Δεν θα σου πω ψέματα. Έχω ζηλέψει. Έχω νιώσει εκείνο το μικρό σφίξιμο στο στομάχι όταν βλέπεις κάτι που δεν περίμενες. Ένα μήνυμα, μια συμπεριφορά, ένα βλέμμα, μια λεπτομέρεια που ίσως για κάποιον άλλον να μην σημαίνει τίποτα, αλλά μέσα σου πατάει ένα κουμπί. Και τότε ξεκινάει ο γνωστός χορός: «Γιατί το έκανε;», «Μήπως υπάρχει κάτι που δεν ξέρω;», «Μήπως δεν είμαι αρκετός/ή;».
Γιατί η ζήλια σπάνια εμφανίζεται μόνη της. Έρχεται πάντα μαζί με κάτι άλλο. Με φόβο. Με ανασφάλεια. Με την ανάγκη να νιώσουμε πως έχουμε μια ξεχωριστή θέση στη ζωή κάποιου. Μας αρέσει να λέμε ότι η ζήλια είναι απόδειξη αγάπης. Ότι αν δεν ζηλεύεις, δεν νοιάζεσαι. Αλλά η αλήθεια είναι λίγο πιο περίπλοκη.
Η αγάπη λέει: «Θέλω να είσαι εδώ γιατί το επιλέγεις». Η ζήλια πολλές φορές ψιθυρίζει: «Φοβάμαι ότι αν έχεις επιλογές, δεν θα με διαλέξεις». Και αυτό πονάει. Γιατί πίσω από τη ζήλια δεν υπάρχει πάντα καχυποψία για τον άλλον. Πολλές φορές υπάρχει αμφιβολία για εμάς τους ίδιους. Για το αν είμαστε αρκετά όμορφοι, αρκετά ενδιαφέροντες, αρκετά σημαντικοί ώστε κάποιος να μείνει.
Η δύσκολη στιγμή είναι όταν καταλαβαίνεις πως ο άλλος δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ιστορία που φτιάχνει το μυαλό σου όταν δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Ένα κενό γίνεται σενάριο. Μια καθυστέρηση γίνεται απόρριψη. Μια αλλαγή συμπεριφοράς γίνεται προδοσία. Και ξαφνικά δεν αντιδράς σε αυτό που συνέβη, αλλά σε αυτό που φοβάσαι ότι μπορεί να συμβαίνει.
Φυσικά υπάρχουν και στιγμές που η ζήλια μάς δείχνει κάτι πραγματικό. Δεν είναι κάθε συναίσθημα παράλογο. Κάποιες φορές το ένστικτο μας προειδοποιεί. Κάποιες φορές υπάρχουν συμπεριφορές που πληγώνουν και χρειάζονται όρια. Η διαφορά είναι αν η ζήλια σε βοηθά να δεις καθαρά ή αν σε βάζει να ψάχνεις αποδείξεις για έναν φόβο που ήδη κουβαλάς.
Γιατί η ζήλια μπορεί να γίνει δύο πράγματα. Μπορεί να γίνει μια μικρή φωνή που σου λέει: «Κοίτα τι χρειάζεσαι. Κοίτα τι φοβάσαι. Μίλα». Ή μπορεί να γίνει ένας έλεγχος που καταστρέφει αυτό ακριβώς που προσπαθείς να προστατεύσεις. Ίσως τελικά το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να μην ζηλέψεις ποτέ. Είμαστε άνθρωποι. Δεμένοι με ανθρώπους, αναμνήσεις, φόβους και επιθυμίες. Το δύσκολο είναι να μπορέσεις, τη στιγμή που έρχεται η ζήλια, να ρωτήσεις τον εαυτό σου: «Φοβάμαι ότι θα χάσω τον άλλον ή φοβάμαι ότι δεν αξίζω να μείνουν μαζί μου;»
Γιατί κάποιες φορές η μεγαλύτερη ασφάλεια σε μια σχέση δεν έρχεται όταν κρατάς τον άλλον πιο σφιχτά. Έρχεται όταν σταματάς να ξεχνάς ότι αξίζεις να σε επιλέγουν ελεύθερα.
