Όταν τελειώνει μια σχέση, για όσο διάστημα έχει διαρκέσει μικρό ή μεγάλο, οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι το δύσκολο κομμάτι είναι να ξεπεράσουμε τον άλλον άνθρωπο. Να συνηθίσουμε την απουσία του, να σταματήσουμε να τον σκεφτόμαστε, να μην κοιτάμε αν είναι online ή αν ανέβασε καινούργια φωτογραφία. Και ναι, όλα αυτά έχουν τη δυσκολία τους.
Υπάρχει όμως ένα είδος χωρισμού που συνήθως περνά απαρατήρητο. Ένα breakup που δε γίνεται με τον πρώην σύντροφο, αλλά με μια συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού μας. Με εκείνον τον εαυτό που επί μήνες ή χρόνια έβρισκε εξηγήσεις για συμπεριφορές που τον πλήγωναν. Που μετέφραζε την αδιαφορία σε «είναι πιεσμένος», την ασυνέπεια σε «απλώς περνά δύσκολη φάση» και την έλλειψη προσπάθειας σε «δεν ξέρει να εκφράζεται».
Και κάπως έτσι, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να έχει φύγει από τη ζωή μας, η συνήθεια να τον δικαιολογούμε παραμένει για πολύ περισσότερο.
Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να αποχωριστείς κάποιον από το να παραδεχτείς ότι για καιρό αγνοούσες αυτά που έβλεπες μπροστά σου.
Όταν είμαστε ερωτευμένοι, έχουμε μια ιδιαίτερη ικανότητα να γινόμαστε δικηγόροι υπεράσπισης χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Δε χρειάζεται καν να μας ζητήσει κάποιος να τον υπερασπιστούμε. Αναλαμβάνουμε μόνοι μας την υπόθεση. Δεν απάντησε σε μήνυμα για δύο μέρες; Θα είχε πολλή δουλειά. Ξέχασε κάτι σημαντικό για εμάς; Είναι αφηρημένος άνθρωπος Μας έκανε να νιώσουμε άσχημα; Δεν το εννοούσε. Μας έδινε ψίχουλα προσοχής; Τουλάχιστον….. προσπαθεί.
Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις εξηγήσεις, αρχίζουμε να χάνουμε την επαφή με κάτι πολύ σημαντικό… με το πώς πραγματικά νιώθουμε… Εμείς ατομικά αυτή την φορά και όχι στην σύνδεση μεταξύ δύο ανθρωπων.
Γιατί κάθε φορά που δικαιολογούμε κάτι που μας πονάει, ουσιαστικά λέμε στον εαυτό μας να κάνει λίγο πιο πίσω να περιμένει λίγο ακόμα, μέρες ; Μήνες; Να καταλάβει περισσότερο να ζητήσει λίγο λιγότερο από αυτό που επιθυμεί.
Κι αυτό δε συμβαίνει επειδή είμαστε αφελείς. Συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι θέλουμε να πιστεύουμε στις επιλογές μας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος που επιλέξαμε να αγαπήσουμε είναι αυτός που νομίζαμε ότι ήταν.
Γι’ αυτό και πολλές φορές, όταν έρχεται ο χωρισμός, η μεγαλύτερη στεναχώρια δεν αφορά μόνο τη σχέση. Αλλά Αφορά και την διάλυση της ιστορίας η οποία είχε σχεδιαστεί και προσαρμοστεί κατάλληλα μέσα στο μυαλό μας.
Δηλαδή, μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι δε σου λείπει τόσο ο άνθρωπος που είχες απέναντι σου, όσο η έκδοχη που πιστευες ότι θα γίνει κάποτε.
Ο άνθρωπος που «μόλις ξεπεράσει τα θέματα του» θα είναι πιο τρυφερός. Που «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα» θα κάνει περισσότερη προσπάθεια. Που «βαθιά μέσα του» σε αγαπούσε περισσότερο απ’ όσο έδειχνε.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλές σχέσεις δε βασίζονται μόνο στην πραγματικότητα αλλά βασίζονται και στις ελπίδες μας για το μέλλον. Και όταν τελειώνουν, δε χάνουμε μόνο αυτό που υπήρχε αλλά χάνουμε και αυτό που φανταζόμασταν ότι θα υπάρξει.
Κάπου εκεί ξεκινά που δε χρειάζεται πλέον να αποδεχτείς ποιος ήταν ο άλλος αλλά ποιος ήσουν εσύ μέσα σε αυτή τη σχέση. Και τότε ο εαυτός σου συνειδητοποιεί ότι δεν ήσουν ο εαυτός σου αλλά ο άνθρωπος που έδινε συνεχώς δεύτερες ευκαιρίες, ο άνθρωπος που έλεγε «δεν πειράζει» ενώ τον πείραζε, ο άνθρωπος που έμενε λίγο περισσότερο απ’ όσο ήθελε, ο άνθρωπος που έκανε εκπτώσεις τις οποίες δε θα συμβούλευε ποτέ έναν φίλο του να κάνει.
Aυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι άβολη. Γιατί ξαφνικά δε θυμώνεις μόνο με τον άλλον θυμώνεις και με τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι γιατί δεν έφυγες νωρίτερα. Γιατί δεν έβαλες όρια. Γιατί δεν εμπιστεύτηκες το ένστικτό σου. Γιατί ανέχτηκες πράγματα που σήμερα φαίνονται τόσο ξεκάθαρα. Αλλά εδώ υπάρχει μια μικρή παγίδα. Διότι συχνά κρίνουμε τον παλιό μας εαυτό με πληροφορίες που δεν είχε τότε και ο σημερινός εαυτός γνωρίζει την κατάληξη της ιστορίας ενώ ο τότε εαυτός μας όχι .
Ο τότε εαυτός προσπαθούσε με τα δεδομένα που είχε. Ήλπιζε, περίμενε, επένδυε συναισθηματικά και σωματικά και πίστευε χωρίς να είναι χαζός. Ήταν απλώς συναισθηματικά εμπλεκόμενος. Και ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική υπενθύμιση μετά από έναν χωρισμό. Δε χρειάζεται να μισήσεις εκείνη την εκδοχή του εαυτού σου για να προχωρήσεις.
Δε χρειάζεται να την κοροϊδέψεις. Δε χρειάζεται να τη θεωρήσεις αδύναμη. Αντίθετα, χρειάζεται να την ευχαριστήσεις. Γιατί, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, εκείνη η εκδοχή έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει ζωντανό κάτι που πίστευε ότι άξιζε. Απλώς κάποια στιγμή έφτασε η ώρα να αποχωρήσει. Και αυτό είναι το πραγματικό τέλος του χωρισμού. Όχι όταν σταματάς να σκέφτεσαι τον άλλον, οχι όταν διαγράφεις τις φωτογραφίες,οχι όταν δε σου προκαλεί τίποτα το όνομά του.
Αλλά όταν σταματάς να υπερασπίζεσαι μια ιστορία που δε σε εξυπηρετεί πια. Όταν αποδέχεσαι ότι δεν ήταν δική σου δουλειά να εξηγείς συνεχώς τις πράξεις κάποιου άλλου. Όταν καταλαβαίνεις ότι η κατανόηση δεν πρέπει να γίνεται μονόπλευρη θυσία και όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να γίνει ξανά ο πρωταγωνιστής της ζωής του, αντί ο μόνιμος μεταφραστής της συμπεριφοράς κάποιου άλλου.
Τότε είναι που ολοκληρώνεται το πιο δύσκολο breakup. Εκείνο με την εκδοχή του εαυτού σου που πίστευε ότι αν καταλάβαινε λίγο περισσότερο, αν περίμενε λίγο ακόμη και αν αγαπούσε λίγο πιο δυνατά, όλα θα διορθώνονταν.Και όσο επώδυνος κι αν είναι αυτός ο αποχαιρετισμός, συνήθως κρύβει κάτι πολύ όμορφο την αρχή μιας σχέσης με τον εαυτό σου που, αυτή τη φορά, δε χρειάζεται καμία δικαιολογία για να αξίζει αγάπη.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
