Είναι απλό και αδιαπραγμάτευτο, χωρίς έρωτα δεν ζεις. Ακούγεται κάπως λίγο απολυταρχικό, ε; Αλλά δεν ζεις, ρε παιδί μου, χωρίς έρωτα. Δεν γίνεται να ζήσεις. Είναι σαν να μην έχει νόημα η καθημερινότητα, σαν να είναι άχρωμη, άγευστη, άοσμη που λέμε. Βαρετή και ανούσια, οκ, καλή και η τακτοποιημένη καθημερινότητα, η ρουτίνα, να τα έχεις όλα σε μια τάξη και να έχεις και την υγεία σου, όμως ακόμα πιο ωραίο είναι να γίνουν όλα ατακτοποίητα ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις τελείως και να χάσεις τα λογικά σου, να βρεθεί ένας άνθρωπος και να στα κάνει όλα άνω κάτω που λέμε, τούμπα, πως αλλιώς να το διατυπώσουμε. Θα είναι σαν να έχουν αποκτήσει ξαφνικά όλα ένα άλλο νόημα, σαν να ξεκινήσεις και πάλι να ζεις και όχι απλά να υπάρχεις.
Το πρωινό ξύπνημα δεν θα είναι τόσο βαρύ, αδιάφορο και ασήκωτο, ενώ τα βράδια θα γεμίζουν με όμορφες σκέψεις, ενώ θα βρίσκεις την δύναμη να αντιμετωπίζεις κάθε δύσκολη στιγμή στην δουλειά σου, τα νεύρα θα είναι πιο γλυκά και δεν θα σου φαίνεται τόσο βαρύ ότι είναι 12 η ώρα ακόμα και θέλεις άλλες πόσες ώρες για να σχολάσεις. Ο έρωτας μπαίνει στις ζωές και τα σαρώνει όλα και είναι τόσο γοητευτικός που θέλεις απλά να τον ζήσεις ξανά και ξανά και ξανά χωρίς να σε νοιάζει τι συνέβη την προηγούμενη φορά, απλώς θέλεις αυθόρμητα και αβίαστα, αθώα, να τον ξαναζήσεις σαν μικρό παιδί, παρορμητικά, χωρίς να σε ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Είναι αυτή η μοναδική ενέργεια αυτού του συναισθήματος, είναι ένας άλλος κόσμος, σαν βγαλμένος από ταινίες, θέατρα και βιβλία, από τον οποίο δεν θέλεις να βγεις και θες να περιπλανηθείς και να χαθείς μέσα του.
Δες και τον έρωτα μέσα από τα μάτια της τέχνης, μέσα από τα μάτια μιας θεατρικής παράστασης, για παράδειγμα, πόσο σαρωτικός μπορεί να είναι και να γίνει. Έρωτας μπορεί να θεωρηθεί και αυτός με την ίδια την ζωή, με ένα χόμπι που είναι πάθος, με ένα ζώο, με ένα λουλούδι, με μία απλή στιγμή, όπως η απόλαυση του καθημερινού καφέ. Μπορεί να προκύψει έρωτας με τα πάντα, εκτός από τον έρωτα με έναν άλλο άνθρωπο και έτσι πρέπει να είμαστε, ερωτευμένοι με την ζωή. Γιατί αν δεν την ερωτευτείς την ζωή, πως θα την ζήσεις στο τέρμα της; Πέρα από όλα αυτά, τι να λέμε τώρα, τον έχουμε και ανάγκη τον έρωτα, είναι μια ανθρώπινη ανάγκη που, όσο και αν την παραβλέψει κανείς, ή προσπαθήσει να την προσπεράσει, μόνο καταπιεστικό μπορεί να θεωρηθεί αυτό. Βέβαια δεν είναι όλοι σύμφωνοι με αυτό και κάποιοι μπορεί να θεωρούν τον έρωτα μια χαζομάρα, όμως σπίτια έχουν κλείσει για έναν έρωτα, καριέρες έχουν καταστραφεί, οικογένειες έχουν διαλυθεί, θρησκείες διαφορετικές έχουν ενωθεί, οπότε αναλογίζεσαι ποια είναι η τεράστια δύναμη που μπορεί να κρύβει.
Χάνεις τα λογικά σου, ζεις για το εδώ και τώρα μόνο και δεν σε νοιάζει τίποτε άλλο. Καλό ή κακό αυτό κανένας δεν μπορεί να το κρίνει, το θέμα είναι ότι επηρεάζει το είναι σου. Φυσικά δεν είναι όλες οι μορφές έρωτα πάντα όμορφες και παραμυθένιες, υπάρχουν και εκείνες μέσω των οποίων θα συναντήσεις τα σκοτάδια σου, όμως ο έρωτας μπορεί και να πονέσει, ναι και να πονέσει και πολύ και να αφήσει και βαθύ αποτύπωμα και χάραγμα στην ψυχή, όμως αξίζει να μην τον ζήσεις ποτέ και να ζεις για πάντα με τα αν και τα αν;
Λοιπόν, μπορείς να ζήσεις πολλές μορφές του έρωτα μέσα από το θέατρο, αν θες να καταλάβεις τι θα πει έρωτας. Είναι ένας πολύ καλός τρόπος, ναι. Φτάνει ένα σημείο που απλά στερεύουν τα λόγια, δεν μπορείς να περιγράψεις άλλο και μπορούν μόνο οι ιστορίες ανθρώπων να μιλήσουν για αυτό, μέσα από λόγια, ψυχές, σώματα, εκφράσεις και μουσικές.
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
