Κάποτε, όταν ακούγαμε τη λέξη «πολυτέλεια», το μυαλό μας πήγαινε σχεδόν αυτόματα στα χρήματα. Σε ένα μεγάλο σπίτι, σε ένα ακριβό αυτοκίνητο, σε ταξίδια που λίγοι μπορούσαν να κάνουν και σε αντικείμενα που λειτουργούσαν ως σύμβολα επιτυχίας. Για χρόνια, μας έμαθαν ότι όσο περισσότερα αποκτούμε, τόσο πιο επιτυχημένοι –και ίσως πιο ευτυχισμένοι– γινόμαστε.
Κάπου στην πορεία, όμως, άλλαξε ο ίδιος ο ορισμός της πολυτέλειας. Όχι επειδή τα χρήματα έχασαν την αξία τους. Αλλά επειδή η ζωή μάς έδειξε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν αγοράζονται, όσο μεγάλος κι αν είναι ο τραπεζικός λογαριασμός.
Η εποχή μας κατάφερε κάτι που πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζε παράλογο :
Να κάνει την εξάντληση σύμβολο επιτυχίας.
Αν κοιμάσαι λίγο, είσαι παραγωγικός.
Αν δεν απαντάς ποτέ «θα το δω αύριο», θεωρείσαι επαγγελματίας.
Αν δεν προλαβαίνεις να φας, είσαι περιζήτητος.
Κι αν μια μέρα πεις «κουράστηκα», κάποιοι θα σε κοιτάξουν σαν να απέτυχες.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί ανοίγουν το κινητό τους πριν καν ανοίξουν καλά τα μάτια τους. Όπου το πρώτο πράγμα που βλέπουμε το πρωί δεν είναι το φως της ημέρας, αλλά μια οθόνη γεμάτη ειδοποιήσεις. Και το τελευταίο πριν κοιμηθούμε είναι ακόμη ένα e-mail, ακόμη ένα μήνυμα, ακόμη μια υποχρέωση.
Γι’ αυτό ζηλεύουμε διαφορετικά σήμερα. Ζηλεύουμε τον άνθρωπο που μπορεί να αφήσει το κινητό στο αθόρυβο χωρίς άγχος. Εκείνον που δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδείξει ότι είναι συνεχώς απασχολημένος. Εκείνον που μπορεί να πιει έναν καφέ κοιτάζοντας τον άνθρωπο απέναντί του και όχι την οθόνη.
Η ειρωνεία είναι πως πολλοί ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους κυνηγώντας την οικονομική άνεση, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα αγοράσουν λίγη ηρεμία.
Κι όταν τελικά φτάσουν εκεί, ανακαλύπτουν ότι η ηρεμία δεν πωλείται.
Χτίζεται.
Με επιλογές.
Με όρια.
Με ανθρώπους που δεν σε αδειάζουν.
Και με το θάρρος να αφήσεις πίσω ό,τι σε εξαντλεί.
Το παράδοξο είναι ότι αφιερώνουμε χρόνια προσπαθώντας να αποκτήσουμε μια καλύτερη ζωή, αλλά συχνά καταλήγουμε να θυσιάζουμε την ίδια την ποιότητα της ζωής στην προσπάθεια να την αποκτήσουμε.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι αναζητούν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς ειδοποιήσεις, λίγες ώρες μακριά από τις οθόνες ή ακόμη και δέκα λεπτά μέσα στη μέρα χωρίς να τους ζητάει κανείς κάτι. Δεν πρόκειται για πολυτέλεια. Πρόκειται για μια ανάγκη που για χρόνια αγνοούσαμε.
Κι όμως, όσο πιο εύκολη έγινε η ζωή μας τεχνολογικά, τόσο πιο δύσκολη έγινε ψυχικά.
Πόσες φορές έχουμε πει «σε πέντε λεπτά» σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε, επειδή έπρεπε πρώτα να απαντήσουμε σε ένα e-mail ή να τελειώσουμε μια δουλειά; Και πόσες φορές αυτά τα πέντε λεπτά έγιναν μία ώρα ή μια ολόκληρη μέρα;
Κάποτε ήταν αυτονόητο να φας ένα γεύμα χωρίς να διακόψεις τρεις φορές για να απαντήσεις σε ένα μήνυμα. Να βγεις μια βόλτα χωρίς να κοιτάξεις αν χτύπησε το κινητό. Να καθίσεις στον καναπέ χωρίς να νιώθεις ενοχές επειδή δεν κάνεις κάτι «παραγωγικό».
Ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή της εποχής μας να μην είναι οικονομική αλλά αξιακή. Δεν αλλάξαμε μόνο αυτά που επιθυμούμε· αλλάξαμε και τον τρόπο με τον οποίο ορίζουμε την επιτυχία. Για πολλούς ανθρώπους σήμερα, επιτυχημένη ζωή δεν είναι εκείνη που φαίνεται εντυπωσιακή προς τα έξω, αλλά εκείνη που επιτρέπει να υπάρχει ισορροπία, χρόνος και ψυχική ηρεμία.
Ίσως τελικά ο πραγματικά πλούσιος άνθρωπος να μην είναι εκείνος που έχει τα περισσότερα.
Είναι εκείνος που μπορεί να τελειώνει τη μέρα του χωρίς να νιώθει ότι ξόδεψε τον εαυτό του για να την προλάβει.
Γιατί η νέα πολυτέλεια δεν είναι τα χρήματα.
Είναι η ηρεμία.
Συντάκτης: Virtual Unreality
