Εγωιστικά, κακομαθημένα, αντικοινωνικά, ανίκανα να μοιραστούμε. Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτούς τους χαρακτηρισμούς για τα μοναχοπαίδια, πριν καν κάποιος μας γνωρίσει πραγματικά;
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για την ταμπέλα που μας ακολουθεί μόνο και μόνο επειδή μεγαλώσαμε χωρίς αδέλφια. Μοιραζόμαστε εμπειρίες, από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι την ενήλικη ζωή. Τη μοναξιά, τις δυνατές φιλίες, την ανάγκη να μάθουμε να στηριζόμαστε στον εαυτό μας, αλλά και τις ευθύνες που, μεγαλώνοντας, δεν έχουμε πάντα με ποιον να μοιραστούμε.
Μιλάμε για τα στερεότυπα που μας ακολουθούν στις φιλίες, στις σχέσεις και στις επιλογές μας. Για την πεποίθηση ότι τα μοναχοπαίδια τα έχουν όλα, ότι μεγαλώνουν κακομαθημένα και ότι έχουν μάθει να γίνεται πάντα το δικό τους.
Όμως κανένας άνθρωπος δεν καθορίζεται από το αν έχει ή δεν έχει αδέλφια. Καθοριζόμαστε από τις εμπειρίες μας, την οικογένεια μέσα στην οποία μεγαλώσαμε, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, τις επιλογές μας και, τελικά, από τον άνθρωπο που επιλέγουμε να γίνουμε.
Αυτό το επεισόδιο δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι όλα τα μοναχοπαίδια είναι ίδια ή ότι όλα τα στερεότυπα είναι ψέματα. Είναι μια συζήτηση για τη μοναξιά, τη δύναμη, την ανεξαρτησία και τους ανθρώπους που επιλέγουμε να κάνουμε οικογένειά μας.
Γιατί μπορεί να μην έχουμε αδέλφια.
Αλλά έχουμε μια ολόκληρη ιστορία που αξίζει να ακουστεί.
Συντάκτης: Ελένη Κουσαθανά
