Πόσο καιρό θα περιμένω σε μια σχέση που απλά δεν προχωράει;

Υπάρχουν σχέσεις που δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά, γιατί δεν ξεκινούν ποτέ πραγματικά. Ζουν ανάμεσα σε υποσχέσεις, αναβολές και ένα διαρκές «λίγο ακόμα». Και όσο ο χρόνος περνά, η αναμονή αρχίζει να μοιάζει με επένδυση, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μετατρέπεται στο μεγαλύτερο κόστος.

Οι σχέσεις με έναν παντρεμένο ή μια παντρεμένη προκαλούν έντονες συζητήσεις. Άλλοι τις αντιμετωπίζουν ως μια ιστορία που θα οδηγήσει κάποτε σε μια νέα αρχή. Άλλοι πιστεύουν πως πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο χωρίς τέλος. Η πραγματικότητα, όμως, δεν κρύβεται στις ταμπέλες αλλά στη δυναμική κάθε σχέσης.

Υπάρχουν γάμοι που έχουν ουσιαστικά τελειώσει πριν εμφανιστεί ένας νέος άνθρωπος. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου οι μήνες ή ακόμη και τα χρόνια περνούν χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή. Εκεί δεν είναι πλέον ο γάμος το μοναδικό θέμα. Είναι η συνεχής αναβολή των αποφάσεων.

Κάποια στιγμή η αναμονή σταματά να λέγεται υπομονή. Λέγεται στασιμότητα. Γιατί δεν περιμένεις πια μια απόφαση. Περιμένεις ότι ο χρόνος θα αλλάξει αυτό που ο άλλος δεν αποφασίζει να αλλάξει.

Οι φράσεις μοιάζουν γνώριμες: «Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Περίμενε λίγο ακόμη», «Θέλω, αλλά δεν μπορώ τώρα». Όταν όμως οι ίδιες υποσχέσεις επαναλαμβάνονται χωρίς πράξεις, η ελπίδα αρχίζει σιγά σιγά να μετατρέπεται σε αναμονή χωρίς ορίζοντα.

Το στοιχείο αυτών των σχέσεων δεν είναι πάντα το ψέμα. Είναι η ελπίδα. Γιατί όσο υπάρχει η αίσθηση ότι “σε λίγο όλα θα αλλάξουν”, τόσο δυσκολότερο γίνεται να αποδεχτείς ότι ίσως δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Το “όχι ακόμα” έχει κρατήσει περισσότερους ανθρώπους εγκλωβισμένους από το ξεκάθαρο “όχι”.

Φυσικά, η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τόσο απλή. Υπάρχουν παιδιά, οικογένειες, οικονομικές δυσκολίες και πραγματικά διλήμματα. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι και ο άνθρωπος που περιμένει πληρώνει, όσο περνά ο χρόνος, ένα βαρύ συναισθηματικό κόστος.

Και ο χρόνος είναι το μοναδικό πράγμα που δεν επιστρέφεται. Τα χρόνια που πέρασαν περιμένοντας μια απόφαση δεν τα παίρνει πίσω κανείς.

Ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση δεν είναι «θα χωρίσει;». Η πιο δύσκολη ερώτηση είναι «πόσο καιρό είμαι διατεθειμένος ή διατεθειμένη να περιμένω χωρίς να αλλάζει τίποτα;». Μπορείς να συνεχίσεις να αναβάλλεις τη δική σου ζωή περιμένοντας να τελειώσει η ζωή κάποιου άλλου όπως την ξέρει;

Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να περιμένεις κάποιον που προσπαθεί και στο να περιμένεις κάποιον που απλώς αναβάλλει. Η πρώτη περίπτωση έχει κίνηση. Η δεύτερη μόνο χρόνο. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν περιμένεις έναν άνθρωπο ή μια υπόσχεση. Και όσο δύσκολο κι αν είναι να το αποδεχτείς, δεν είναι πάντα το ίδιο.

Μερικές φορές η αγάπη δεν αρκεί για να κρατήσει μια σχέση ζωντανή. Χρειάζονται αποφάσεις, συνέπεια και ευθύνη. Γιατί οι υποσχέσεις μπορούν να γεννήσουν ελπίδα, αλλά μόνο οι πράξεις χτίζουν εμπιστοσύνη. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί στις πιο απρόσμενες συνθήκες. Η αναμονή, όμως, δεν είναι πάντα απόδειξη αγάπης. Μερικές φορές είναι απλώς ο φόβος να παραδεχτείς ότι η ιστορία που περιμένεις να αρχίσει… έχει ήδη επιλέξει να μην ξεκινήσει.

Η πιο ακριβή αναμονή δεν είναι αυτή που κράτησε χρόνια. Είναι εκείνη που σου κόστισε τη ζωή που θα μπορούσες να είχες ζήσει.