Στο τώρα μου σπαράζει η αμφιθυμία μου
και το ξαπλωμένο μου είναι τυραννιέται σ’ ένα μοναχικό κρεβάτι.
Άδειασαν οι δρόμοι του μυαλού μου και περπατώ μονάχη.
Χέρια δε βρίσκω να αγκαλιάσω
και γονατίζουν οι επιθυμίες μου.
Κοιμάμαι ξύπνια σ’ έναν αγώνα υπνωτισμένο.
Παλινδρομώ στα χνάρια της επιβίωσης κι εσύ γυρεύεις αγάπη.
Από πού να σου τη μαζέψω;
Δε βλέπεις πως ο παράλυτος, γεμάτος από τα περασμένα, εαυτός μου έχει παραδοθεί;
Αγαπώ να γράφω, πάντα αμετανόητα παραδομένη στις λέξεις. Δεν σταματά το μυαλό μου να γεννά σκέψεις. Μου αρκεί ένα χαμόγελο, ένα σου βλέμμα! Μου αρκεί ο ξέφωτος ουρανός και η μυστικοπαθής θάλασσα. Με παγιδεύει όμως κι ο πόνος, και οι αισθήσεις μου τού παραδίνονται στη γραφή μου. Μετά βεβαιότητος ανήκω σε αυτές τις παλαβές που πιστεύουν στο «happy end» του έρωτα και της αγάπης μέχρι δακρύων.
Είμαι από αυτές τις παθιασμένες ποιήτριες που πιστεύουν στα παραμύθια με όμορφο τέλος. Μα συνεχώς γλιστρώ σε μια ανίδεη πραγματικότητα, άτσαλα, γιατί θέλω να υπερασπίζομαι πιστά το «ρομάντζο» και την ομορφιά της ζωής. Με λένε Μαριάντζελα κι’ αγαπώ να ονειρεύομαι. Έλα, να ονειρευτούμε μαζί στο ταξίδι των pillowfights.
