Στο Ηράκλειο της Κρήτης, περισσότεροι από 120 πρόσφυγες και μετανάστες περίμεναν χθες σε ουρές μέσα στον καύσωνα. Μέχρι εδώ, θα πει κάποιος, άλλη μία είδηση για το μεταναστευτικό. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια, σε αυτή την αναμονή ανθρώπων, αφού πολλοί από αυτούς ήταν ξυπόλητοι και αναγκάζονταν να ρίχνουν νερό στην καυτή άσφαλτο για να μην καίγονται τα πόδια τους.
Σκέψου το για ένα δευτερόλεπτο. Άνθρωποι να αδειάζουν το νερό που έχουν πάνω τους όχι για να πιουν, αλλά για να μπορέσουν να σταθούν όρθιοι. Νομίζω μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα πως τίθεται θέμα ανθρωπιάς.
View this post on Instagram
Μπορεί να διαφωνείς με την κυβερνητική πολιτική. Μπορεί να πιστεύεις ότι η Ευρώπη έχει αποτύχει στη διαχείριση του μεταναστευτικού. Μπορεί να έχεις οποιαδήποτε άποψη για τα σύνορα. Αλλά αν βλέπεις ανθρώπους να καίνε τα πέλματά τους πάνω στην άσφαλτο και το πρώτο πράγμα που σε απασχολεί είναι αν έχουν χαρτιά ή όχι, τότε έχουμε χάσει εντελώς την πυξίδα μας.
Αυτό που δε θα έπρεπε να συζητιέται είναι αν ένας άνθρωπος αξίζει ένα ζευγάρι παπούτσια, λίγη σκιά ή μια στοιχειώδη προστασία από τη ζέστη. Γιατί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δε θα έπρεπε να εξαρτάται από την εθνικότητα, τη θρησκεία, το χρώμα του δέρματος ή τα χαρτιά που έχει κάποιος στην τσέπη του. Ούτε από το αν τρώει χοιρινό ή όχι.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η ίδια η εικόνα. Είναι η πιθανότητα να τη δούμε και να μη μας κάνει εντύπωση. Να περάσει μπροστά από τα μάτια μας όπως περνούν δεκάδες άλλες εικόνες καθημερινά. Να τη σχολιάσουμε για πέντε λεπτά και μετά να συνεχίσουμε κανονικά τη μέρα μας.
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου άνθρωποι να κοιμούνται σε δρόμους, να στοιβάζονται σε πρόχειρες δομές ή να καίνε τα πέλματά τους πάνω στην άσφαλτο κινδυνεύει να θεωρηθεί απλώς μέρος της καθημερινότητας. Κάτι αναμενόμενο. Κάτι που «συμβαίνει». Μόνο που δεν είναι φυσιολογικό. Δεν είναι φυσιολογικό το 2026 να βλέπεις ανθρώπους να αδειάζουν το νερό που έχουν μαζί τους στο οδόστρωμα για να μην υποστούν εγκαύματα. Δεν είναι φυσιολογικό να συζητάμε περισσότερο για το πού θα μεταφερθούν αυτοί οι άνθρωποι παρά για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες περιμένουν.
Και δεν είναι φυσιολογικό να χάνουμε την ικανότητα να συγκινούμαστε όταν βλέπουμε μπροστά μας τόσο ξεκάθαρες εικόνες ανθρώπινης ταλαιπωρίας.
Συμφωνούμε σε αυτό; Αν όχι, υπάρχει θέμα. Ηθικής.
