιαγωγείο και ήταν περίπου πέντε ετών, η νηπιαγωγός της την οδήγησε σε μια αποθήκη ως τιμωρία για κάποια άτακτη συμπεριφορά. «Δεν με χτύπησε. Δεν με άρπαξε με το ζόρι. Με πήγε όμως στην αποθήκη. Αυτή η αποθήκη ήταν για μένα κακ0ποίηση. Τη θυμάμαι ακόμα», εξομολογήθηκε.
Η ηθοποιός υπογράμμισε πως, παρότι δεν υπήρξε σωματική βiα, το συναίσθημα που βίωσε ως παιδί ήταν αρκετά έντονο ώστε να παραμείνει ζωντανό στη μνήμη της δεκαετίες αργότερα. Η τοποθέτησή της έρχεται να υπενθυμίσει ότι οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας δεν αξιολογούνται πάντα με βάση την πρόθεση των ενηλίκων, αλλά μέσα από το βίωμα και το συναίσθημα του ίδιου του παιδιού. Πρακτικές που στο παρελθόν θεωρούνταν αποδεκτές μορφές πειθαρχίας επανεξετάζονται πλέον μέσα από το πρίσμα της παιδικής ψυχολογίας και των μακροχρόνιων επιπτώσεων που μπορεί να έχουν στην αυτοεκτίμηση και το αίσθημα ασφάλειας. Με τη δημόσια αυτή εξομολόγηση, η Γιούλη Τσαγκαράκη έδωσε αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό σχετικά με τις συμπεριφορές που, ακόμη κι όταν δεν αφήνουν εμφανή σημάδια, μπορεί να συνοδεύουν κάποιον για ολόκληρη τη ζωή του.
