Ξύπνησες, σηκώθηκες, ντύθηκες, πλύθηκες.
Για λίγο αναρωτήθηκες γιατί υπάρχεις.
Γέρνεις το κεφάλι σου προς το φως του παραθύρου, μεθυσμένος από τις ακτίνες του ήλιου.
Έπειτα φόρεσες το παλτό σου κι έφυγες.
Βάζεις μπρος το αμάξι σου, μηχανικά.
Μηχανικά υπάρχεις, μηχανικά ζεις, μηχανικά αγαπάς.
Κι ένα δάκρυ γλίστρησε στο μάγουλό σου.
Έκανες να το σκουπίσεις, μα δεν πρόλαβες· σου ξέφυγε.
Όπως σου ξεφεύγει, καθημερινά, η πολύτιμη ζωή.
Αγαπώ να γράφω, πάντα αμετανόητα παραδομένη στις λέξεις. Δεν σταματά το μυαλό μου να γεννά σκέψεις. Μου αρκεί ένα χαμόγελο, ένα σου βλέμμα! Μου αρκεί ο ξέφωτος ουρανός και η μυστικοπαθής θάλασσα. Με παγιδεύει όμως κι ο πόνος, και οι αισθήσεις μου τού παραδίνονται στη γραφή μου. Μετά βεβαιότητος ανήκω σε αυτές τις παλαβές που πιστεύουν στο «happy end» του έρωτα και της αγάπης μέχρι δακρύων.
Είμαι από αυτές τις παθιασμένες ποιήτριες που πιστεύουν στα παραμύθια με όμορφο τέλος. Μα συνεχώς γλιστρώ σε μια ανίδεη πραγματικότητα, άτσαλα, γιατί θέλω να υπερασπίζομαι πιστά το «ρομάντζο» και την ομορφιά της ζωής. Με λένε Μαριάντζελα κι’ αγαπώ να ονειρεύομαι. Έλα, να ονειρευτούμε μαζί στο ταξίδι των pillowfights.
