Έχεις νιώσει ποτέ εκείνο το περίεργο, βουβό σφίξιμο στο στήθος, ενώ κάθεσαι απέναντι από έναν άνθρωπο ο οποίος ξέρεις ότι σε αγαπάει; Μπορεί να είναι ο σύντροφός σου, ο κολλητός σου φίλος ή ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε μοιραστεί αρκετά πράγματα. Όσο μιλάτε, καταλαβαίνεις πως υπάρχει νοιάξιμο, υπάρχει συναίσθημα, κι όμως νιώθεις ότι ανάμεσά σας υψώνεται ένας αόρατος τοίχος από γυαλί. Ακούς τον συνομιλητή σου, σε ακούει, συζητάτε, αλλά οι λέξεις σας δεν συναντιούνται πουθενά. Είναι η στιγμή κατά την οποία συνειδητοποιείς τη μεγαλύτερη αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων: πως η αγάπη από μόνη της, μερικές φορές, δεν είναι αρκετή.
Όταν αγαπάς κάποιον και σε αγαπάει, θεωρείς δεδομένο ότι θα σε καταλάβει. Πιστεύεις ότι το συναίσθημα λειτουργεί σαν ένας αυτόματος μεταφραστής της ψυχής σου. Εκείνη την ώρα, η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα. Υπάρχει μια τεράστια, χαοτική διαφορά ανάμεσα στο να σου δείξει ή να σου πει κάποιος ότι νοιάζεται για σένα και στο να σου πει ή να σου δείξει πως σε καταλαβαίνει βαθιά. Η απογοήτευση η οποία δημιουργείται σε αυτή την κατάσταση είναι από τις πιο επώδυνες που μπορείς να βιώσεις. Δεν πρόκειται για έναν τσακωμό ούτε για μια ξεκάθαρη προδοσία. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ: η αίσθηση ότι ο άλλος κοιτάζει προς το μέρος σου, αλλά δεν σε βλέπει πραγματικά.
Σκέψου τις φιλίες σου ή την ερωτική σου σχέση και αναρωτήσου: πόσες φορές προσπάθησες να εξηγήσεις πώς νιώθεις για ένα θέμα το οποίο σε απασχολούσε; Μίλησες για τους φόβους σου, για τις ανασφάλειές σου, αλλά τι πήρες ως απάντηση; Μια γενική συμβουλή ή μια επιφανειακή αλλαγή συζήτησης. Ο φίλος σου ή ο σύντροφός σου δεν το έκανε από κακία. Θέλει το καλό σου και, αν του ζητήσεις βοήθεια, θα είναι εκεί. Όταν, όμως, του εξομολογείσαι κάτι, εκείνος έχει μία πιο παθητική στάση.
Αυτή η έλλειψη βαθύτερης κατανόησης σε γεμίζει με μια βαθιά, υπαρξιακή μοναξιά. Είναι η μοναξιά των δύο. Είναι πολύ πιο τρομακτικό να νιώθεις μόνος μέσα σε μια σχέση ή σε μια παρέα παρά όταν είσαι εντελώς μόνος στη ζωή σου. Στη δεύτερη περίπτωση, ξέρεις γιατί είσαι μόνος. Στην πρώτη, όμως, αναρωτιέσαι τι φταίει και τότε ξεκινάς να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.
Το αποτέλεσμα είναι να αρχίσεις σιγά-σιγά να αποσύρεσαι. Κλείνεις όλες τις πόρτες. Όταν σε ρωτούν τι έχεις, απαντάς πως όλα είναι καλά, γιατί ξέρεις ότι η αληθινή απάντηση θα απαιτούσε μια ενέργεια που θα πήγαινε χαμένη. Σταματάς να μοιράζεσαι τις βαθιές σου σκέψεις και περιορίζεσαι στα καθημερινά, στα ασφαλή, στα επιφανειακά. Η σχέση ή η φιλία μετατρέπεται αυτομάτως σε μια ρουτίνα συνύπαρξης, στην οποία το συναίσθημα απλά υπάρχει. Ξέρεις ότι είναι εκεί μόνο στη θεωρία και όχι στην πράξη.
Ίσως πρέπει να καταλάβεις ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν όλοι με τον ίδιο τρόπο ούτε έχουν την ίδια συναισθηματική νοημοσύνη. Ο άλλος μπορεί να σε αγαπάει με όλο του το είναι, αλλά να μην έχει τα εργαλεία να σε διαβάσει και να σε μάθει βαθύτερα. Η απογοήτευση αυτή είναι ένα σκληρό μάθημα ενηλικίωσης. Σε αναγκάζει να αποδεχτείς τα όρια των ανθρώπων γύρω σου. Είναι οδυνηρό να βλέπεις το όριο του κολλητού σου ή του ανθρώπου με τον οποίο κοιμάσαι στο ίδιο κρεβάτι. Να συνειδητοποιείς ότι μέχρι εδώ μπορεί, παραπάνω δεν έχει, πως δεν μπορεί να σου δώσει το βλέμμα το οποίο θα σε κάνει να νιώσεις ότι σε ξέρει μέχρι το μεδούλι.
Τι κάνεις, λοιπόν, όταν βρεθείς σε αυτό το σημείο; Η πρώτη σου αντίδραση μπορεί να είναι ο θυμός ή η γκρίνια. Πιέζεις, απαιτείς, κατηγορείς. Το μόνο, όμως, το οποίο καταφέρνεις είναι να κάνεις τον άλλον να αμυνθεί ή να νιώσει ανεπαρκής και, κάπως έτσι, το χάσμα μεγαλώνει. Η λύση δεν είναι να αλλάξεις τον άλλον. Δεν μπορείς να το κάνεις, όση αγάπη κι αν έχεις. Η λύση είναι να πάρεις μια απόφαση για τον εαυτό σου. Πρέπει να ζυγίσεις τη σχέση. Αν αυτή η φιλία ή αυτός ο έρωτας σου προσφέρει ασφάλεια, σταθερότητα και πρακτική στήριξη, ίσως χρειαστεί να αποδεχτείς ότι, για τη βαθιά, πνευματική και συναισθηματική κατανόηση, θα πρέπει να στραφείς και σε άλλους ανθρώπους ή στον ίδιο σου τον εαυτό. Και αυτό γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να καλύψουν όλες σου τις ανάγκες.
Αν φτάσεις στο σημείο να νιώσεις ότι η έλλειψη αυτή σε στεγνώνει, αν η αίσθηση ότι είσαι αόρατος σε πνίγει και σε εκμηδενίζει, τότε έχεις το δικαίωμα να προχωρήσεις. Αξίζεις να είσαι με ανθρώπους μπροστά στους οποίους δεν χρειάζεται να μεταφράζεις τον εαυτό σου για να σε καταλάβουν καλύτερα. Να θυμάσαι πως αξίζεις να σε βλέπουν ολόκληρο, με τα σκοτάδια και τα φώτα σου, και όχι απλώς να είσαι μια βολική παρουσία στη ζωή τους. Άλλωστε, η αγάπη είναι η αρχή, αλλά η κατανόηση είναι το σπίτι όπου η αγάπη μπορεί τελικά να αναπνεύσει.
Συντάκτης: Μαριάννα Χατζή
