Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να αισθανθούν, να ενθουσιαστούν, να καρδιοχτυπήσουν για ένα μήνυμα. Θέλουν να νιώσουν εκείνο το σκίρτημα όταν κάποιος/α τους κοιτάζει λίγο διαφορετικά, όταν, γι’ αυτόν/ή, ο/η Κάποιος/α είναι η βασική επιλογή, η πρωταγωνιστική σκέψη! Αυτή η ανάγκη, σήμερα, είναι ακόμα πιο έντονη.
Ζεις σε μια αχόρταγη εποχή που ζητά συνεχώς. Απαιτεί να προλαβαίνεις, να δουλεύεις, να είσαι απόλυτα παραγωγικός, να ανταποκρίνεσαι σε υποχρεώσεις, σε ρόλους, σε ανθρώπους. Να είσαι δυνατός, πάντα λειτουργικός, αρκετά διαθέσιμος. Εντέλει, να τα καταφέρνεις όλα. Και, φυσικά, τα καταφέρνεις!
Μόνο που πολλές φορές, μέχρι να τελειώσει η ημέρα, δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα για τον ίδιο τον άνθρωπο. Έχεις μάθει να συνεχίζεις ακόμη κι όταν αισθάνεσαι κουρασμένος, να προσπερνάς όσα σου λείπουν. Κυρίως, όμως, έχεις εκπαιδευτεί να αφήνεις τις ανάγκες σου στην άκρη, γιατί πολύ απλά «τώρα δεν προλαβαίνεις». Έτσι κυλάει ο χρόνος χωρίς να αναρωτηθείς τι σου λείπει. Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις να νιώσεις ότι κάποιος σε φροντίζει; Πόσο καιρό έχεις να φροντίσεις εσύ εσένα;
Ξαφνικά, μέσα σε αυτή την απαιτητική καθημερινότητα, συναντάς έναν άνθρωπο. Σου αρέσει και του αρέσεις κι εκεί που όλα έμοιαζαν για καιρό ίδια, κάτι αρχίζει πάλι να κινείται μέσα σου. Μαζί με τον άνθρωπο που γνωρίζεις, συναντάς ξανά κομμάτια του εαυτού σου που είχες καιρό να αισθανθείς. Είσαι επιθυμητός, σημαντικός και, κυρίως, ζωντανός. Μόνο που στη συνάντηση αυτή δεν φτάνουν δύο άνθρωποι παρέα μονάχα με τον ενθουσιασμό τους· φέρνουν μαζί τους όλα όσα κουβαλούσαν πολύ πριν από αυτή τη γνωριμία. Παρέα, λοιπόν, με την κούρασή τους, τις ανασφάλειές τους, τη μοναξιά, χέρι χέρι με ανάγκες που έμειναν για καιρό ακάλυπτες, μα κυρίως με την ανάγκη να τους διαλέξουν, να τους προσέξουν και να τους κάνουν να αισθανθούν ασφαλείς! Απέναντι, πιθανότατα, βρίσκεται ένας άνθρωπος που κουβαλά τα δικά του, παρόμοια φορτία.
Στην αρχή υπάρχει η προσμονή, η επιθυμία, η περιέργεια να γνωρίσεις τον άλλον, οι συναντήσεις που δεν θέλεις να τελειώσουν. Εκείνη η όμορφη αίσθηση ότι, επιτέλους, κάτι έχει αλλάξει. Χωρίς να το καταλάβεις, μαζί με τον έρωτα γεννιέται και μια ελπίδα.
«Ίσως αυτός ο άνθρωπος να μου δώσει όσα μου έχουν λείψει, να είμαι αρκετή/ός, να θέλει να με φροντίσει και να μη με αφήσει να νιώσω ξανά μόνη/ος». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο άνθρωπος που μόλις γνώρισες αρχίζει, χωρίς καν να το ξέρει, να αναλαμβάνει έναν πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή σου. Γίνεται αυτός από τον οποίο περιμένεις να γιατρέψει όσα προϋπήρχαν της γνωριμίας. Μόνο που κι εκείνος ήρθε στη συνάντηση με τη δική του ιστορία, τα δικά του κενά, τις ματαιώσεις του, τους φόβους και τη δική του ανάγκη να αγαπηθεί.
Οπότε, έτσι συναντιούνται δύο άνθρωποι που διψούν να αισθανθούν, αλλά έχουν ήδη αδειάσει. Στην αρχή προσπαθούν να γεμίσουν ο ένας τον άλλον και ύστερα, σιγά σιγά, αρχίζουν να εμφανίζονται οι προσδοκίες. Συχνά, πίσω από ένα «δεν μου δίνεις αρκετά» κρύβεται κάτι πιο ευάλωτο: το «έχω ανάγκη να νιώσω ότι αξίζω αρκετά». Πίσω από την ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει ξεχάσει πώς είναι να αισθάνεται ασφαλής μέσα στον ίδιο του τον εαυτό. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζει η απογοήτευση. Όχι επειδή επέλεξες τον λάθος άνθρωπο, αλλά λόγω του ότι ζητάς υποσυνείδητα από έναν άνθρωπο να φροντίσει πολύ γρήγορα παλιές ανάγκες που δεν δημιούργησε ο ίδιος! Κανείς δεν μπαίνει σε μια σχέση χωρίς ανάγκες και ούτε χρειάζεται. Το δύσκολο είναι όταν ο άλλος γίνεται η μοναδική απάντηση σε όσα λείπουν. Γιατί τότε δεν τον συναντάς αποκλειστικά γι’ αυτό που είναι, αλλά και για όσα ελπίζεις να δώσει.
Αυτή είναι μία από τις πιο δύσκολες ισορροπίες του έρωτα. Να μπορείς να αφεθείς στη φροντίδα του άλλου, χωρίς να του παραδώσεις ολόκληρη την ευθύνη της δικής σου φροντίδας. Ο έρωτας μπορεί να μας θυμίσει ότι είμαστε ζωντανοί, έχει τη δυνατότητα να γίνει ένας υπέροχος τόπος συνάντησης, ασφάλειας και φροντίδας. Όμως, δεν χρειάζεται να αναλάβει μόνος του όλα όσα έμειναν μέσα μας αφρόντιστα πριν εμφανιστεί!
Οπότε, το ζητούμενο είναι, όταν βρεις αυτόν τον άνθρωπο, να καταφέρεις να τον «συναντήσεις», αφήνοντας στην άκρη τη δίψα σου για όσα σου έλειψαν πριν! Γιατί οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν πάψει να θέλουν να αγαπήσουν και να συνδεθούν, μόνο που πολλές φορές φτάνουν ο ένας στον άλλον ήδη κουρασμένοι και απογοητευμένοι.
Φαντάσου πόσο όμορφη θα ήταν μια αρχή που δύο άνθρωποι θα μπορούν να παραδεχτούν τις ανάγκες τους, χωρίς να ζητούν ο ένας από τον άλλον να γίνει η θεραπεία! Δύο άνθρωποι που δεν έρχονται για να σωθούν και μπορούν, εντέλει, να χτίσουν μαζί κάτι που δεν θα χρειάζεται να γεμίσει κανέναν από τους δύο για να είναι αληθινό.
Συντάκτης: Λητώ Ροδίτη
