Από το "πάω" σε ψυχολόγο μέχρι "είμαι" ψυχολόγος, ένα τσιγaρο δρόμος

Είναι πραγματικά ένα από τα μεγαλύτερα φλεξαρίσματα της εποχής πως πατάξαμε τον στιγματικό ζυγό γύρω από την ψυχοθεραπεία. Yay! Back in the days, έλεγες “κατάθλιψη” και σε κυνηγούσαν με τη λευκή ρομπίτσα. Απόψεις που πλέον γίνονται ρομπίτσα από μόνες τους, θενκφουλι. Η ευαισθητοποίηση ειδικά σε θέματα ψυχικής υγείας είναι τόσο πελώρια που οριακά θα πειστεί και ο παππούς σου που θεωρούσε πως όλα μ’ ένα τσιπουράκι περνάνε. Είναι πραγματικά υπέροχο να είναι η πρόσβαση σε τέτοιου είδους γνώση τόσο εύκολη που απλά πατώντας “t0xic” γεμίζει ο αλγόριθμος σου με απαντήσεις περί οικογένειας, σχέσεων, φιλιών, αυτοεκτίμησης και πάει λέγοντας μέχρι να τον αλλάξεις με ένα “πως να δεκαπλασιάσεις το εισόδημα σου δουλεύοντας 2 μέρες τη βδομάδα από το σπίτι”.

Βλέποντας πως δεν μεγάλωσες μόνο εσύ μέσα στην ενοχικότητα, πως δεν ένιωθες μόνο εσύ ένα περίεργο ρούφηγμα ενέργειας δίπλα στο συγκεκριμένο φίλο, πως δεν ήταν μόνο η δική σου σχέση τόσο χειριστική χωρίς να παίρνεις πρέφα, ταυτίζεσαι και αμέσως νιώθεις πως ανήκεις σε μια ομάδα, αντίο μοναξιά. Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο βήμα για να πάρεις ντόμινο και όλα τα υπόλοιπα. Παίρνεις μια από τις δυσκολότερες αποφάσεις της ζωής σου και παραδέχεσαι πως δεν υπήρξες μόνο το θύμα αλλά η α/ενοχή σου σε έβαλε σε αρκετούς μπελάδες επίσης. Παίρνεις την ευθύνη και των δικών σου πράξεων που μόλις συνήθισες το scream άρχισες να φοράς και εσύ την τερατώδη μάσκα του.

Κλασικά εικονογραφημένα πάλι πλατιάζω και στο θέμα δεν έχω μπει, όπως κάνω και στα φωνητικά-podcasts που στέλνω σε υποψιασμένα θύματα, σόρρι φίλοι μου! Από το “κάνω ψυχοθεραπεία” μέχρι το “σου κάνω ψυχοθεραπεία”, πλέον ένα burpees δρόμος – καθώς η εποχή απαιτεί fitness and health. Έχει πέσει στην αντίληψή μου συνομιλώντας με δεκάδες ανθρώπους πως σχεδόν όλοι έχουν κάνει στον εαυτό τους το δώρο της ψυχοθεραπείας. Μέχρι εδώ, όλα ανθηρά, ιδίως ο ψυχισμός τους. Πόσο εύκολα όμως κάποιος περνάει από την καρέκλα του θεραπευόμενου σε εκείνη του θεραπευτή;

Πάρα πολλά επαγγέλματα που μεσουρανούσαν παλιά, αρχίζουν να εκλείπουν πλέον και πολλά που δεν φανταζόμασταν καν κάποτε, τώρα υπάρχουν. Όσο αυξάνεται η ανάγκη για ψυχοθεραπεία, λογικό τόσο να αυξάνεται και η ζήτηση του κατάλληλου ψυχοθεραπευτή, συνεπώς είναι ένα από τα επαγγέλματα που πάνε στο top 3 αυτή τη στιγμή. Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος που αποφασίζει να ακολουθήσει ένα επάγγελμα δεν έχει πάντα τα ίδια κίνητρα, ας πούμε κρίνοντας από την στάνταρ τιμή που επιλέγει ένας μέσος ψυχολόγος να θέσει σε μια συνεδρία του, μιλάμε για ένα αρκετά κερδοφόρο επάγγελμα οπότε ένας παρονομαστής θα μπορούσε να είναι αυτός. Άλλος, θέλει με τον ίδιο τρόπο που ένα χέρι τον βοήθησε να βγει από το βάλτο, να απλώσει και εκείνος ένα χέρι να βοηθήσει άλλους να νιώσουν ξανά ελπίδα.

Παραδόξως παρατηρείται πως πάνω από το 50% των ανθρώπων πλέον αποφασίζει να ακολουθήσει την ψυχολογία σαν επάγγελμα ανεξαρτήτως από την μέχρι πρότινος ειδικότητά τους. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κατακριτέα η αλλαγή καριέρας και ίσα ίσα είναι η πιο σωστή απόφαση πολλές φορές. Ειδικά στην χώρα μας που μας μεγάλωσαν με το να μπούμε στο δημόσιο και να βγούμε μόλις σβήσει ο ήλιος, ενώ σε άλλες χώρες είναι απόλυτα οκ να αλλάζεις καριέρα σε όποια -άντα γουστάρεις. Απλώς είναι πολύ λεπτή η γραμμή του να κάνεις τον άλλο να νιώσει καλά με τον εαυτό του, να ταυτιστεί γιατί ξέρεις τι περνάει επειδή το πέρασες και εσύ και με το να του προσφέρεις την κατάλληλη βοήθεια. Το ότι έρχονται όλοι σε εσένα για συμβουλές και πως τα λες τέλεια αλλά αδυνατείς να τα πράξεις, πάλι δεν σε κάνει τον ιδανικό θεραπευτή.

Η πρόσβαση σε θεραπευτές, μέσα από πλατφόρμες όπως το tiktok που είναι η πιο διαδεδομένη ακόμα και για επαγγελματικά ανοίγματα, είναι αχανής. Πόσοι άνθρωποι όμως έχουν αφιερώσει χρόνια σπουδάζοντας, κάνοντας οι ίδιοι ψυχοθεραπεία και κατανοώντας πως πάνε να αγγίξουν το πιο ευαίσθητο κομμάτι κάθε ανθρώπου; Λέμε διαρκώς πόσο θα έπρεπε να αλλάζουν οι συνθήκες για νέους γονείς καθώς δεν είναι όλοι κατάλληλοι, για υιοθεσίες κτλ. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο και για να ασκείς ένα επάγγελμα τόσο ιερό; Η ψυχολογία δεν θα έπρεπε να είναι το στάνταρ δεύτερο επάγγελμα όλων και σίγουρα έχοντας παρακολουθήσει ορισμένα σεμινάρια, δεν έγινες ψυχοθεραπευτής. Πολλές φορές είναι καλό να γίνεται όλο αυτό το ταξίδι για προσωπικούς λόγους, να διευρύνεις τους δικούς σου ορίζοντες και να βοηθάς την δική σου ψυχή. Όταν όμως μπαίνεις στα χωράφια ανθρώπων που χρόνια σπουδάζουν, κάνουν πρακτική και το ονειρεύονταν ανέκαθεν να φτάσουν εκεί, είναι κάπως άδικο.

Η πραγματικότητα είναι πως δεν φταίει κανείς από όσους παρακολουθούν σεμινάρια ψυχολογίας ή ανεβάζουν περιεχόμενο στα σόσιαλ που προσελκύει πελάτες. Σίγουρα η αλλαγή θα έπρεπε να έρχεται από την ένωση ψυχολόγων η οποία θα μπορούσε να θεσπίσει πολύ αυστηρότερους νόμους προκειμένου να μην απειλούνται άνθρωποι που κάνουν την δουλειά αυτή σοβαρά και συνειδητοποιημένα. Να είναι καλυμμένοι άνθρωποι πιστοποιημένοι και όχι wanna be life coaches με την ευγενική χορηγία της ένωσης ψυχολόγων. Άλλο πράγμα ο life coach, άλλο ο ψυχολόγος και άλλο ο ψυχίατρος, just saying.

Ένας ψυχολόγος είπε κάποια στιγμή πως η λέξη “γονιός” δεν είναι τίτλος ευγενείας που δίνει συγχωροχάρτι σε ό,τι κάνει. Ούτε το να δηλώνεις ψυχολόγος μην έχοντας περάσει την απαραίτητη εκπαίδευση είναι τίτλος ευγενείας. Υπάρχουν αμέτρητα επαγγέλματα τα οποία θέλουν real life skills αλλά υπάρχουν και άλλα που χρειάζονται προσήλωση και στην θεωρητική γνώση και στην πρακτική άσκηση. Είναι απελπιστικό που στο τέλος της ημέρας έχουμε τόση πληροφορία για συμβουλές ψυχολογίας, διατροφής, στάσης ζωής γιατί χωρίς το σωστό φίλτρο, απλά όλα αυτά είναι ένας αχταρμάς με αστερόσκονη.