Μελέτη: Ο άνθρωπος είναι παραγωγικός 2 ώρες και 53' μέσα στο εργασιακό του 8ωρο

Δουλειά. Ναι, η αλήθεια είναι ότι πρέπει να δουλεύεις για να βιοπορίζεσαι, να περνάει η καθημερινότητα σου και να μην είσαι στο σπίτι, να κοινωνικοποιείσαι και όλα αυτά που γνωρίζεις. Όλα αυτά είναι αλήθεια, όμως όλα εξαρτώνται από τον άνθρωπο και το τι ζητάει ο κάθε ένας από την ζωή του, δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να εργάζονται 9 με 5 σε μία εταιρεία για να είναι εντάξει, χωρίς να λέμε ότι αυτό δεν είναι εντάξει γενικά, όμως για κάποιους ναι, δεν είναι αυτό που θέλουν και ονειρεύονται. Οπότε, το ένα, πολύ σημαντικό σκέλος είναι να κάνει κανείς αυτό που αγαπά, δεν είναι ούτε κλισέ, ούτε τίποτα αυτό, αλλά δεν είναι σήμερα το θέμα μας, το θέμα μας είναι το πως έχει δομηθεί η γενικότερη εργασιακή φιλοσοφία και κουλτούρα και τι έχουν δείξει έρευνες σχετικά με αυτό, στις οποίες θα κάνουμε σήμερα αναφορά.

Ειδικότερα, λοιπόν, μελέτες έχουν δείξει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να είναι παραγωγικοί, στο φουλ τους, για 2 ώρες και 53 λεπτά, στο σύνολο μίας τυπικής μέρας 8ώρου. 2 ώρες και 53 λεπτά, ενώ οι περισσότερες πολυεθνικές, επιχειρήσεις, κλπ, εφαρμόζουν όλο και περισσότερες ώρες εργασίας, οι οποίες ξεπερνούν το 8ωρο, με αποτέλεσμα η υπερωριακή εργασία να θεωρείται κάτι απόλυτα νορμάλ και φυσιολογικό, πλέον. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που εργάζεται να είναι λειτουργικός με τόσες ώρες δουλειάς και πώς μπορεί να διαχειριστεί υγιώς την ψυχολογική του κατάσταση, όταν γνωρίζει ότι αυτό το μοτίβο είναι η παγιωμένη καθημερινότητά του; Ακόμα και να σου αρέσει η δουλειά όλο αυτό θα καταλήξει να είναι μη λειτουργικό, σκέψου και να μην είναι αυτό που πραγματικά αγαπάς, δηλαδή. Η καθημερινότητα του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι μόνο δουλειά, πρέπει να είναι και προσωπικός χώρος και χρόνος είτε για τον εαυτό του, είτε για να τον μοιραστεί με δικούς του ανθρώπους.

Οι υπόλοιπες, λοιπόν, ώρες, πέραν των 2 ωρών και 53 λεπτών που μπορεί ένας υπάλληλος να είναι εντάξει στην δουλειά του, με βάση τις μελέτες, σκορπίζονται σε meetings, διαχείριση email, γενικότερους περισπασμούς και μικρά διαλείμματα, τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα να μειώνεται όλο και περισσότερο η αποδοτικότητα. Αυτό το μοτίβο είναι συνεπές σε πολλές εταιρείες και εφαρμόζεται και σε διάφορους και διαφορετικούς ρόλους, σε όποιο πόστο και αν βρίσκεται κανείς αντιμετωπίζει αυτή την καθημερινότητα, η οποία είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Ένα πολύ βασικό ζήτημα, το οποίο δεν υπολογίζεται καθόλου, είναι ότι ο εργαζόμενος πρέπει να είναι παραγωγικός και ποιοτικά, εκτός από ποσοτικά. Προφανώς και πρέπει να ακολουθούνται συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και να επιτυγχάνονται συγκεκριμένοι στόχοι, όμως ο εργαζόμενος δεν πρέπει να είναι ένα ρομπότ που δουλεύει 9 με 5 και πολλές φορές και παραπάνω ώρες, χωρίς κανένα κίνητρο, καμία επιβράβευση και να αναγκάζεται να χωρέσει σε όλο αυτό, χωρίς πραγματικά να το θέλει και εφευρίσκοντας τρόπους για να μπορεί να είναι παραγωγικός, χωρίς ουσιαστικά να μπορεί. Το θέμα δεν είναι να βγαίνει η δουλειά στο τέλος της ημέρας, το θέμα είναι το πως βγαίνει η δουλειά και με τι κόστος και τίμημα για τον κάθε έναν.

Επιπροσθέτως, οι μελέτες, στο πλαίσιο όλων όσων αναφέρθηκαν και παραπάνω, έχουν καταδείξει την σημασία της τηλεργασίας, την σημασία του να δουλεύει κανείς λιγότερες ώρες την ημέρα, όπως και το ότι το παγιωμένο μοτίβο εργασίας 9 με 5 θεωρείται ξεπερασμένο. Υπάρχουν ακόμα εταιρείες οι οποίες δεν εφαρμόζουν remote εργασία για δουλειές οι οποίες μπορούν να το υποστηρίξουν επιτυχώς, οι ώρες εργασίας προφανώς δεν μειώνονται, αντιθέτως, όπως αναφέραμε, αυξάνονται, ενώ υπάρχει ακόμα η παγίδα του ότι το 9 με 5 θεωρείται το ενδεδειγμένο ωράριο εργασίας, το οποίο ok, έχει πολλά οφέλη, όμως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να δουλεύουν έτσι και αν δεν θέλουν να δουλεύουν έτσι και θέλουν να αναζητήσουν πιο ευέλικτους τρόπους εργασίας, να το κάνουν, για αυτό ποτέ να μην εφησυχάζεσαι, να είσαι επαναστάτης και να ψάχνεις τον εαυτό σου μέχρι να καταλήξεις εκεί που είσαι για να καταλήξεις, τελικά.